ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 39 ตกลงไปในโพรงกระต่าย (รีไรต์)

        เมื่อได้รับคำสั่งนี้ตี้เจียงก็รู้สึกหมดหวัง

        การเข้าสู่ยุคน้ำแข็งน้อยหมายความว่าพวกเขาจะต้องติดอยู่ที่นี่ไปอีกนาน ตอนนี้เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังพิเศษ ร่างกายของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน และเขาสามารถเอาชีวิตรอดในดินแดนน้ำแข็งและหิมะแห่งนี้ได้

        แต่แล้วเหล่าสหายที่อยู่เบื้องหลังเขาเหล่านี้ล่ะ? พี่น้องในหน่วยของเขามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ปลุกพลังพิเศษได้แล้วพวกที่เหลือนั่นละ จะผ่านพ้นเวลานี้ไปได้อย่างไร

        ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาสูญเสียทหารไปมากมายเพื่อไล่ตามคลังอาวุธและค้นหาเสบียง

        ตอนนี้ตี้เจียงมองไปที่ย่านที่อยู่อาศัยหัวอัน เขามั่นใจว่ามีผู้มีพลังพิเศษอยู่ที่นั่น และดูเหมือนว่าจะมีบ้านว่างอยู่ไม่น้อย

        ถ้าเป็นไปได้ เขาน่าจะลองพาทหารเหล่านี้ไปอยู่ที่ย่านที่อยู่อาศัยหัวอันชั่วคราวดู

        ส่วนเรื่องอาหาร นอกจากที่นำติดตัวออกมาในครั้งนี้แล้ว เขาคิดว่าเขาเองสามารถออกไปล่าสัตว์ได้

        ตอนนี้มีสัตว์กลายพันธุ์ปรากฏขึ้นมากมาย พรุ่งนี้เขาจะพาพี่น้องที่มีพลังพิเศษสองสามคนออกไปค้นหาสัตว์กลายพันธ์พวกนั้นดู

        บางทีอาจจะล่าสัตว์ที่กินได้กลับมาได้บ้าง

        เช้าวันรุ่งขึ้นลั่วฉิงเทียนตื่นแต่เช้า เธอเตรียมพร้อมสวมชุดป้องกันอย่างมิดชิดก่อนจะลงมาข้างล่าง

        ภายในครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย้ายวน เสิ่นอวิ๋นหรานตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารเช้าเมื่อเห็นลั่วฉิงเทียนลงมาเธอก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “พี่ฉิงเทียน เช้านี้ฉันทำโจ๊กแปดอย่างใส่เกาลัดไว้ให้ และยังมีกุ้งแชบ๊วยทอดด้วยนะ เมื่อวานเห็นผักกาดหอมหัวโตในตู้เย็น ฉันเลยดองไว้ ลองชิมดูสิ!”

        ลั่วฉิงเทียนมองไปที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีปาท่องโก๋วางอยู่ในตะกร้า โจ๊กสามถ้วย และกับข้าวอีกสองสามอย่าง

        เพียงแค่ได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว

        “หอมดี” ลั่วฉิงเทียนเดินไปที่โต๊ะอาหาร หยิบปาท่องโก๋ขึ้นมารับประทานกับโจ๊กร้อน ๆ เมื่อเห็นว่าลั่วฉิงเทียนเริ่มลงมือ เสิ่นอวิ๋นหรานและเหอเสี่ยว ก็พากันนั่งลงฝั่งตรงข้ามและเริ่มรับประทานอาหารเช้าเช่นกัน

        มื้อนี้ลั่วฉิงเทียนรู้สึกเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ เธอยื่นกล่องข้าวเก็บอุณหภูมิใบหนึ่งให้กับเสิ่นอวิ๋นหราน

        “โจ๊กนี่ทำไว้เยอะไหม ขอฉันอีกหน่อยสิวันนี้ฉันจะออกไปข้างนอก”

        เสิ่นอวิ๋นหรานไม่รอช้ารีบหยิบกล่องข้าวใบนั้นขึ้นมาทันทีพลางกล่าว

        “ฉันทำหม้อเบ้อเร่อเลยล่ะ เดี๋ยวฉันตักใส่ให้เต็มเลย!”

