[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน

บทที่ 50 การรบแบบผสมผสานของหลายทัพ 

เมื่อสองปีก่อน จางเทาเหนียนพาน้องชายทั้งสองคนของเขาไปเยี่ยมเยือนค่ายโจรต่างๆ โดยพกสุราไปเป็นของขวัญเพื่อสร้างสัมพันธ์ในหมู่โจร

ในเวลานั้น เขาเฮยเฟิงยังไม่แข็งแกร่งมากนัก และจางเทาเหนียนก็ยังไม่ใช่หัวหน้าของที่นั่น แต่เพราะพวกเขาแสดงความจริงใจในการเจรจา เหล่าโจรก็ยินดีต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น

เมื่อมาถึงค่ายชิงเฟิง หัวหน้าหมู่บ้านก็ให้การต้อนรับพวกเขาเช่นกัน

ในครั้งนั้น จางเทาเหนียนถูกเวิงชิวฉานสะกดใจด้วยความงามที่โดดเด่นและท่าทางที่สง่างามของนาง

หลังจากกลับไป ทุกครั้งที่เขาคิดถึงเวิงชิวฉาน เขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายและต้องใช้หญิงสาวในค่ายเพื่อระบายอารมณ์ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ ก็ไม่มีหญิงใดที่จะเทียบกับเวิงชิวฉานได้ เขาจึงเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายและทารุณหญิงสาวเหล่านั้นอย่างหนัก บางคนถึงกับเสียชีวิตจากการถูกทรมาน

เมื่อเขาได้กลายเป็นหัวหน้าของเขาเฮยเฟิง เขาเริ่มจับคนมาขึ้นเขาและทำให้เขาเฮยเฟิงแข็งแกร่งขึ้น เขาฝึกฝนวิชาต่อสู้มานานถึงสองปีครึ่ง จนตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมากและมีคนติดตามมากมาย

ในครั้งนี้ จางเทาเหนียนตัดสินใจว่าเขาจะต้องพาเวิงชิวฉานกลับไปเป็นของเขาให้ได้ ไม่ว่าใครจะมาก็หยุดเขาไม่ได้

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเชิงเขาหวังพั่ว เมื่อพวกเขาเงยหน้ามองขึ้นไปก็พบว่ามีธนูหน้าไม้ขนาดใหญ่หลายสิบคันที่กำลังเล็งมาทางพวกเขา เห็นเหล่าผู้นำของค่ายชิงเฟิงยืนอยู่บนเนินเขามองลงมาด้วยสายตาเย็นชา

กลุ่มโจรกว่าพันคนรวมตัวกันและส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นศัตรูบนเนินเขา

จางเทาเหนียนยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบลง จากนั้นก็ชี้ไปที่หัวหน้าหมู่บ้านและกล่าวว่า

“เวิงหวน เจ้าก็มีความกล้าหาญอยู่บ้างที่ไม่หนีเหมือนเต่าหัวหด ข้าจะให้โอกาสเจ้า คุกเข่าลงแล้วขอยอมแพ้ ข้าอาจจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้!”

“จางเทาเหนียน เจ้าสุนัขสารเลว ข้าจะตัดหัวเจ้าให้ได้!”

เมื่อได้ยินคำพูดที่หยาบคายเช่นนี้ หม่าหนิวพีก็อดทนไม่ไหว เขายกดาบขึ้นเตรียมบุกลงไป

หลินคังรีบคว้าตัวหม่าหนิวพีไว้และตบหัวเขาอย่างแรง

“เจ้าใจเย็นๆ หน่อย ถ้าเจ้าบุกลงไปตอนนี้ ธนูหน้าไม้ของพวกเราจะยิงเจ้าให้พรุนเป็นรังผึ้ง!”

