เส้นพลังปราณมากมายที่ไล่แวดวนเป็สายๆ ครอบลูกแก้วปราณขนาดเท่าฝ่ามือที่อยู่ศูนย์กลางของโคจรทำลายล้างที่กำลังดึงดูดร่างสัตว์อสูรเสือดำค่อยๆไถลสู่ขอบเหวความตายทีละนิดๆ ในขณะที่เบื้องบนก็มีแรงดันมหาศาลคอยสะกดการเคลื่อนไหวสัตว์อสูรประเภทเคลื่อนไหวตนนี้ให้จนมุมด้วยร่างที่ใหญ่โตและกำลังมหาศาลที่ไขว้แขนกำยำทั้งสองต้านพลังเบื้องบนและย่อขาจิกเล็บเท้าแหลมคมขูดรูดตามพื้นดินเป็แนวรากออกไปเพื่อยึดร่างตนกับที่อย่างเอาเป็เอาตาย
ดวงตาเหลืองที่ขมึงร่างเบื้องบนพร้อมกรามฟันอันแหลมคมที่คบกันแน่นเกิดเสียงเอียดอาดเสียดสีไปมา พื้นดินที่ย้ำเท้าอยู่นั้นก็เริ่มปริแตกจากแรงดันกดทับเบื้องบนและร่างที่ไถลเรื่อยๆอย่างมิอาจฝืนได้
"ช่างน่าอายนักที่ต้องมาเสียท่าให้กับมนุษย์โสโครกเช่นพวกเ้า คิดรึว่าลูกไม้แค่นี้จะทำร้ายข้าได้ โฮก!!
เส้นเืที่วิ่งผ่านิัที่ข้อมือก่อนแรงดันมหาศาลที่เริ่มพลัดตัวออกกระทันหัน เส้นขนที่พัดตามแรงดึงเริ่มชูชันต้านแรงก่อนจะชีตั้งเหนือกฏเกณฑ์ธรรมชาติ ออร่าเรืองๆสีเหลืองเริ่มพลั่งพลูออกมาทีละนิดๆ เสริมพละกำลังที่มากอยู่แล้วเริ่มชันกายขึ้นมาจดจ้องมองร่างที่อัดพลังเบื่องบนที่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในที่สุดแขนกำยำสีทมิฬก็สบัดม่านพลังที่กดทับร่างตนนั้นแตกละเอียดก่อนจะพุ่งตัวด้วยท่วงท่าที่ย่อขารอก่อนหน้าปรับเปลี่ยนรับเป็รุกฉับพลันพร้อมเข้าหาร่างชายหนุ่มที่กำลังปรับเปลี่ยนท่วงท่าเช่นกันทว่าเนื่องจากอยู่อากาศมิพื้นที่เปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ได้ดีเทียบเท่าบนพื้น ร่างที่คอยท่าอยู่แล้วจึงได้เปรียบแขนที่ยื่นออกไปโพล่จับข้อเท้าที่พยายามเปลี่ยนแปลงท่าทางสลับเตะ สบัดบ้างก็ถูกจับลงก่อนจะดึงร่างชายหนุ่มเข้าหาตนอย่างรวดเร็วพร้อมกางเล็บที่เตรียมตะปบสุดแรงที่เติมเต็มมากับอารมณ์ที่หงุดหงิดอย่างขีดสุดมาลงที่ร่างชายหนุ่มทันที
ฟิ่ว!! ในขณะที่กรงเล็บถึงตัวชายหนุ่มปริศนาคนนี้ร่างที่สมควรฉีกเฉือนหรือปลิ้วพร้อมพลังที่ตัดขาดเสริมาก็กลับกลายเป็หมอกควันโดยไม่ทราบสาเหตุ เหลือเพียงสายลมโหมขนาดใหญ่ที่มาทีหลังการสบัดสุดแรงของสัตว์อสูรตัวนี้พัดพาหมอกควันหายไป สายตาที่ถลึงค้างสบัดซ้ายขวาก่อนจะเห็นร่างที่พึ่งปะทะ ลอยอยู่ที่ห่างไกลก่อนจะค่อยๆ ทยอยพลิ้วตัวลงบนเนินหลังคาซากปรักหักพังที่นึงไม่ไกลจากตน