        เสิ่นอวิ๋นหรานรับคำแล้วไปจัดเตรียมอาหารให้ทันที เธอแอบวางขนมไหว้พระจันทร์ไว้ด้านบนสุดของกล่องข้าวพร้อมกับเครื่องเคียงที่เป็นของดองอีกเล็กน้อย

        เสิ่นอวิ๋นหรานยื่นกล่องข้าวให้ลั่วฉิงเทียน หญิงสาวรับกล่องข้าวมาแล้วเตรียมตัวออกไปทันที

        เมื่อเดินมาถึงประตูลั่วฉิงเทียนก็หันกลับมามองทั้งสองคน

        ทั้งคู่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ถูกลั่วฉิงเทียนจ้องมอง เสิ่นอวิ๋นหรานเอ่ยถามด้วยความกังวล

        “เป็นอะไรรึเปล่าพี่ฉิงเทียน ต้องการให้ฉันทำอะไรอีกรึเปล่า”

        ลั่วฉิงเทียนชี้ไปที่ห้องออกกำลังกายแล้วกล่าวว่า

        “วันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง ถ้าพวกเธอยังเป็นแบบนี้อยู่ พวกเธอจะไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้ หลังจากนี้เป็นต้นไป ฉันต้องการให้พวกเธอเข้าไปฝึกฝนในห้องออกกำลังกายวันละยี่สิบสามชั่วโมง”

        ทันทีที่ทั้งคู่ได้ยิน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความยินดีอย่างที่สุด

        ลั่วฉิงเทียน ให้พวกเขาเข้าไปฝึกในห้องออกกำลังกายงั้นเหรอ นั่นหมายความว่า เธอยอมรับพวกเขาอย่างเต็มที่แล้วใช่ไหม

        ทั้งสองพยักหน้าให้กับลั่วฉิงเทียนอย่างตื่นเต้น

        “ตกลง พวกเราจะตั้งใจฝึก!” ลั่วฉิงเทียนพยักหน้ารับ ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป

        หลังจากที่ลั่วฉิงเทียนจากไป เหอเสี่ยวและเสิ่นอวิ๋นหรานก็รีบกินข้าวจนหมด ก่อนจะช่วยกันทำความสะอาดครัวและห้องนั่งเล่นเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องออกกำลังกายแทบจะในทันที

        หลังจากวันสิ้นโลกมาถึงพวกเขาทั้งสองคนต่างก็รู้สึกว่าการได้มาอยู่ที่นี่กับลั่วฉิงเทียนนั้นถือเป็นชีวิตที่มีความสุขอย่างแท้จริง

        เคยมีอยู่ช่วงหนึ่งพวกเขาเคยคิดว่า ด้วยความแข็งแกร่งของลั่วฉิงเทียน อาจจะมีสักวันหนึ่งที่เธอจะทิ้งพวกเขาไป และเมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็คงต้องกลับไปเผชิญหน้ากับชีวิตอันแสนลำเค็ญในวันสิ้นโลกอีกครั้ง

        สบายแล้วลำบากยากนักจะทนมันได้ไหว

        แต่เมื่อพวกเขาได้อยู่ที่นี่กับลั่วฉิงเทียนมานานวันเข้า ความรู้สึกที่ไม่อยากจากไปไหนอีกแล้วก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่กลายเป็นภาระของลั่วฉิงเทียนแม้ว่าสุดท้ายอาจจะต้องถูกเธอทอดทิ้งแต่อย่างไรพวกเขาทั้งคู่ก็ปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

        หลังจากที่ออกจากบ้านลั่วฉิงเทียนก็ตรงไปยังภูเขาหลังบ้านทันที เพราะในตอนนี้ สถานที่เดียวที่ยังพอจะหาสัตว์มาล่าได้ก็คงมีเพียงบนภูเขาเท่านั้น

        ปราศจากต้าไป๋ที่คอยช่วยเหลือลั่วฉิงเทียนจึงได้แต่มองหาสิ่งของต่าง ๆ ภายในพื้นที่ว่าง จนในที่สุดเธอก็เจอรถบ้านคันหนึ่งจอดอยู่ในนั้น พื้นรถบ้านคันนั้นค่อนข้างสูง แถมยังสามารถปรับเปลี่ยนโหมดการขับขี่สำหรับเส้นทางบนภูเขาและบนหิมะได้อีกด้วย

        รถบ้านคันนี้เป็นผลงานวิจัยและพัฒนาชิ้นใหม่ล่าสุดของบริษัท xx ตอนที่ซื้อมาฉิงเทียนหมดเงินไปเกือบร้อยล้าน

        รถบ้านคันนี้สามารถยืดขยายออกไปด้านนอกได้ แถมยังสามารถเพิ่มความสูงได้โดยอัตโนมัติ รูปลักษณ์ภายนอกก็แข็งแรงทนทานมาก

        และเพราะต้องอยู่แต่ในเซฟเฮาส์ที่สร้างขึ้นเองมานานลั่วฉิงเทียนแทบจะลืมรถคันนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

        หลังเปิดใช้โหมดการขับขี่บนหิมะลั่วฉิงเทียนก็ขับรถบ้านมุ่งหน้าไปทางภูเขาอีกครั้ง ครั้งนี้ลั่วฉิงเทียนตั้งใจเลี่ยงกองกำลังทางฝั่งตี้เจียง และมุ่งตรงไปยังนอกเขตฐานทัพ

