ระบบนักล่า (Hunter System)

ตอนที่ 30: เกมของผู้สร้าง

ห้องสีขาวไร้ขอบเขต

ไม่มีฟ้า

ไม่มีพื้น

ไม่มีเวลา

มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่ง

และกระดานหมากที่ไม่มีช่อง

ผู้สร้างนั่งอยู่เงียบๆ

ตรงหน้าเขามีหมากสีดำกับสีขาววางกระจัดกระจาย

เหมือนเกมที่เล่นมานานมาก

คิรันยืนมอง

ระบบเด้งขึ้น

สิทธิ์ผู้ดูแล: 25%

คำเตือน:

การแทรกแซงระดับสูงกำลังดำเนินอยู่

ผู้สร้างไม่เงยหน้า

เขาขยับหมากสีดำหนึ่งตัว

แล้วพูด

“ยินดีด้วย”

“นายเป็นคนแรกที่มาถึงตรงนี้โดยไม่ฆ่าใคร”

คิรันไม่ตอบ

ผู้สร้างหยิบหมากสีขาว

หมุนเล่น

ก่อนพูดต่อ

“001 ฆ่าทุกคน”

“รุ่นก่อนหน้าของนายชนะทุกอย่าง”

“นาย…”

เขาเงยหน้าขึ้น

“…เลือกคุย”

เงียบ

ก่อนยิ้ม

“น่าสนใจดี”

—

คิรันเดินเข้ามา

หยุดหน้าโต๊ะ

ถามตรงๆ

“…นี่คืออะไร”

ผู้สร้างมองกระดาน

ก่อนตอบ

“เกม”

คิรันนิ่ง

ผู้สร้างวางหมากลง

“มนุษย์”

วางอีกตัว

“สัตว์ร้าย”

วางอีกตัว

“ระบบ”

แล้ววางตัวสุดท้าย

“…ความหวัง”

เขามองคิรัน

“ฉันลองทุกแบบแล้ว”

เขาโบกมือ

ทันใดนั้น—

โลกนับไม่ถ้วนปรากฏ

โลกที่ไม่มีระบบ

ล่มสลาย

โลกที่ฮันเตอร์แข็งแกร่ง

ล่มสลาย

โลกที่ผู้เล่นชนะ

ล่มสลาย

โลกที่ผู้สร้างตาย

ล่มสลาย

นับไม่ถ้วน

นับไม่จบ

ผู้สร้างพูดต่อ

“ฉันไม่ได้สร้างระบบเพื่อควบคุม”

“ฉันสร้างมันเพื่อหาคำตอบ”

คิรันถาม

“…แล้วเจอไหม”

ผู้สร้างเงียบ

นานมาก

ก่อนตอบ

“…ไม่”

ความเงียบตกลงมา

ผู้สร้างมองกระดาน

สายตาไม่ได้เหมือนพระเจ้า

แต่เหมือนคนที่เหนื่อย

เขาพูดต่อ

“ตอนแรกฉันคิดว่าโลกพังเพราะสัตว์ร้าย”

“ต่อมาคิดว่าเพราะมนุษย์อ่อนแอ”

“แล้วคิดว่าเพราะไม่มีคนยอมเสียสละ”

เขาหัวเราะเบาๆ

“…สุดท้ายฉันเริ่มคิดว่าบางทีโลกอาจไม่มีคำตอบ”

เขาเงยหน้ามองคิรัน

“แล้วนายล่ะ”

“นายยังเชื่อว่าชนะได้ไหม”

คิรันมองโลกนับไม่ถ้วน

ก่อนตอบ

“…ไม่รู้”

ผู้สร้างนิ่ง

คิรันพูดต่อ

“แต่ฉันไม่คิดว่าต้องรู้ก่อนถึงจะเดินต่อ”

ทั้งห้องเงียบ

ผู้สร้างมองเขา

นานมาก

ก่อนยิ้ม

ครั้งแรก

ไม่ใช่รอยยิ้มแบบคนควบคุมเกม

แต่เหมือนคนแปลกใจ

“…ประโยคเดิมอีกแล้ว”

คิรันหรี่ตา

“อะไร”

ผู้สร้างลุกขึ้น

เดินไปอีกฝั่ง

ก่อนโบกมือ

ทันใดนั้น—

มีคนปรากฏขึ้น

เด็กผู้ชายคนหนึ่ง

อายุประมาณสิบสอง

ผมดำ

ยืนอยู่กลางห้อง

คิรันชะงัก

เด็กคนนั้นหันมา

แล้วยิ้ม

ใบหน้า—

เหมือนคิรัน

ผู้สร้างพูดเบาๆ

“ผู้เล่นหมายเลข 777”

เขาหยุด

“…คนแรก”

โลกทั้งใบเงียบ

คิรันนิ่ง

ผู้สร้างเดินไปยืนข้างเด็ก

ก่อนพูดต่อ

“นายถามใช่ไหมว่าทำไมถึงเป็น 777”

เขามองเด็กคนนั้น

“เพราะคนนี้เลือกแบบเดียวกับนาย”

เด็กหันมา

มองคิรัน

แล้วพูดประโยคหนึ่ง

“…ถ้าผมหาคำตอบไม่ได้”

เขายิ้ม

“…ผมจะสร้างคนที่หาเจอ”

คิรันค้าง

ระบบสั่น

[ตรวจพบข้อมูลระดับต้นกำเนิด]

สิทธิ์ถูกขยาย

ผู้สร้างมองคิรัน

ก่อนพูดช้าๆ

“ยินดีต้อนรับกลับ”

“…ผู้เล่นคนแรก”

ความเงียบตกลงมา

คิรันมองเด็กคนนั้น

มองผู้สร้าง

เหมือนบางอย่างเชื่อมต่อกัน

ก่อนถามช้าๆ

“…ฉันคือใครกันแน่”

ผู้สร้างยิ้ม

แล้ววางหมากตัวสุดท้ายลง

แกร๊ก

ทั้งกระดานแตก

ผู้สร้างตอบ

“…นั่นแหละ”

“คำถามสุดท้ายของเกม”

ตอนต่อไป: ตอนที่ 31 — ผู้เล่นหมายเลข 777 คนแรก