ทันทีที่ย่างเท้าข้ามรากไม้ใหญ่ซึ่งเปรียบเสมือนธรณีประตูสู่โลกอีกใบ บรรยากาศรอบตัวเยว่ซินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เสียงจอแจของหมู่บ้านถูกกำแพงแห่งพงไพรดูดกลืนจนเงียบสนิท เหลือเพียงบทเพลงแห่งพงไพรที่เธอคุ้นเคยเป็อย่างดี เสียงลมที่พัดเสียดสีกับใบไม้จนเกิดเป็เสียงซู่ซ่า เสียงหรีดหริ่งเรไรประสานเสียงเป็วงออเคสตร้าแห่งธรรมชาติ และเสียงนกเล็กๆ ที่ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว ทั้งหมดนี้คืออาณาจักรของเธอ ที่ทำงานของเธอ และเป็บ้านอีกหลังที่เธอเติบโตมา
เด็กสาวไม่ได้เดินสะเปะสะปะอย่างไร้จุดหมาย สองเท้าที่คุ้นชินกับเส้นทางที่มองไม่เห็นนำพาเธอตรงไปยังทิศตะวันออกของป่าชั้นนอก ที่นั่นมีลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน ทำให้พื้นดินชุ่มชื้นตลอดทั้งปี ซึ่งเป็สภาพแวดล้อมชั้นเลิศที่ "หญ้าจันทรา" โปรดปราน แม้จะต้องเดินไกลกว่าปกติและเหนื่อยกว่าเดิม แต่สมุนไพรที่ได้จากบริเวณนั้นก็มักจะมีคุณภาพดีกว่าที่อื่นเสมอ ซึ่งหมายถึงเงินอีกสองสามอีแปะที่อาจเป็ตัวตัดสินว่าแม่ของเธอจะได้กินยาครบมื้อหรือไม่
เยว่ซินเคลื่อนไหวไปในหมู่แมกไม้อย่างคล่องแคล่วและเงียบเชียบ ร่างเล็กๆ ของเธอหลบหลีกกิ่งไม้และเถาวัลย์ได้อย่างง่ายดายราวกับเป็ส่วนหนึ่งของป่า มันเป็ทักษะที่ถูกขัดเกลามานานหลายปีด้วยความจำเป็ในการเอาชีวิตรอด ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง สายตาคอยสอดส่องมองหาพืชมีพิษและร่องรอยของสัตว์อสูรขนาดเล็กที่อาจซ่อนตัวอยู่
ไม่นานนักเธอก็มาถึงบริเวณที่หมาย และรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยอยู่เสมอ เบื้องหน้าของเธอคือดงหญ้าจันทราที่ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น แสงแดดที่ส่องลอดผ่านร่มไม้ลงมากระทบใบหญ้า ทำให้มันดูมีชีวิตชีวาเป็พิเศษ ใบหญ้าส่วนใหญ่เป็สีเขียวเข้มตามธรรมชาติ แต่สิ่งที่ทำให้มันพิเศษและเป็ "ตัวตัดสินราคา" ก็คือเส้นใบของมันที่มีประกายสีเงินยวงจางๆ ทอประกายอยู่
ประกายสีเงินนี้คือสิ่งที่นักปรุงยาเรียกว่า "แก่นิญญาจันทรา" ซึ่งเป็ตัวบ่งชี้ปริมาณพลังิญญาและสรรพคุณทางยาที่สะสมอยู่ ยิ่งประกายสว่างและชัดเจนเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีราคาสูงขึ้นเท่านั้น และดงหญ้าเบื้องหน้าเธอนี้ ก็ดูเหมือนจะมีประกายสีเงินที่ชัดเจนกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเก็บมา นี่หมายถึงโอกาสที่จะได้เงินเพิ่มขึ้น
เธอคุกเข่าลงอย่างนุ่มนวล หยิบมีดสมุนไพรคู่ใจออกมาแล้วเริ่มลงมือทำงานอย่างพิถีพิถัน นิ้วเรียวเล็กของเธอัักอหญ้าอย่างแ่เบา ก่อนจะบรรจงใช้มีดตัดก้านหญ้าแต่ละต้นในตำแหน่งที่แม่นยำที่สุด เพื่อไม่ให้ตัวยาสำคัญที่อยู่ในใบช้ำเสียหาย