        สองชั่วโมงต่อมาลั่วฉิงเทียนก็มาถึงเชิงเขาเธอเก็บรถบ้านเข้าไปในพื้นที่มิติ จากนั้นก็หยิบเป้สะพายหลังใบหนึ่งออกมาจากในพื้นที่ ใส่ของลงไปเล็กน้อย แล้วก็เริ่มปีนเขา

        หิมะบนภูเขาหนามาก แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเดินทางของเธอแต่อย่างใด

        ตั้งแต่ที่เหยียบย่างขึ้นมาบนภูเขา ทักษะแฝงของนักล่าก็ทำงานโดยอัตโนมัติ เธอพบว่าตราบใดที่ตัวเองอยู่ใกล้ป่าเขาประสาทสัมผัส การเคลื่อนไหว หรือแม้แต่ความเร็วของเธอจะดีกว่าอยู่บนพื้นราบมาก ถึงขั้นทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของภูเขาใหญ่นี้

        ลั่วฉิงเทียนเปิดใช้งานทักษะที่สามของตัวเองจนถึงระดับสูงสุด เธอใช้ทักษะนั้นสังเกตสิ่งรอบข้างอย่างระมัดระวัง

        ในที่สุดก็พบเข้ากับรังกระต่ายหิมะกลายพันธุ์อยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ลั่วฉิงเทียน พุ่งตรงไปที่ต้นไม้นั้นทันที

        ด้วยทักษะที่สามลั่วฉิงเทียนจึงพบตำแหน่งของรังกระต่ายได้อย่างรวดเร็ว เพียงแต่กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามถ้ำแถมรูกระต่ายนี้มันก็ลึกเกินไป ลั่วฉิงเทียนไม่สามารถจับมันออกมาได้

        ลั่วฉิงเทียนเดินวนไปวนมารอบ ๆ ต้นไม้อยู่นาน เธอหาอะไรมาล่อลวงกระต่ายไม่ได้ เลยคิดจะใช้เถาวัลย์สอดเข้าไปในโพรงกระต่ายเพื่อจับมัน

        เถาวัลย์สีเขียวเลื้อยลึกเข้าไปในโพรงเล็ก ๆ อย่างไม่ลดละ สิ่งที่ทำให้ลั่วฉิงเทียนตกใจคือโพรงกระต่ายที่ว่านี้ไม่มีทีท่าว่าจะเห็นก้นโพรงเลยแม้แต่น้อย

        ทันใดนั้นลางสังหรณ์อันตรายก็แล่นเข้ามาในหัวของลั่วฉิงเทียน

        แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหลบ เถาวัลย์ก็รัดเท้าของเธอไว้แน่น ก่อนจะพันตัวเธอเอาไว้ แล้วเหวี่ยงเธอลงไปในโพรงมืด

        ลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้ว่าร่างของเธอกำลังร่วงหล่นลงไปไม่หยุด เธอเลยรวบรวมพลังไปที่เถาวัลย์ในมือ ปล่อยมันให้เลื้อยพันไปรอบ ๆ เพื่อชะลอความเร็วในการร่วงหล่นของเธอ

        ไม่นานลั่วฉิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงพื้นดิน เธอรีบสร้างเถาวัลย์ขึ้นมาอีกสองเส้น

        เถาวัลย์ทั้งสองเส้นพันรอบผนังทั้งสองข้างแน่น ลดความเร็วในการร่วงหล่นของลั่วฉิงเทียนลงไปอีก

        จนในที่สุดลั่วฉิงเทียนก็ลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย

        เมื่อยืนอยู่บนพื้นดินเรียบ ๆ แล้ว ลั่วฉิงเทียนก็รู้สึกได้ถึงความกว้างขวางของสถานที่แห่งนี้ ‘ทำไมภูเขาแห่งนี้ถึงมีสถานที่ใหญ่โตเช่นนี้ได้น่ะ?’

        เธอหยิบเอาไฟฉายออกมาสาดแสงสว่างไปทั่วบริเวณ เมื่อเห็นภาพรอบ ๆ ชัดเจนแล้วดวงตาก็เบิกกว้างตกใจถึงขีดสุด

        กำแพงโดยรอบนั้นเรียบลื่น ไร้รอยต่อ พื้นปูด้วยกระเบื้องอย่างดี ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์

        แต่ใครกันจะมีปัญญาสร้างสถานที่แบบนี้ไว้ในหุบเขาแบบนี้? สร้างไว้เพื่ออะไร?

        ลั่วฉิงเทียนเดินถือไฟฉายออกค้นหาทางออก แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากที่ไม่ไกลนัก