หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 128: วิถีรกชัฏ และอสูรเถาวัลย์โลหิต

เส้นทางใหม่ที่เจี้ยนหลิน (剑林) เลือกเดินนั้น รกชัฏและคับแคบกว่าเส้นทางรากไม้เร้น (隐秘根道) ที่เขาเคยผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด เถาวัลย์หนาหนักห้อยระย้าลงมาจากยอดไม้สูงบดบังแสงตะวัน พื้นดินเบื้องล่างชื้นแฉะและเต็มไปด้วยใบไม้ผุพังจนแทบจะมองไม่เห็นทางเดินที่ชัดเจน บรรยากาศโดยรอบอับทึบและวังเวง

"ขาวน้อย" (小白) ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา ดูจะตื่นตัวเป็นพิเศษ

เจี้ยนหลินเองก็เพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกหลายส่วน "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ถูกใช้ออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาก็ลดลงอย่างมาก เขาต้องคอยใช้ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่เหน็บอยู่ที่เอว ตัดเถาวัลย์หรือกิ่งไม้ที่ขวางทางเป็นระยะๆ ดวงตาของเขาสอดส่ายไปรอบทิศ สังเกตทุกการเคลื่อนไหวและทุกเสียงที่ผิดปกติ

‘เส้นทางนี้...ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดใช้สัญจรมานานมากแล้ว’ เจี้ยนหลินคิดในใจพลางปาดเหงื่อที่ซึมออกมาตามหน้าผาก ‘หวังว่ามันจะพาข้าอ้อมไปยังทิศทางที่ "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" (太古剑魂残片) นำทางได้โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนพวกนั้น’

หลังจากเดินทางฝ่าฟันความยากลำบากมาได้อีกราวครึ่งวัน ในที่สุดเขาก็ทะลุออกมายังบริเวณที่ดูจะโปร่งขึ้นเล็กน้อย เป็นลานดินโล่งๆ ที่มีต้นไม้ใหญ่เพียงไม่กี่ต้น แต่ที่น่าประหลาดใจคือ บริเวณใจกลางลานดินนั้น มี "กลุ่มเถาวัลย์สีเลือด" (血藤丛 - Xuè Téng Cóng) ขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นเป็นกลุ่มก้อนคล้ายกับรังของอสูรร้าย เถาวัลย์เหล่านั้นมีสีแดงคล้ำราวกับโลหิต และมี "หนาม" แหลมคมสีดำสนิทงอกออกมาตามข้อปล้องอย่างน่าสะพรึงกลัว ที่ปลายสุดของเถาวัลย์บางเส้น มี "ดอกไม้" รูปทรงคล้ายปากอ้าสีแดงสดกำลังหุบๆ เปิดๆ อย่างเชื่องช้า ส่งกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ชวนให้คลื่นเหียนออกมา

ทันใดนั้น! ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจะเบี่ยงตัวหลีกหนีออกจากบริเวณนั้น เถาวัลย์สีเลือดเส้นหนึ่งที่อยู่ใกล้เขาก็พลันดีดตัวขึ้นมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ! ปลายเถาวัลย์นั้นมิได้มีดอกไม้ แต่กลับมีหนามแหลมสีดำหลายอันที่อาบด้วยยางเหนียวสีแดงคล้ำ พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาจากทิศทางที่ไม่คาดคิด!

เจี้ยนหลินตื่นตัวในเสี้ยววินาที! "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มกำลัง ทำให้เขาสามารถเบี่ยงตัวหลบหนามเหล่านั้นไปได้อย่างหวุดหวิด!

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งหลัก เถาวัลย์สีเลือดอีกหลายสิบเส้นก็พลันพวยพุ่งออกมาจากกลุ่มเถาวัลย์มหึมานั้นราวกับหนวดอสูร! ปลายเถาวัลย์เหล่านั้น บางเส้นก็มีหนามแหลมอาบยางเหนียว บางเส้นก็มี "ดอกไม้ปากอ้า" ที่กำลังแยกเขี้ยวเล็กๆ สีดำอยู่ภายใน! กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากกลุ่มเถาวัลย์นั้น บ่งบอกถึงอสูรพืช (植物类妖兽) ที่มีระดับพลังไม่ต่ำกว่าหลอมรวมปราณขั้นแปดช่วงกลางเป็นแน่!