เธอลองโคจรพลังิญญาธาตุไม้อันน้อยนิดในร่างกาย มันเป็ความรู้สึกที่คุ้นเคย กระแสพลังอุ่นๆ ที่ไหลเชื่องช้าและติดขัดราวกับลำธารที่ใกล้จะแห้งเหือด เธอส่งผ่านพลังงานสีเขียวจางๆ นั้นไปยังต้นหญ้าที่กำลังจะเก็บ พลันประกายสีเงินบนเส้นใบของมันก็ดูสว่างขึ้นเล็กน้อย และดูสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่นั่นก็คือทั้งหมดที่เธอทำได้ หลังจากทำเช่นนี้ไปได้เพียงสิบกว่าต้น เธอก็รู้สึกถึงพลังิญญาในร่างที่ลดฮวบลงไปเกือบครึ่ง ความอ่อนเพลียเข้าเกาะกุมจนต้องหยุดพักหายใจ
"เฮ้อ" เยว่ซินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย "พลังแค่นี้ จะไปทำอะไรได้"
เธอนึกถึงภาพของหวังหู่ที่สามารถเสกลูกไฟขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย พลังของเขาน่าจะมากกว่าเธอหลายสิบเท่า ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแวบเข้ามาในความคิด แต่เธอก็รีบสลัดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ความท้อแท้สิ้นหวังเป็ของฟุ่มเฟือยที่คนอย่างเธอไม่มีปัญญาจะซื้อหาได้
"ตะกร้าแรก เพื่อข้าวสารและอาหาร" เธอบอกกับตัวเอง สร้างเป้าหมายที่จับต้องได้ขึ้นมาเพื่อเป็แรงผลักดัน "ตะกร้าที่สอง เพื่อค่ายาของท่านแม่"
เด็กสาวกลับมาลงมือทำงานต่อไปอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงตัดหญ้าและเสียงลมหายใจของเธอเท่านั้นที่ดังอยู่บริเวณนั้น เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นจนเกือบจะตรงศีรษะ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากและแผ่นหลังจนเสื้อผ้าเก่าๆ เปียกชื้น แต่ในที่สุด ตะกร้าใบแรกของเธอก็เต็มไปด้วยหญ้าจันทราคุณภาพดีที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีเยี่ยม
เธอนั่งลงพักใต้ร่มไม้ใหญ่ หยิบห่อผ้าเล็กๆ ที่เตรียมมาออกมา ภายในมีเพียงแป้งข้าวโพดแข็งๆ อยู่หนึ่งก้อนเล็กๆ เธอค่อยๆ กัดกินมันอย่างช้าๆ เคี้ยวอย่างละเอียดเพื่อให้ร่างกายดูดซึมได้มากที่สุด ก่อนจะดื่มน้ำจากกระบอกไม้ไผ่ตาม นี่คืออาหารกลางวันทั้งหมดของเธอ ขณะที่กำลังเคี้ยวแป้งข้าวโพดที่จืดชืดและฝืดคออยู่นั้น ในใจของเธอก็คิดถึงแต่เื่ครอบครัว เสียงไอของท่านแม่ แววตาที่เปี่ยมด้วยความหวังของอาซาน พวกเขาคือเหตุผลที่ทำให้เธอยังคงอดทนสู้ต่อไปได้ในแต่ละวัน
ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นเพื่อเริ่มภารกิจเก็บสมุนไพรในตะกร้าใบที่สองนั่นเอง
แคร่ก! ซ่า!
เสียงพุ่มไม้สั่นไหวอย่างรุนแรงและกะทันหันดังขึ้นจากทางด้านขวาของเธอ!
เยว่ซินสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามีดสมุนไพรขึ้นมาป้องกันตัวในทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวอยู่ในอก สัตว์อสูรหรือ? ในป่าชั้นนอกส่วนใหญ่มักจะมีแต่อสูรระดับต่ำที่ไม่ค่อยโจมตีมนุษย์ก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อยกเว้น!
