บทที่ 6 นิ้วทองคำของเธอ
น่าเสียดายมากที่โจวหลีอันมีความรู้เกี่ยวกับยุคสมัยนี้ไม่มากนัก ในขณะเดียวกัน เธอไม่สามารถคิดอะไรออกเลย…
เมื่อคิดไม่ออกด้วยตัวเอง ก็ต้องไปยืมประสบการณ์จาก 'คนอื่น' มาคิดแทนแล้วล่ะ
ในนิยายย้อนยุค ตัวเอกมีวิธีร่ำรวยอย่างไรนะ? ในความทรงจำเ้าของร่างเดิม ดูเหมือนว่ายังไม่เคยได้ยินว่ามีใครเคยเห็นสิ่งเหล่านี้บนูเามาก่อน
เมื่อไม่มีใครเคยเห็น โจวหลีอันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนั้น เหมือนกับตัวเอกในเื่ ที่สามารถเก็บของพวกนี้ได้บนูเาดังนั้นข้อนี้จึงผ่านไป
การค้าในตลาดมืดงั้นเหรอ?
ดูเหมือนว่าเธอก็ไม่มีของพวกนั้นในยุคนี้ ตลาดมืดส่วนใหญ่ค้าขายอาหารและธุรกิจเสื้อผ้า
โจวหลีอันไม่ได้อ่านนิยายย้อนยุคมากนัก นอกจากสองเื่นี้ เธอก็ไม่สามารถหาประสบการณ์จากคนรุ่นก่อนที่ไหนได้อีกแล้ว
เธอไม่รู้ว่าถ้าเธอไปทำไร่ทำนาตอนนี้ หลังจากเลี้ยงดูตัวเองแล้ว จะยังมีอาหารเหลือพอไปแลกเปลี่ยนในตลาดมืดได้หรือไม่?
เสียงหนึ่งในใจของโจวหลีอันบอกเธอว่า ‘ถ้าไม่ได้ทำงานก็ไม่มีเงินที่จะออกไปจากบ้านหลังนี้’
โจวหลีอันเริ่มคิดฟุ้งซ่านไปไกล เธออยากได้ความสามารถพิเศษ...
แต่เมื่อครู่เธอได้ดูอย่างละเอียดแล้ว บนตัวเธอไม่มีสิ่งของอย่างแผ่นหยก หรือกำไลข้อมือที่มักจะเป็ตัวกระตุ้นให้เกิดความพิเศษ ทำให้เธอรู้ว่าเธอไม่มีอะไรติดตัวมาเลย! การย้อนเวลากลับไปก่อนยุคปฏิรูปและเปิดประเทศ ถ้าไม่มีสิ่งวิเศษก็คงจะลำบากอยู่บ้าง
ในขณะที่โจวหลีอันกำลังคิดเช่นนี้ จู่ ๆ ร่างกายของเธอก็รู้สึกเบาหวิวราวกับไร้น้ำหนัก
ในชั่วพริบตาต่อมา โจวหลีอันก็หายตัวไปจากที่เดิม แต่กลับกลายมาอยู่ในสถานที่แปลกตา
เมื่อเธอมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนอีกครั้ง เธอก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
อย่าเข้าใจผิดล่ะ… นี่ไม่ใช่ความตื่นเต้น แต่เป็ความรู้สึกประหม่า เพราะดูเหมือนว่าเธอจะมายังสถานที่ร้างแห่งหนึ่ง
พื้นที่แห่งกว้างใหญ่ปกคลุมไปด้วยหญ้าแห้ง นอกจากนี้ยังมีโรงงานสังกะสีที่ขึ้นสนิม โกดังว่างเปล่า ลำธารแห้งขอด และสระน้ำที่ใกล้จะเหือดแห้ง
มันดูคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
โอ้...
ที่นี่ยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ด้วย
ขอโทษที่เธอเกือบจำมันไม่ได้ เพราะมีเพียงส่วนล่างสุดเท่านั้น คาดการณ์จากสายตาแล้วน่าจะมีน้อยกว่ายาที่ติดอยู่ก้นขวดด้วยซ้ำ!
หากไม่ใช่เพราะมีป้ายหินข้าง ๆ เขียนว่า 'น้ำพุศักดิ์สิทธิ์แห่งมิติ' ด้วยตัวอักษรใหญ่ขนาดนี้ เธอคงคิดว่าเป็แค่แอ่งน้ำเล็ก ๆ ทั่วไป
ข้าง ๆ ป้ายหินนั้น ยังมีก้อนหินขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนเห็ด โจวหลีอันคิดว่าเธอไม่มีเวลาดูอย่างละเอียด สิ่งที่เธอทำอย่างแรกคืออยากลองดื่มน้ำจากน้ำพุศักดิ์สิทธิ์นี้ดู ว่ามันจะมหัศจรรย์อย่างที่เขียนไว้จริงหรือไม่?