‘อสูรเถาวัลย์โลหิต (血藤妖)...ชื่อไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย’ เจี้ยนหลินตระหนักได้ในทันที นี่คืออสูรพืชที่น่าจะดูดกลืนพลังจากเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตเพื่อเติบโต มันมักจะซ่อนตัวอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดูสงบ และโจมตีเหยื่อด้วยความรวดเร็วและไม่ทันตั้งตัว

"ซู่ม! ซู่ม! ซู่ม!"

เถาวัลย์โลหิตจำนวนมากพุ่งเข้าโจมตีเจี้ยนหลินจากทุกทิศทาง!

เจี้ยนหลินไม่รอช้า เขากระชับกระบี่จิตพฤกษาในมือแน่น พลังปราณ (灵气) โคจรไปทั่วร่าง ไอเย็น (寒气) ที่แฝงอยู่ในคมกระบี่พลันส่องประกายสีฟ้าคราม (蔚蓝光晕) ออกมาจางๆ!

เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ที่ผสานเข้ากับความลื่นไหลของธาตุน้ำถูกใช้ออกมาอย่างต่อเนื่อง! กระบี่จิตพฤกษาร่ายรำอยู่ในมือของเขาราวกับมีชีวิต มันตวัดฟันและแทงเข้าใส่เถาวัลย์โลหิตที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ!

"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"

เสียงคมกระบี่ตัดผ่านเถาวัลย์ดังขึ้นอย่างง่ายดาย! ยางเหนียวสีแดงคล้ำที่มีกลิ่นคาวเลือดสาดกระเซ็น! แม้จำนวนเถาวัลย์จะมาก แต่ด้วยความคล่องแคล่วของก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา และความเฉียบคมของกระบี่จิตพฤกษาที่พัฒนาขึ้น เจี้ยนหลินก็สามารถหลบหลีกและตัดทำลายพวกมันได้อย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้น เถาวัลย์เส้นใหญ่ที่สุด ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแกนกลางของอสูรตนนี้ ได้บิดตัวอย่างรุนแรงแล้วพุ่งเข้าโจมตีเจี้ยนหลินด้วยพลังที่หนักหน่วงกว่าเส้นอื่นๆ!

เจี้ยนหลินไม่หลบหลีก! ดวงตาของเขาสาดประกายเยือกเย็น เขารวบรวมพลังปราณทั้งหมดไปที่กระบี่จิตพฤกษา ไอเย็นยะเยือกพลันแผ่กระจายออกมาจากตัวกระบี่อย่างรวดเร็ว! เขาตวัดกระบี่ขึ้นรับการโจมตีนั้นโดยตรง!

"เคร้งงง!"

เสียงปะทะดังสนั่น! เถาวัลย์แกนกลางนั้นถูกแช่แข็งด้วยไอเย็นจากกระบี่จิตพฤกษาในชั่วพริบตา! ก่อนที่คมกระบี่จะตัดผ่านมันออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดายราวกับตัดเต้าหู้!

ด้วยเส้นชีพจร (经脉) ที่กว้างใหญ่ผิดสามัญสำนึกของเจี้ยนหลิน ทำให้เขาสามารถโคจรพลังปราณได้อย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง อีกทั้งกระบี่จิตพฤกษาที่พัฒนาขึ้นก็ทรงประสิทธิภาพอย่างยิ่ง การเผชิญหน้ากับอสูรระดับหลอมรวมปราณขั้นแปดเช่นนี้ แม้จะมีลูกเล่นอยู่บ้าง แต่ก็มิอาจสร้างความลำบากให้เขาได้อย่างแท้จริง

เมื่อแกนกลางถูกทำลาย เถาวัลย์โลหิตที่เหลือทั้งหมดก็พลันเหี่ยวเฉาและแน่นิ่งไปในทันที!

เจี้ยนหลินยืนสงบนิ่ง ปรับลมหายใจเพียงเล็กน้อย การต่อสู้ครั้งนี้จบลงเร็วกว่าที่เขาคาดไว้เล็กน้อย

เขาก้มลงตรวจสอบซากของอสูรเถาวัลย์โลหิต พบ "ผลึกพลังงานสีแดงเลือด" (血色能量晶核) ขนาดเท่าผลท้อที่ใจกลางปมรากที่ถูกทำลาย มันแผ่กลิ่นอายของพลังชีวิตและโลหิตที่เข้มข้น แม้จะไม่ใช่ผลึกพลังงานบริสุทธิ์ แต่ก็น่าจะมีประโยชน์ในการเสริมพลังให้กระบี่จิตพฤกษา หรืออาจจะใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงยาบางชนิดได้

เขาก้มลงเก็บผลึกนั้นขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเก็บมันเข้าไปในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

(จบตอนที่ 128)