ร่างที่พริ้วกายลงมายืนที่เนินหลังขามือทั้งสองเริ่มสบัดวน ควงไปมาเป็วงกลมก่อนจะสบัดลงด้านล่างพร้อมผ้าคลุมรอบแขนที่พริ้วตามท่วงท่าชายหนุ่ม นี้เป็การผ่อนแรงปะทะแล้วปล่อยออกไปด้านข้างก่อนจะพลิกมือข้างขวามาดูเล็กน้อยที่สั่นเทานิดๆ ดวงตาที่หรี่ลงจดจ้องประสานกับร่างทมิฬที่ะเิคำรามเสียงคำรามกู่ร้องเบื้องหน้าพร้อมกายที่ขยายทีละนิดๆ จากร่างที่เด็กหนุ่มไป๋ลู๋สูงเทียบเท่าครึ่งนึงระหว่าง่ล่างถึงกรประตูกับร่างปกติของมันที่ใหญ่กว่าเล็กน้อยแต่ตอนนี้กลับใหญ่กว่าประตูบานนั้นนับเท่าตัว
"หากชอบเล่นวิ่งไล่จับ ข้าก็จะเล่นเป็เพื่อนเ้าเอง" มันพูดพร้อมกวักมือที่ตอนนี้กางกงเล็บสีดำทมิฬออกมาเต็มที่ ที่ยาวเท่าแขนเด็กหนุ่มเลยก็ว่าได้ ท้าทายบุรุษเบื้องบนที่ห่างจากมันนับ 30 ก้าว ออร่าสีเหลืองอ่อนๆ ที่ออกมารอบกายเริ่มส่งสัญญาณบางอย่างกับร่างกายของมัน เหล็กแหลมชิ้นเล็กน้อยที่ติดตามท่อนแขนก็หลุดออก ร่องรอยาแที่ปะทะกับชายหนุ่มก็เริ่มรักษาสมานตัวทีละน้อยๆ เสียงหายใจที่หนักหน่วงเริ่มกลับสู่วงจรปกติอีกครั้งก่อนจะตั้งท่าเตรียมพุ่งตัวเข้าหาชายหนุ่มอีกครั้ง ทว่ากลับมองเห็นบุรุษอีกคนนึงที่เดินออกมาไม่ไกล
รอบด้านผู้มาใหม่นี้เต็มไปด้วยซากสัตว์มายามากมายที่เริ่มทยอยย่อยสลายกลายเป็ลูกแก้วมายามรกต บนมือมีส่วนหัวของ 2 ผู้นำสัตว์อสูรที่มันเองก็รู้จักดีสัตว์อสูรแพะที่รับหน้าที่เป็แนวหน้าในการบุกสังหารมนุษย์และสัตว์อสูรหัวสนัขที่ใบหน้ากลับมีความคล้ายกับหมาป่าเป็ผู้ทำหน้าที่เก็บเกี่ยว "วัตถุดิบ" ใบหน้าที่อ้าปากค้างพร้อมโลหิตที่อาบเต็มปากที่หยดทีละนิดๆของพวกมัน แสดงให้เห็นถึงการตายที่คาดไม่ถึงที่บุรุษผู้นี้เริ่มมาถึง
แสงเริ่มสอดส่องทะลุม่านควันที่โขมงชุลมุนผ่านทะลุใบไม้ที่อาบโลหิตมากมายจากเบื้องบนเข้ากระทบร่างที่ค่อยๆ เดินอย่างมั่นคง หมางต้า หนึ่งในาุโประจำสถาบันฝึกสอนของหมู่บ้านจากชุดคลุมบันฑิตตอนนี้ขาดสะบั่นเผยเรือนร่างบางส่วนชายชรา ที่ยังสมส่วนเต็งตึงยันมัดกล้ามมีเพียงใบหน้าที่แสดงถึงรอยเหี่ยวย่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตามเนื้อตัวเปรอะเปื้องโลหิตหลากสีมากมายที่ผสมกันเกิดเป็สีประจำเฉดสีแต่ละจุดๆ สลับไปมาตาม สีหน้าเฉยเมยที่หรี่มองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าตน พร้อมเสียงหายใจที่แหบพร้าเล็กน้อย กลิ่นไอสมุนไพรที่ใช้รักษาาแกระจายรอบตัวชายชราคนนี้
"โฮ่ๆ เ้าหนะที่ตรงหน้าข้านั้นนะ....สนใจจะมาเล่นกับคนชราเช่นข้าไหม ดูท่าทางเ้าจะดูเอาเื่กว่าเ้าสองตัวนี้ไม่น้อยว่าอย่างไร.......หืม?