เธอจ้องเขม็งไปยังพุ่มไม้ที่ยังคงสั่นไหวไม่หยุด ก่อนที่ร่างหนึ่งจะพุ่งทะลุออกมา มันไม่ใช่สัตว์นักล่าที่ดุร้าย แต่เป็หมูป่าหินตัวหนึ่งที่ดูตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ิัของมันแข็งและมีสีเทาเข้มราวกับหินชนวน ขาหลังข้างหนึ่งของมันมีาแฉกรรจ์ที่เืไหลซิบๆ อยู่ตลอดเวลา มันวิ่งกระโผลกกระเผลกอย่างไม่คิดชีวิต มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า
เยว่ซินยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หมูป่าหิน! อสูริญญาระดับต้นขั้นที่สอง!
หัวใจของเยว่ซินเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป ความตื่นเต้นและความโลภที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว นี่คือโอกาส! โอกาสจาก์ที่หล่นลงมาตรงหน้า!
ถ้าเธอจับหมูป่าตัวนี้ได้ จินตนาการอันหอมหวานก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอเป็ฉากๆ ครอบครัวของเธอจะมีเนื้อกินไปอีกหลายสัปดาห์ เขี้ยวคู่เล็กๆ ของมันอาจจะขายได้เงินหลายสิบอีแปะ หรืออาจจะถึงหนึ่งเหรียญเงิน! เงินจำนวนนั้นมากพอที่จะซื้อยาระดับกลางให้ท่านแม่ได้เลยด้วยซ้ำ! ยาที่จะทำให้อาการของท่านดีขึ้นจริงๆ ไม่ใช่แค่ประทังไปวันๆ เหมือนยาเศษสมุนไพรราคาถูกที่เธอซื้ออยู่ทุกวัน
ความคิดนั้นหอมหวานจนทำให้เธอหน้ามืดตามัว แต่เสียงแห่งเหตุผลก็ยังคงดังขึ้นมาทัดทานในใจ ‘อย่า อย่าเข้าไปในป่าลึกนะซินเอ๋อร์’ เสียงของพ่อที่เคยกำชับหนักแน่นดังก้องอยู่ในความทรงจำ ‘ที่นั่นอันตรายเกินไป สัญญาณคือเมื่อต้นไม้เริ่มใหญ่ขึ้นและเสียงนกเงียบหายไป เมื่อถึงตอนนั้น ต้องรีบหนีออกมาทันที’
เธอมองตามทิศทางที่หมูป่าวิ่งหนีไป มันคือเส้นทางที่มุ่งสู่ป่าชั้นในอย่างชัดเจน เขตแดนต้องห้ามที่เธอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ย่างกรายเข้าไป
ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตาของเด็กสาว เธอก้มมองตะกร้าสมุนไพรที่เพิ่งเก็บมาได้จนเต็ม มันคือความปลอดภัย คือชีวิตที่ดำเนินไปอย่างยากแค้นเหมือนเดิมทุกวัน แล้วเธอก็เงยหน้ามองตามร่างของหมูป่าที่กำลังจะลับหายไปในแนวไม้ทึบ นั่นคือความเสี่ยง คือความหวังที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตา
ภาพใบหน้าซีดเซียวของแม่ที่ไออยู่ตลอดเวลา ภาพน้องชายที่ต้องกินข้าวต้มใสๆ ทุกมื้อ ภาพสายตาดูถูกเหยียดหยามของหวังหู่และป้าหวัง
ตัดสินใจแล้ว!
