ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เตรียมตัวเข้าหน้าหนาว(2)

           ชิงเถายังเดินออกมาซื้อของต่อเนื่องด้วยที่บ้านนางมิได้ทำนาหรือปลูกพืชที่เป็นอาหารหลัก นางจึงซื้อทั้งข้าวทั้งข้าวโพดไปหลายกระสอบที่แม้กระทั่งตอนนี้ราคาพวกมันก็เริ่มจะขยับขึ้นเล็กน้อยแล้วถึงแม้ที่ร้านจะมีอยู่เป็นพันกงจิน (กงจิน = กิโลกรัม)แต่นั่นก็ส่วนของร้านนางจะไม่เอาของที่ร้านมาใช้ส่วนตัวเพื่อที่จะได้ง่ายต่อการตรวจสอบข้าวของและผลกำไรที่ได้ของร้านเช่นเดียวกับเมล็ดผักต่างๆ ที่นางก็ซื้อไปอีกเยอะมากเพราะเดี๋ยวนี้มีที่ดินที่เหมาะแก่การปลูกตลอดทั้งปีแล้วและยังมีคนดูแลให้ด้วยนางจึงกวาดๆ ไปเต็มตะกร้าเลยทีเดียว

“ต่อไปก็ของสดสินะ”ชิงเถาเมื่อได้ของแห้งมาจนเกินพอแล้ว นางจึงเดินต่อไปดูของสดต่อถึงจะซื้อตุนไว้แต่ว่าของวันนี้นางไม่กินของพวนนั้นหรอกนะวันนี้ต้องได้กินสัตว์น้ำ นางอยากกินปลานางอยากกินกุ้ง

“อุ๊ดๆๆๆ”  “มอๆๆ” “ก๊าบบๆๆ”  “กะต้ากๆๆ” และอีกหลายเสียงที่ร้องประสานเสียงกันหรือว่าจะแข่งขันกันชิงเถาก็มิอาจรู้ได้แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางรู้ตอนนี้คือว่า

“ทำไมร้านขายอาหารสดมันต้องสดขนาดนี้เลยหรือ” ชิงเถาที่ไม่ค่อยเดินตลาดนี้นักจึงเอ่ยออกมาอย่างสงสัยแต่ว่าครั้งล่าสุดที่นางมานั้นก็ยังไม่มีพวกสัตว์เลี้ยงนานาชนิดมาร้องเรียกเพื่อจะขายตัวเองกันขนาดนี้เสียหน่อยนะ

“เอ่อพี่สาวเจ้าค่ะ ข้าขอเวลาสักครู่”ชิงเถาที่เห็นว่ามีหญิงสาวผู้หนึ่งเดินผ่านเพื่อไขข้อสงสัยนางจึงหยุดหญิงสาวผู้นี้ไว้เพื่อถาม

“มีอะไรรึ”นางถามกลับมาเมื่อมีคนเอ่ยเรียกตัวไว้

“ข้าอยากจะรู้ว่าทำไมที่ตลาดนี้ถึงได้มีสัตว์มาขายเยอะนักล่ะเจ้าคะ”

“เจ้าคงไม่รู้อันใดเมื่อไม่นานมานี้มีข่าวมาว่าไต่ซือผู้หนึ่งทำนายไว้ว่าฤดูหนาวปีนี้จะหนาวมากและนานกว่าทุกๆปี ถือได้ว่าในรอบยี่สิบปีเชียวล่ะพวกที่เลี้ยงสัตว์จึงได้รีบนำออกมาขายเพื่อจะได้ลดภาระการเลี้ยงดูและรีบหาซื้ออาหารไปกักตุนไว้อย่างไรล่ะ”หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นสาวชาวบ้านทั่วไปเอ่ยสิ่งที่นางรู้ออกมาอย่างมีอารมณ์ร่วมเพราะนางก็เชื่อข่าวที่บอกมาและกังวลเรื่องนี้พอสมควร

“เป็นเช่นนี้เองขอบคุณพี่สาวมากเจ้าค่ะ” ชิงเถาเมื่อรู้สาเหตุแล้วจึงเอ่ยออกไปอย่างขอบคุณก่อนที่หญิงสาวผู้นั้นนางจะเดินละออกไปหาซื้อสิ่งที่ต้องการ

           ชิงเถาเดินๆดูพ่อค้าแม่ค้าที่นำทั้งสัตว์เป็นๆมาขายพร้อมด้วยเนื้อสัตว์หลากหลายชนิดมาวางเรียงรายให้ได้เลือกซื้อดูแล้วละลานลายตาหูอื้ออึงไปหมดทีเดียว

“กุ้งวันนี้ข้าต้องได้กินกุ้ง”ชิงเถาที่หาซื้ออย่างอื่นจนเกินพอแล้วยังไม่ลืมสิ่งที่วันนี้นางต้องได้กินหลังจากที่นางอยากกินมาหลายวัน