บำรุงความงาม เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง? เมื่ออยากลองดื่มแต่ไม่มีเครื่องมือใด ๆ อยู่ใกล้มือ โจวหลีอันจึงลองเลียนแบบตัวเอกด้วยการใช้พลังจิตเพื่อหยิบของ
ทันใดนั้นเอง! เธอก็สามารถดึงน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เพียงเล็กน้อยขึ้นมาได้จริง ๆ
โจวหลีอันลองจิบมันทีละนิด ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าสมองของเธอแจ่มใสขึ้น และความเหนื่อยล้าทั่วร่างกายก็หายไปราวกับเป็เื่มหัศจรรย์จริง ๆ !
โจวหลีอันมองไปที่ 'แอ่งน้ำเล็ก ๆ' อีกครั้งโดยไม่รู้สึกรังเกียจแล้ว ของดีมีปริมาณน้อย อืม… ถือว่าเป็เื่ปกติสินะ?
หลังจากทดลองดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้ว โจวหลีอันจึงมีความสนใจที่จะไปศึกษาหินที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านข้างของเห็ดมีหน้าจออยู่
เมื่อมองที่พื้นหลังของหน้าจอนั้น โจวหลีอันเงยหน้าขึ้นสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว และยืนยันได้ว่าพื้นหลังนั้นคือพื้นที่ที่เธอกำลังอยู่ในขณะนี้
ทันใดนั้น มีหน้าต่างเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตรงกลางหน้าจอ แสดงข้อความว่า 'คู่มือสำหรับพื้นที่' และคำว่า 'ตรวจสอบ' เป็ตัวอักษรขนาดใหญ่
โจวหลีอันก็เข้าใจได้ในทันที ั้แ่แรกที่เข้ามาก็ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยกับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า นี่เหมือนกับเกมจำลองธุรกิจขนาดเล็กที่เธอเล่นเมื่อคืนนี้ไม่ใช่เหรอ?
โจวหลีอันกดดูรายละเอียด ไม่นานเนื้อหาอื่น ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ โดยมีรายละเอียดเช่นนี้
1. ที่ดิน - ใช้สำหรับการเพาะปลูก อัตราการเจริญเติบโตเร็วกว่าภายนอกพื้นที่พิเศษสามเท่า พืชทุกชนิดที่นี่จะไม่ได้รับผลกระทบจากฤดูกาล หมายเหตุ ผู้เล่นต้องจัดหาเมล็ดพันธุ์พืชด้วยตนเอง
2. คลังสินค้า - ใช้สำหรับเก็บสิ่งของ สิ่งของทุกอย่างที่นำเข้าไปในคลังสินค้าจะคงสภาพเดิมไว้ได้ หมายเหตุ คลังสินค้ายังสามารถเก็บสิ่งของที่นำมาจากภายนอกมิติพิเศษได้ด้วย
3. ฟาร์มปศุสัตว์ - สามารถเลี้ยงสัตว์ที่ผู้เล่นชื่นชอบได้ตาม้า หมายเหตุ ผู้เล่นต้องจัดหาสัตว์ด้วยตนเอง
4. โรงฆ่าสัตว์ - สามารถฆ่าสัตว์ตามคำสั่งของผู้เล่นได้
5. โรงงานทอผ้า โรงสีแป้ง โรงงานผลิตเส้นก๋วยเตี๋ยว โรงงานผลิตน้ำตาล - ทั้งหมดนี้้าวัตถุดิบจากผู้เล่นจึงจะสามารถดำเนินการได้ ผู้เล่นสามารถเลือกสินค้าที่จะผลิตในโรงงานได้อย่างอิสระบนหน้าจอนี้
6. บ่อเลี้ยงปลาเชิงนิเวศ และลำธาร - หลังจากปล่อยปลาและกุ้งลงไป พวกมันจะเติบโตและขยายพันธุ์เร็วขึ้น โดยมีอัตราเร็วเป็สามเท่า หมายเหตุ สำหรับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้น ถ้าเกิดการซ้อนทับของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์จะทำให้เกิดเื่น่าประหลาดใจที่คาดไม่ถึง
หน้าจอนี้ช่วยให้ผู้เล่นสามารถทำการดำเนินการต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว แต่ผู้เล่นก็สามารถลงมือเล่นด้วยตัวเองเพื่อััประสบการณ์เกมได้เช่นกัน
สำหรับเื่ ‘การซ้อนทับของน้ำพุศักดิ์สิทธิ์’ โจวหลี่อันคิดว่า น้ำพุศักดิ์สิทธิ์มีปริมาณน้อยเกินไป เธอเสียดายหากต้องใช้มันถ้าไม่จำเป็
แต่เพียงแค่บทบาทเหล่านี้ของเกม ก็เพียงพอสำหรับการใช้งานแล้ว ทันใดนั้น โจวหลีอันก็รู้สึกมั่นใจว่าในอนาคตเธอจะไม่อดตาย!