เยว่ซินซ่อนตะกร้าสมุนไพรของเธอไว้ในโพรงไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว ใช้ใบไม้ปิดทับอย่างดีเพื่ออำพราง ก่อนจะกระชับมีดในมือให้แน่นแล้วออกวิ่งตามรอยเืของหมูป่าหินไปอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป
"ข้าขอโทษค่ะท่านพ่อ แต่ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ" เธอกระซิบกับตัวเองขณะที่สองเท้าก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตแดนที่มองไม่เห็นนั้นไป
ยิ่งวิ่งลึกเข้ามาเท่าไหร่ บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากเท่านั้น ต้นไม้ที่เคยสูงโปร่งค่อยๆ กลายเป็ั์ใหญ่แห่งพงไพรที่เก่าแก่และน่าเกรงขาม บางต้นใหญ่ขนาดที่ว่าต้องใช้คนสิบคนโอบจึงจะรอบ ลำต้นของมันปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวหนาเตอะและเถาวัลย์ที่ห้อยระโยงระยางราวกับอสรพิษ แสงแดดที่เคยสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น บัดนี้เหลือเพียงลำแสงบางๆ ที่ส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบลงมาได้เท่านั้น ทำให้ทั่วทั้งบริเวณดูสลัวและวังเวง
เสียงนกและแมลงที่คุ้นเคยเงียบหายไปโดยสิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดอันน่าขนลุก อากาศเย็นชื้นและหนักอึ้งขึ้นจนหายใจไม่ค่อยสะดวก เยว่ซินรู้สึกราวกับกำลังถูกจับจ้องจากสายตานับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็น สัญชาตญาณของเธอกรีดร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง
แต่รอยเืของหมูป่ายังคงนำทางเธอไปข้างหน้าอย่างชัดเจน มันเป็เหมือนแสงนำทางเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เธอยังคงมุ่งต่อไปได้ ความตื่นเต้นในตอนแรกเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวงและความกลัวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
เธอวิ่งตามรอยเืมานานเกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดเธอก็มาถึงลานดินเล็กๆ และได้พบกับเป้าหมายของเธอ
ร่างของหมูป่าหินนอนแน่นิ่งอยู่กลางลานดิน แต่มันไม่ใช่ภาพแห่งชัยชนะที่เธอวาดฝันไว้ สภาพของมันน่าสยดสยองเกินกว่าจะเป็ฝีมือของาแที่ขา ลำคอของมันถูกบิดหักอย่างผิดรูป และที่กลางลำตัวมีรอยเล็บสามรอยขนาดมหึมาที่ฉีกกระชากหนังหินของมันออกจนเห็นอวัยวะภายใน กลิ่นคาวเืสดๆ ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เยว่ซินยืนตัวแข็งทื่อ เืในกายเย็นเยียบลงในบัดดล เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก และแล้วเธอก็เห็นมัน รอยเท้าขนาดใหญ่ที่ประทับอยู่บนดินโคลนข้างๆ ซากหมูป่า มันใหญ่กว่ารอยเท้ามนุษย์ถึงสามเท่าและจมลึกลงไปในดินอย่างน่ากลัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นคือลักษณะเฉพาะตัวของมัน รอยกรงเล็บแหลมคมสามรอยที่ขีดข่วนพื้นดินอย่างเด่นชัด
ภาพความทรงจำในอดีตซ้อนทับขึ้นมาตรงหน้า ภาพของพ่อที่กำลังใช้กิ่งไม้วาดรูปรอยเท้าลงบนพื้นดิน
"จำไว้นะซินเอ๋อร์ รอยเท้าของหมีเกราะเหล็กจะใหญ่และลึกเสมอ แต่ที่สำคัญที่สุดคือรอยกรงเล็บแหลมคมสามรอยที่เด่นชัด ถ้าเ้าเห็นรอยแบบนี้ ให้หนีสุดชีวิตโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น!"
คำเตือนของพ่อดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงฟ้าผ่า ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกระแทกเข้าใส่สติของเธออย่างจัง
นี่มัน รอยเท้าของ "หมีเกราะเหล็ก"! อสูริญญาระดับต้นขั้นที่ห้า!
แคร่ก!
เสียงกิ่งไม้ขนาดใหญ่หักดังมาจากแนวป่าทึบที่อยู่ไม่ไกลนัก! เยว่ซินเห็นเงาตะคุ่มขนาดมหึมากำลังเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างต้นไม้ เธอไม่รอช้า ไม่คิดถึงเื่เนื้อหมูป่าหรือเขี้ยวของมันอีกต่อไปแล้ว สิ่งเดียวที่เธอคิดคือการหนีเอาชีวิตรอด!
เยว่ซินหมุนตัวกลับและออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่สนใจทิศทางอีกต่อไปแล้ว วิ่งไปข้างหน้าอย่างเดียวเท่านั้น เสียงคำรามอันทรงพลังที่ดังก้องไปทั่วทั้งป่าจนพื้นดินสั่นะเืเล็กน้อยดังตามหลังมา
โฮกกกกกกก!
เสียงคำรามนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังกดดันมหาศาล มันทำให้เยว่ซินรู้สึกเหมือนมีูเาลูกใหญ่ๆ กดทับลงมาบนบ่า ขาของเธอแทบจะอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ความกลัวตายก็ผลักดันให้เธอเค้นพลังทั้งหมดที่มีออกมาแล้ววิ่งต่อไป
เธอวิ่ง วิ่ง และวิ่ง วิ่งผ่านแนวไม้ทึบ วิ่งข้ามลำธารเล็กๆ วิ่งจนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนอีกต่อไป เสียงคำรามไล่หลังเงียบหายไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่กล้าหยุดวิ่ง จนกระทั่งเรี่ยวแรงทั้งหมดหมดลงอย่างสิ้นเชิง เด็กสาวสะดุดรากไม้ล้มคะมำลงไปกองกับพื้นดินที่ชื้นแฉะ
เธอนอนหอบหายใจอยู่ตรงนั้นนานหลายนาที พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เมื่ออาการเหนื่อยหอบเริ่มทุเลาลง เธอก็พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ สภาพของเธอในตอนนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าขาดวิ่นไปหลายแห่ง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและดินโคลน
แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือ เมื่อเธอมองไปรอบตัว ทุกทิศทางล้วนแต่เป็ป่าทึบที่ดูคล้ายกันไปหมด เธอไม่รู้แล้วว่าทิศไหนคือทางกลับหมู่บ้าน
ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีทองของยามบ่ายแก่ๆ ส่องลอดผ่านแมกไม้ลงมาเป็ลำๆ บอกให้รู้ว่าอีกไม่นานราตรีก็จะมาเยือน ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าของเธออย่างจัง เธอหลงทางโดยสมบูรณ์แล้ว
ความกลัวที่เคยถูกกดไว้ด้วยความตื่นตระหนก บัดนี้ได้แผ่ขยายออกมาช้าๆ ราวกับหมอกพิษ มันค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอจนเย็นเยียบ เธอลุกขึ้นเดินอย่างไร้จุดหมาย หวังว่าจะเจอเส้นทางหรือลำธารที่คุ้นเคย แต่ทุกอย่างกลับดูแปลกตาไปหมด
ราตรีมาเยือนเร็วกว่าที่คิด ในป่าลึกที่แสงแดดส่องลงมาไม่ถึง ความมืดเข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว เสียงแมลงกลางคืนเริ่มบรรเลงเพลงอันโหยหวนและน่าขนพองสยองเกล้า มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากพุ่มไม้รอบตัวเป็ระยะๆ ทำให้เยว่ซินต้องสะดุ้งสุดตัวทุกครั้งไป เธอก่อกองไฟเล็กๆ ขึ้นจากเศษไม้แห้งเพื่อให้ความอบอุ่นและป้องกันสัตว์ร้าย แต่เปลวไฟที่ริบหรี่กลับยิ่งขับเน้นให้เงาของต้นไม้รอบกายดูน่ากลัวราวกับอสูรกายที่กำลังเริงระบำอยู่รอบตัวเธอ
ท้องของเธอเริ่มร้องประท้วงเสียงดัง ความหิวที่รุนแรงกัดกินกระเพาะจนปวดแสบไปหมด เรี่ยวแรงที่เคยมีก็หดหายไปจนหมดสิ้น ร่างกายเริ่มสั่นเทาจากทั้งความหนาว ความกลัว และความอ่อนเพลีย
เด็กสาวกอดเข่าซบหน้าลงร่ำไห้ออกมาอย่างเงียบงัน ความรู้สึกผิดและความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ตัวเธออย่างหนักหน่วง หากเธอไม่โลภ หากเธอพอใจกับสิ่งที่มี เธอก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ป่านนี้เธอคงได้กลับบ้านไปกินข้าวต้มกับแม่และน้องชายแล้ว
"ท่านแม่ อาซาน ข้าขอโทษ" เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความเสียใจไหลอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนดินโคลน
ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังนั่นเอง หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นแสงสว่างประหลาดที่อยู่ไกลออกไปในความมืด มันไม่ใช่แสงสีเขียวอมฟ้าของเห็ดเรืองแสงที่ดูเ็าและไร้ชีวิต แต่เป็แสงสีทองนวลตาที่ดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตอย่างน่าประหลาด