ก่อนหมางต้าจะกล่าวจบ ประสาทรับรู้ของชายชราปกติดีทุกอย่างยิ่งกว่าสัตว์อสูรเบื้องหน้ากลับได้กลิ่นของบุคคลที่คุ้นเคยมากมาย ร่องรอยโลหิตที่ยังเกาะติดกับกงเล็บของมัน พร้อมกับกลิ่นเด็กหนุ่มที่ตนนั้นแวะมาเยี่ยมเยือนเคยแบ่งบันทึกการสอนพื้นฐานให้ที่โรงเตี้ยมเป็ประจำ
ดวงตาที่เฉยเมยเริ่มกลับมาจริงจังอีกครั้ง ออร่าที่ดูสุขุมเริ่มประทุ กล้ามเนื้อท่าทางที่ล้วนแล้วห่อเหี่ยวจากการกร่ำศึกมาไม่นานเริ่มเต่งตึงอีกครั้ง
สัตว์อสูรเสือดำที่ให้ความสนใจกับผู้มาใหม่นี้ มองเห็นเป็ชายชราร่างที่เดินโอนเอนไปมา เหมือนคนเมาเล็กน้อยก็เริ่มหมดความสนใจไม่ต่างจากชาวยุทธที่มันเจอะเจอ คิดว่าจะปล่อยไว้ค่อยล่าทีลังเป็เื่สนุกก่อนจะเริ่มให้ความสนใจกับชายหนุ่มที่เปลี่ยนท่าทางเหมือนจะเข้าหาชายผู้มาใหม่นี้เช่นกันทว่าท่าทางเค้ากับชะงักกระทันหัน ดึงความสนใจของมันให้หันกลับไปที่ร่างที่ตะกี้โดนเยี่ยงคนเมาค่อยๆ ชันกายเดินจู่ๆ หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ หลังจากที่มันกระพริบตาเพียงชั่วครู่เท่านั้น ร่างที่ถลึงตาก็ปรากฏเบื้องหน้าพร้อมกระชากคอกดร่างสูงใหญ่ที่ตะลึงความเร็วที่ชายหนุ่มก็เทียบไม่ติดและไม่คิดว่าจะมาแพ้เรี้ยวแรงมนุษย์ผู้นี้นอนติดพื้นที่ปริแตกจากแรงกระแทกใหม่นี้อย่างรวดเร็ว
"ไอเหมี่ยว!! เ้าทำอะไรกับคนของโรงเตี้ยมที่ห่างออกไป 50 ก้าวจากตรงนี้หึ่ม!!
ชายหนุ่มกำชับคำพูดอย่างช้าๆ พร้อมชี้นิ้วที่มีหัวสองหัวหน้าอสูรที่ห้อยโตงเตงตามมือไปยังเส้นทางโรงเตี้ยมที่จะพังไม่พัง อยู่ระหว่างก้ำกึ่งตอนนี้เกิดเสียงโครงเครงเป็ระยะ ท่ามกลางร่างที่ไหวตัวอย่างรวดเร็วพยายามชุดร่างพร้ะปบสวนทว่ากลับร่างชายหนุ่มทิ้งตัวดิ่งลงมาเหยียบย้ำร่างกายให้กดลงอีกครั้ง รอยปริแตกที่พึ่งเกิดตอนนี้แตกออกเป็ราวกับใยแมงมุมขนาดย่อมโดยมีร่างมันเป็ศูนย์กลาง น้ำลายที่กระอักออกมาพร้อมแรงที่เขย่าลำคอเค่นคำจากชายชราเบื้องหน้า สร้างความตะลึงแก่มันเป็อย่างมาก ออร่ามากมายเริ่มทะลักะเิออกมาหวังดีดร่างมนุษย์ทั้งสองให้กระเด็นออกห่างเพื่อจะตั้งตัวทว่าชายชรากลับ กระชากหัวมันทุบที่พื้นเกิดหลุมลึกที่เขมือบส่วนหัวของมันเข้าไปมิดคอ
137
