(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 79:ครอบครัว

เฮรัค ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องโถงความคิดของเขาแล่นปราดกลับไปหาแขนที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารชั้นล่างทันใดนั้นความจริงก็กระแทกเข้ากลางใจ แขนข้างนั้นมีร่องรอยหยาบกร้านและแผลเป็นจางๆที่เกิดจากการควงมีดสั้นมานานหลายปี มันคือแขนของ โรเบิร์ต อย่างไม่ต้องสงสัย!

เขารีบหันกลับไปมองที่หน้าต่างชั้นหนึ่งเห็นโรเบิร์ตยังคงยืนอยู่ข้างนอกนั่นแล้วชิ้นส่วนมนุษย์ที่สดใหม่ขนาดนี้มาอยู่ในบ้านได้อย่างไร?เฮรัควางรูปถ่ายไร้ใบหน้าลงเขาเลือกที่จะไม่แตะต้องขาข้างที่ห้อยอยู่แล้วเร่งก้าวเดินสำรวจห้องที่เหลือบนชั้นสอง

ทุกห้องที่เขาเปิดเข้าไปล้วนมีเศษเสี้ยวอวัยวะมนุษย์วางอยู่ประหนึ่งงานเลี้ยงสยองขวัญทั้งมือและขาถูกจัดวางไว้บนเครื่องเรือนพร้อมกับรูปถ่ายครอบครัวที่ใบหน้าของทุกคนราบเรียบเป็นเนื้อเดียวกันราวกับถูกลบออกด้วยอาถรรพ์

เขาก้าวขึ้นสู่ชั้นสามซึ่งเป็นห้องใต้หลังคาเพดานต่ำจนต้องก้มตัวเดินแสงสลัวจากภายนอกส่องให้เห็นรอยเลือดยาวเป็นทางลากผ่านกองขยะรกชัฏไปจนถึงขอบหน้าต่างด้านในสุด และที่นั่นเอง...ศีรษะของโรเบิร์ตวางนิ่งอยู่บนพื้น

“โรเบิร์ต...”

เฮรัคพึมพำใบหน้านั้นถูกขวานจามเข้าอย่างจังจนกะโหลกแบะออกเห็นกระดูกสีขาวและเนื้อที่ม้วนเปิดอย่างน่าสยดสยอง

“เจ้าตายได้อนาถถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในอกเพราะเขาเป็นคนดึงอัศวินผู้นี้เข้ามาเสี่ยงอันตรายแต่ในสถานการณ์ที่มิติและเวลาบิดเบี้ยวเช่นนี้ เขาเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดเฮรัคพยายามหาขวานเล่มที่เป็นอาวุธสังหารแต่ก็ไม่พบร่องรอย

เขารีบลงมาที่ชั้นหนึ่งเพื่อดูว่าโรเบิร์ต ที่อยู่ข้างนอกยังอยู่หรือไม่ แต่เมื่อเข้าใกล้กระจกเขากลับพบใบหน้าของโรเบิร์ตแนบติดกับกระจกหน้าต่างดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งเข้ามาข้างในราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

ปึง! ปึง! ปึง!

เสียงกระแทกหนักๆ ดังสนั่นมาจากชั้นบนราวกับมีใครบางคนใช้ของหนักทุบประตูห้องใต้หลังคาอย่างบ้าคลั่งความเย็นเยือกสายหนึ่งไหลวาบขึ้นมาตามกระดูกสันหลังเฮรัคสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามมหาศาลที่กำลังคืบคลานลงมา

ทันใดนั้นเด็กหญิงในชุดลายตารางสีแดงก็ปรากฏตัวขึ้นที่หัวบันได ในมือโอบกอดตุ๊กตาเก่าๆไว้แน่น ใบหน้าของเธอราบเรียบไร้อวัยวะแต่เฮรัคกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังจ้องมอง และ ยิ้ม ให้เขาอย่างวิปริต

ริมฝีปากสีแดงสดพลันปริแยกออกมาบนใบหน้าที่ว่างเปล่านั้นเผยให้เห็นซี่ฟันขาวโพลนที่มีเส้นใยสีแดงพาดผ่าน เฮรัคไม่รอช้าเขารวบรวมอนุภาคธาตุไฟไว้ในฝ่ามือจนเกิดเป็นลูกไฟขนาดเล็กด้วย พลังเวทมนต์

"แจ้งเตือน:ตรวจพบไอเทมเวท 'ตุ๊กตาแห่งความอาฆาต' ในครอบครองของเป้าหมาย"

เชนหลาน รายงานผ่าน ชิปพันธุกรรม

เฮรัคตระหนักทันทีว่าตุ๊กตาตัวนี้คือวัตถุดิบคำสาปชั้นยอดแบบเดียวกับที่เขาเคยได้มาแต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจลงมือ เสียงกุญแจไขประตูก็ดังขึ้น

แกร๊ก... คลิก!

บานประตูเปิดออกปรากฏร่างของชายเครารุงรังคนหนึ่งก้าวเข้ามาแต่สิ่งที่ทำให้เฮรัคต้องชะงักคือขวานเล่มโตที่ปักคาอยู่บนหัวของชายผู้นั้น!คมขวานฝังลึกผ่ากะโหลกออกเป็นสองซีก ทว่าเขากลับเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี

“เป็นเจ้าเองหรือ!ขอบใจนะที่เลี้ยงเบียร์ข้าที่โรงเตี๊ยม”

“ลุงช่างตีเหล็ก?”

เฮรัคอึ้งไปครู่หนึ่งลุงคนนี้คือคนที่เขาคุยด้วยก่อนหน้าแต่ตอนนี้ผิวหน้าของเขากลายเป็นสีเขียวคล้ำและดวงตาขุ่นมัวราวกับศพ

ช่างตีเหล็กหันไปดุเด็กหญิงเบาๆ

“กลับขึ้นไปซะ! อย่าเสียมารยาทกับแขก!”

เด็กหญิงตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหายไปบนชั้นสองความกดดันอันหนักอึ้งรอบตัวเฮรัคพลันสลายไป ช่างตีเหล็กถอนหายใจยาว

“ในเมืองนี้เหลือคนที่ยังมีสติอยู่ไม่กี่คนแล้ว...รีบไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้า ข้าไม่อาจรับประกันได้ว่าข้าจะเสียสติไปตอนไหนหนีไปเดี๋ยวนี้!”