หม่าหนิวพีที่ถูกตบหัวก็รู้สึกตัวว่าเขาใจร้อนเกินไป ทั้งๆ ที่หัวหน้าหมู่บ้านยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

จางเทาเหนียนเห็นหม่าหนิวพีก็กล่าวด้วยความประหลาดใจว่า

“อ้าว นั่นไม่ใช่หัวหน้าหม่าหนิวพีแห่งเขาหนิวพีหรือ? ทำไมเจ้าถึงมาอยู่กับค่ายชิงเฟิงได้ล่ะ? เจ้ามาร่วมกับเราดีกว่า ที่นี่คือกลุ่มของวีรบุรุษทั้งหลาย นี่คือที่ที่เจ้าควรอยู่!”

“เจ้าสุนัขสกปรก เจ้าและพวกของเจ้ามันเป็นพวกขี้ขโมย คดโกง ดีแต่รังแกข่มเหงผู้อื่น แย่งชิงสิ่งของของคนอื่น แล้วยังกล้าเรียกตัวเองว่าวีรบุรุษอีกหรือ? เจ้านี่มันต่ำช้าไร้พ่อแม่อย่างแท้จริง สองพี่น้องของเจ้าตายไปแล้วกลายเป็นดิน เจ้าจะไม่รีบตามไปหาพวกเขาหรือไง? แม่เจ้ากำลังถูกคนหลายร้อยคนล่วงเกินในนรก และพ่อของเจ้ากำลังหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ เพราะเขาเป็นผู้ให้กำเนิดเจ้าสุนัขชั่วผู้นี้ขึ้นมา!”

หม่าหนิวพีมีความสามารถสองอย่าง หนึ่งคือฝีมือดาบที่เก่งกาจ สามารถตะลุยกลางสมรภูมิได้โดยไม่มีใครขวางได้ อีกอย่างคือฝีปากที่ร้ายกาจ พูดจาดูถูกใครก็ได้อย่างรุนแรง

จางเทาเหนียนโกรธจนหน้าซีด เขาไม่เคยถูกผู้ใดดูหมิ่นเช่นนี้มาก่อน

“หม่าหนิวพี ถ้าวันนี้ข้าไม่ถลกหนังเจ้า ข้าจะไม่ขอใช้แซ่จางอีกต่อไป!”

“ทุกคน บุก!”

เมื่อจางเทาเหนียนตะโกนสั่ง เหล่าโจรก็พุ่งไปที่เนินเขาพร้อมกันอย่างดุเดือด

ตัวจางเทาเหนียนเองไม่ได้ขยับ เขารู้ดีว่าอานุภาพของธนูหน้าไม้นั้นน่ากลัวเพียงใด

เหล่าโจรบุกขึ้นเขาอย่างเร่งรีบ พวกเขาเป็นแค่กลุ่มคนที่ไม่มีการจัดทัพ ไม่มีแผนการรบ

หัวหน้าหมู่บ้านคำนวณระยะทางอย่างแม่นยำ เมื่อพวกโจรบุกมาถึงระยะ 200 ก้าว เขาก็สั่งให้ยิงธนู

ทันทีทันใด ลูกธนูขนาดใหญ่ก็พุ่งออกไปเหมือนสายฟ้า พุ่งทะลุผ่านตัวโจรหลายคนที่อยู่ด้านหน้า ทำให้พวกเขาล้มลงและบาดเจ็บสาหัส

เหล่าโจรที่อยู่ข้างหลังตกใจและหยุดวิ่ง พวกเขาไม่กล้าเดินหน้าต่อ

จางเทาเหนียนเห็นดังนั้นก็ตะโกนว่า

“อย่ากลัว พวกเจ้าสามารถวิ่งขึ้นไปได้ พวกเขาต้องใช้เวลาบรรจุลูกธนูอีกครั้ง ถ้าเจ้าบุกถึงยอดเขา ธนูพวกนี้ก็เป็นแค่เศษเหล็กแล้ว วิ่งขึ้นไป! ใครวิ่งถึงยอดเขาก่อน ข้าจะให้รางวัล 100 ตำลึง!”