ความหวังริบหรี่จุดประกายขึ้นในใจที่มืดมิดของเธออีกครั้ง เยว่ซินตัดสินใจดับกองไฟแล้วค่อยๆ ย่องเดินตามแสงนั้นไปอย่างระมัดระวังที่สุด เธอก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แหวกผ่านเถาวัลย์และพุ่มหนามที่ขวางทาง จนกระทั่งมาถึงหน้าแนวไม้ทึบที่ดูเหมือนจะเป็ต้นกำเนิดของแสงนั้น
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าแหวกเถาวัลย์ที่หนาทึบนั้นออก
และภาพที่ปรากฏแก่สายตา ก็ทำให้เธอต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เบื้องหน้าของเธอคือลานกว้างวงกลมที่สมบูรณ์แบบ พื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าสีเขียวมรกตที่นุ่มราวกับพรม ไม่มีต้นไม้อื่นใดกล้ำกรายเข้ามาในอาณาเขตนี้เลยแม้แต่ต้นเดียว ใจกลางลานกว้างนั้นมีต้นไม้โบราณต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ มันไม่ใช่ต้นไม้ใหญ่โต แต่ลำต้นของมันบิดเกลียวอย่างสง่างามราวกับัที่กำลังหลับใหล ใบไม้ทุกใบของมันโปร่งแสงและส่องประกายสีเขียวอ่อนๆ ราวกับทำมาจากหยกเนื้อดีที่สุด
แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดคือผลไม้สามผลที่ห้อยเด่นอยู่บนกิ่งของมัน
ผลไม้ทั้งสามมีขนาดเท่ากำปั้นของเด็ก เปล่งแสงสีทองอร่ามออกมาอย่างต่อเนื่องจนขับไล่ความมืดและความหนาวเย็นรอบบริเวณให้หายไปสิ้น กลิ่นหอมหวานละมุนที่ไม่อาจบรรยายได้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็กลิ่นที่บริสุทธิ์และชวนให้จิตใจสงบอย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่ได้สูดดมเข้าไป ความหิวโหยที่กัดกินร่างกายและจิตใจของเยว่ซินก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไปได้มาก
เยว่ซินััได้ถึงพลังิญญาธาตุไม้ที่หนาแน่นและบริสุทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อแผ่ออกมาจากต้นไม้และผลของมัน มันเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตมหาศาล จนทำให้พลังธาตุไม้อันน้อยนิดในร่างของเธอสั่นะเืและตอบสนองอย่างยินดีราวกับได้พบเจอาาแห่งเผ่าพันธุ์ นี่คือสมบัติล้ำค่าแห่งฟ้าดินอย่างไม่ต้องสงสัย!
เด็กสาวยืนตะลึงงันอยู่เนิ่นนาน ความคิดแรกคือความตื่นเต้นดีใจอย่างสุดขีด หากนำผลไม้นี้กลับไปได้ มันจะต้องขายได้ราคามหาศาลอย่างแน่นอน! แต่แล้วท้องของเธอก็ร้องขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ความหิวที่รุนแรงจนหน้ามืดตาลายทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนลาง ความคิดที่จะอดทนและนำสมบัติกลับไปถูกสัญชาตญาณดิบแห่งการเอาชีวิตรอดบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี
"แค่ แค่ผลเดียว คงไม่เป็ไรหรอก" เธอบอกกับตัวเองราวกับคนละเมอ สองขาก้าวเข้าไปหาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์นั้นอย่างควบคุมไม่ได้
เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาของเธอไปเด็ดผลไม้สีทองที่อยู่ใกล้ที่สุดลงมาหนึ่งผล ทันทีที่ปลายนิ้วัักับเปลือกของมัน ความอบอุ่นและพลังชีวิตอันมหาศาลก็แผ่ซ่านจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย ทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเธอจางหายไปในพริบตา เยว่ซินไม่ลังเลอีกต่อไป เธออ้าปากกว้างแล้วกัดผลไม้ทองคำนั้นเข้าไปเต็มคำ
วินาทีต่อมา โลกทั้งใบของเธอก็ะเิออก!
รสชาติหวานล้ำที่แผ่ไปทั่วทุกอณูในโพรงปากคือสิ่งสุดท้ายที่เธอรับรู้ได้ ก่อนที่พลังิญญาอันบ้าคลั่งจะถาโถมเข้าสู่ร่างของเธอราวกับอุทกภัยที่ทำลายล้างทุกสิ่ง! มันรุนแรงกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายหมื่นหลายแสนเท่า พลังงานสีทองและสีเขียวมรกตที่บริสุทธิ์ไหลบ่าเข้าสู่เส้นลมปราณทุกสายอย่างเกรี้ยวกราด เส้นลมปราณที่เคยตีบตันและเปราะบางของเธอถูกขยายออกอย่างรุนแรงจนเ็ปราวกับร่างกายจะฉีกขาดออกจากกัน
"อ๊ากกกกกกกก!"