หลังจากที่เดินวนเวียนอยู่ในมิตินั้นไม่นาน เธอก็ใช้จินตนาการรีบออกจากมิติ
ขณะที่ออกมา ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกถึงความรู้สึกไร้น้ำหนัก คิดว่าก่อนหน้านี้ร่างกายของเธอคงได้เข้าไปในมิตินั้นจริง ๆ เื่ของมิติพิเศษไม่ควรให้ใครรู้ ดังนั้น โจวหลีอันจึงตัดสินใจที่จะย้ายบ้านขึ้นมาทันที!
การออกไปอยู่คนเดียว และยังได้มิติพิเศษนั้นสะดวกสบายกว่าอยู่บ้านแน่นอน
ก่อนหน้านี้เธอไม่สามารถหาเงินได้ทัน จึงคิดว่าเื่การย้ายบ้านควรวางแผนระยะยาว ตอนนี้มีของวิเศษแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีก!
เธอคิดว่าขอยืมเงินของลู่เยี่ยนโจวก่อนก็แล้วกัน แต่เธอรับประกันได้ว่าจะคืนเงินได้อย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะสร้างบ้านใหม่และย้ายบ้าน เธออยากลองทดสอบความสามารถพิเศษของตัวเองก่อน โจวหลีอันเดินออกจากห้องไปยังลานบ้านที่เงียบสงัด
ผู้ใหญ่ในบ้านไม่มีใครอยู่แล้ว ตอนนี้มีเพียงโจวหลีอันคนเดียว ส่วนลูกสองคนของพี่ชายคนโตก็ออกไปเล่นกับเพื่อน ๆ ของพวกเขาั้แ่เช้า
พอไม่มีใครอยู่ โจวหลีอันจึงไม่ต้องกังวลว่าการใช้มิติจะถูกจับได้ เธอเข้าไปใกล้เล้าไก่ที่มุมบ้าน จับแม่ไก่ทั้งสี่ตัวขึ้นมา และลูบคลำพวกมันทุกตัว
แม่โจวสอนเธอว่า เพียงแค่ััเบา ๆ ก็จะรู้ได้ว่าไก่ตัวนั้นจะออกไข่วันนี้หรือไม่?
โจวหลีอันรู้ว่าที่บ้านมีไก่สองตัว และกำลังจะออกไข่ แม่ไก่ออกไข่หนึ่งฟองใช้เวลาห้าถึงสามสิบนาที
โจวหลีอันเลือกไก่ที่กำลังจะออกไข่ตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วนำเข้าพื้นที่ว่างในมิติพิเศษของเธอ วางไว้ในฟาร์มปศุสัตว์รอเพียงสองนาที หน้าจอก็แสดงว่าไก่ออกไข่แล้ว
เพื่อพิสูจน์ว่าไม่ใช่เื่บังเอิญ โจวหลีอันจึงนำไก่อีกตัวหนึ่งเข้าไปด้วย
ครั้งนี้ รอเพียงสี่นาที ไข่ไก่ก็ออกไข่ในมิติพิเศษจริง ๆ !
หลังจากได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้ว โจวหลีอันก็ปล่อยไก่สองตัวและไข่ออกมาพร้อมกัน
ไก่สองตัวที่เพิ่งออกจากมิติพิเศษมา ดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะส่งเสียงร้อง “กุ๊ก ๆ” แล้ววิ่งหนีไป พวกมันไม่รู้ว่า ในขณะนี้… ในสายตาของโจวหลีอัน พวกมันดูเหมือนจะเปล่งประกายสีทองออกมา
โจวหลีอันตัดสินใจแล้ว เธอจะสร้างโอกาสโดยเริ่มจากเลี้ยงไก่ในมิติพิเศษของเธอ
ถ้าไก่หนึ่งตัวในโลกภายนอกออกไข่วันละหนึ่งฟอง ในพื้นที่นี้ มันจะสามารถออกไข่ได้วันละสามฟอง ถ้าเพิ่มอีกหลายตัว ไข่ไก่หนึ่งฟองขายได้หกเฟิน เธอก็จะค่อย ๆ รวยได้ทีละนิด ไม่นานเธอก็จะเป็เศรษฐีนีในยุคนี้แน่นอน
นอกจากนี้หากเธอนำที่ดินในพื้นที่มิติพิเศษมาปลูกธัญพืชหรือพืชอื่น ๆ ก็จะสามารถแก้ปัญหาการขาดแคลนอาหารได้ พอเห็นแล้วชีวิตเธอดูมีความหวังขึ้นมาทันที!
ยิ่งไปกว่านั้น ในมิติพิเศษยังมีโรงงานเ่าั้อยู่ด้วย ต่อไปเธอจะค่อย ๆ ใช้ประโยชน์จากมัน ไม่ต้องกลัวว่าในอนาคตจะไม่รวยได้อย่างไร?
โจวหลีอันอยากจะรีบไปซื้อไก่ในหมู่บ้านทันที แต่เธอนึกได้ว่าหมู่บ้านเป็หมู่บ้านเล็ก ๆ ถ้าเธอไปซื้อไก่ คนในบ้านก็จะต้องรู้ว่าเธอไปซื้อมาแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้น ไก่ก็ไม่สามารถเลี้ยงไว้ในมิติพิเศษได้…
1K