เมื่อมีรางวัลเป็นเงินมากมาย เหล่าโจรที่เป็นคนหนีตายก็ไม่มีใครกลัว พวกเขาพุ่งขึ้นไปบนเขาต่ออย่างไม่ลังเล

ในขณะเดียวกัน ลูกธนูชุดที่สองก็ถูกยิงออกไป สังหารโจรได้อีกหลายคน

ที่เนินเขาทางทิศตะวันตก มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมองดูการต่อสู้อยู่อย่างใจเย็น

พวกเขาทุกคนสวมเกราะ ถือหอก ดาบ และธนู โดยมีการจัดทัพอย่างเป็นระเบียบ

ด้านหน้าสุดเป็นชายชราคนหนึ่ง ด้านหลังมีแม่ทัพสองคนยืนอยู่

ในสายตาของชายชรานั้นเต็มไปด้วยสติปัญญา เขามองดูเหตุการณ์แล้วพูดว่า

“เวิงหวนยังมีฝีมืออยู่ไม่น้อย พวกเจ้าดูสิ วิธีการสั่งการของเขาเหมือนเมื่อครั้งที่เขานำทัพสู้รบหลายพันนายเมื่อหลายปีก่อนไม่ผิดเพี้ยนเลย”

แม่ทัพคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะและกล่าวว่า

“เวิงหวนเป็นคนที่มีฝีมือจริงๆ ข้ายอมรับ ข้าพยายามชวนเขาดื่มสุราอยู่หลายวันเมื่อเขาเกษียณ แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ ตอนนี้ข้าได้เห็นเขาอีกครั้งแล้ว”

แม่ทัพหนุ่มอีกคนถามว่า

“ข้าไม่เคยเห็นเวิงหวนมาก่อน เขาเป็นคนคิดค้นธนูหน้าไม้เหล่านี้หรือ? นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ หากนำมาใช้ในกองทัพของเรา มันจะต้องสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ได้แน่ๆ ”

ชายชราตอบว่า

“ข้าเคยอ่านจดหมายของเวิงหวน เขาบอกว่าธนูหน้าไม้เหล่านี้ถูกคิดค้นโดยรองหัวหน้าของเขา และยังมีสิ่งดีๆ อีกมากที่เรายังไม่ได้เห็น เรารอดูต่อไปเถอะ”

ที่เขาหวังพั่ว เหล่าโจรบุกตะลุยพุ่งขึ้นมาอย่างไม่ลดละ ธนูหน้าไม้ยิงไปสี่รอบ สังหารโจรไปกว่า 200 คน แต่พวกโจรก็ใกล้จะถึงยอดเขาแล้ว

หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือและตะโกนว่า

“ส่งทหารม้าออกไป! พลหน้าไม้ถอย ทหารหอกยาวเคลื่อนที่ไปด้านหน้า!”

“รับทราบ!”

ฉีต้าเนี่ยวพาทหารถอยไปด้านหลัง พร้อมกับดึงเครื่องยิงลูกธนูไปด้วย

เพื่อให้สามารถเคลื่อนที่ในสนามรบได้รวดเร็ว เนี่ยเฉินได้ติดล้อเล็กๆ ไว้ที่เครื่องยิงลูกธนู แต่มันจะใช้ได้ในระยะทางสั้นๆ เท่านั้น ถ้าเป็นระยะทางไกลหรือจำเป็นต้องขึ้นเขา ต้องอาศัยคนแบกไปเหมือนเดิม

ทหารหอกยาวถือหอกที่แหลมคมก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ในขณะที่ทหารม้าทั้งสองฝั่งอ้อมเนินเขาออกไปโจมตีด้านข้างของศัตรู

เหล่าโจรที่กำลังพุ่งขึ้นมา ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกทหารม้าทั้งสองฝั่งโจมตีอย่างรวดเร็วด้วยหอกยาวอันหนักหน่วง