เยว่ซินกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ความเ็ปแสนสาหัสอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิตแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ร่างของเธอล้มลงไปนอนชักกระตุกอยู่บนพื้นหญ้า เหงื่อกาฬที่เหนียวเหนอะและมีกลิ่นเหม็นไหม้ไหลทะลักออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างกายจนเสื้อผ้าเก่าๆ ของเธอชุ่มโชกไปในพริบตา
แต่ท่ามกลางความเ็ปที่แทบจะทำให้สติแตกดับนั้น เธอก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ "ทะเลิญญา (ตันเถียน)" ของเธอที่เคยแห้งเหือดราวกับบ่อน้ำเล็กๆ บัดนี้กำลังถูกเติมเต็มและขยายออกอย่างรวดเร็วจนน่าสะพรึงกลัว ของเหลวสีดำขุ่นที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งถูกขับออกมาจากร่างกายของเธออย่างต่อเนื่อง มันคือ "มลทิน" ที่สะสมอยู่ในร่างกายมาั้แ่เกิด ซึ่งเป็อุปสรรคสำคัญที่ทำให้การบำเพ็ญเพียรของเธอเชื่องช้ามาโดยตลอด
พลังงานมหาศาลยังคงไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งต่อไป มันทะลวงผ่านจุดชีพจรต่างๆ ที่เคยอุดตัน ทะลวงผ่านคอขวดของระดับพลังอย่างง่ายดายราวกับใช้ค้อนั์ทุบทำลายกำแพงกระดาษ
ตูม! ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลายออกในจิตใจ เธอก้าวข้ามจากระดับต้น ขั้นที่หนึ่ง ไปสู่ขั้นที่สอง!
แต่คลื่นพลังงานยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันยังคงเกรี้ยวกราดและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
ตูม! ระดับต้น ขั้นที่สาม!
พลังิญญามหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในผลไม้เพียงผลเดียวดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น มันกระแทกกระทั้นและขัดเกลาร่างกายของเธอใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ เส้นลมปราณที่เคยถูกขยายออกอย่างเ็ป บัดนี้กลับได้รับการซ่อมแซมและเสริมความแข็งแกร่งจนเหนียวแน่นและกว้างขวางขึ้นกว่าเดิมหลายสิบเท่า ความเ็ปเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายและเปี่ยมไปด้วยพลังอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
สติของเยว่ซินเริ่มเลือนรางลงเรื่อยๆ พลังงานที่มากเกินไปกำลังจะทำให้ร่างกายของเธอรับไม่ไหวจนอาจจะะเิออกได้
ในท่ามกลางพายุพลังงานอันบ้าคลั่ง ขณะที่สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะแตกสลาย เธอก็พลันรู้สึกถึง 'บางสิ่ง' ที่เพิ่งตื่นขึ้นจากห้วงลึกที่สุดของตัวตน มันไม่ใช่พลังธาตุไม้ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็สองกระแสพลังอันยิ่งใหญ่ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กระแสหนึ่งคือความอบอุ่นอันสุดจะพรรณนา บริสุทธิ์และอ่อนโยนราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ มันช่วยสมานเส้นลมปราณที่กำลังจะฉีกขาดของเธอ อีกกระแสหนึ่งคือความเยียบเย็นอันลึกล้ำ เงียบงันและไพศาลดุจรัตติกาลอันไร้ที่สิ้นสุด มันช่วยเหนี่ยวรั้งิญญาที่ปั่นป่วนของเธอไม่ให้แตกกระจัดกระจาย พลังทั้งสองสายที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่ในร่าง ปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาเพื่อช่วยชีวิตเธอจากหายนะ ก่อนจะจมดิ่งกลับสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจหยั่งถึงได้อีกครั้ง
แล้วทุกอย่างก็ดับมืดลง เยว่ซินหมดสติไปโดยสมบูรณ์
2K
![[BDSM] สุดเขตความปรารถนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1602075903_95695435.webp)