“เอ๊าะนั่นไงเห็นแล้ว” ชิงเถาเห็นสิ่งที่นางต้องการก็รีบเดินเข้าใส่เจ้าสิ่งนั้นทันทีร้านขายกุ้งก้ามแดง(กุ้งเครฟิช ไม่รู้ว่าต้องใช้ว่าอะไรดี) ที่มีทั้งกุ้งตัวเป็นๆที่ยังอยู่ในถังน้ำหลายถังหรือว่าจะเป็นตัวที่ตายแล้ววางอยู่ในถาดก็อีกเป็นกองใหญ่

“กุ้งไหมแม่หนู”พ่อค้าถามชิงเถาออกมาเมื่อนางจ้องมองมันอย่างไม่วางตา

“ซื้อเจ้าค่ะแต่ข้าสงสัยว่าจำไมตัวเล็กจัง มีตัวใหญ่ๆ ไหมเจ้าค่ะ” นางถามออกมาเมื่อเห็นตัวมันแล้วก็คงต้องกินเยอะกว่ามันจะเพียงพอต่อการอยากกินของนาง

“นี่มันอากาศหนาวแล้วนะแม่หนูกุ้งพวกนี้หาได้ง่ายตัวใหญ่ก็ตอนหน้าร้อนนู้น ร้านข้านี่ถือว่ามีเยอะที่สุดแล้วนะ”พ่อค้าเอ่ยออกมาอย่างไม่โมโหที่ชิงเถาสงสัย แต่ก็ไม่ลืมโออวดร้านตัวเองไปด้วยอีกเล็กน้อย

“แฮร่ๆเป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าไม่รู้อะไรเลย แต่มิเป็นไรเจ้าค่ะ อย่างไรข้าก็ซื้ออยู่ดีข้าเอาหมดนี้เลยเจ้าค่ะ ทั้งที่ยังเป็นๆ และกองอยู่บนนี้ด้วย”ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดีในที่สุดวันนี้นางก็ได้กินกุ้งแล้วและยังจะได้กินอีกหลายๆ วันด้วย เพราะนางเหมาไปทั้งหมดแล้วอีกอย่างนางยังมีความคิดที่จะนำพวกมันไปลองเลี้ยงด้วยเผื่อว่าจะได้มีกินแบบไม่ต้องหาซื้อดีมิดีอาจจะเป็นบ่อเลี้ยงกุ้งที่มีออกขายได้ตลอดปีก็เป็นได้

           ชิงเถาที่จับจ่ายซื้อของจนพออกพอใจแล้วนางก็นั่งรถกลับมาร้านเพื่อตรวจดูของที่มาส่งทันทีเพราะสินค้าหลายอย่างที่นางซื้อมานั้นเยอะเกินกว่าที่นางจะขนมาได้คนเดียวจึงได้ใช้บริการส่งถึงที่ถึงแม้ว่าบางร้านจะไม่มีรถมาส่งนางก็จ้างรถเกวียนแถวนั้นให้มาส่งได้ไม่ยากเย็นนัก

“คุณหนูบันทึกรายการสินค้าขอรับ”หานตงที่เห็นชิงเถากลับมาก็รีบเดินเข้ามาหานางทันทีเมื่อนางสั่งของมาเยอะแยะอีกแล้วเขาไม่ได้เข้ามาถามว่านางสั่งอะไรมาเพื่ออะไรเขาเพียงทำหน้าที่ของเขาโดยการเขียนบันทึกสิ่งที่มาส่งและจำนวนข้าวของต่างๆที่เขาตรวจนับได้มาให้นางเพื่อในนางดูอีกทีว่าคนเขาส่งมาให้ครบจริงหรือไม่

“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ”ชิงเถารับแผ่นกระดาษมาแล้วเดินไปดูของที่มาส่งทันที

“ใช้ได้ๆของทุกอย่างมาส่งก่อนข้ากลับมา แล้วของก็ครบตามที่ตกลงไว้ไม่มีขาดตก” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างพอใจกับร้านต่างๆที่รวดเร็วและครบถ้วน

“ข้าจะให้คนไปส่งที่จวนให้เร็วที่สุดนะขอรับ”หานตงเดินเข้ามาบอกแก่นางก่อนจะรีบเดินไปบอกงานแก่คนงานอีกหลายคนให้มาช่วยขนของไปส่งจวนให้แก่ชิงเถาดีที่ตอนนี้ที่ร้านมีรถม้าถึงสี่คันจึงขนเพียงรอบเดียวก็เป็นอันเรียบร้อยแล้ว

“วันนี้ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก”นางลี่จูที่อยู่จวนเห็นคนงานขนข้าวของมาเยอะแยะก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใครนางจึงเอ่ยถามชิงเถาที่ตามพวกคนงานกลับมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

“หลายอย่างเลยเจ้าค่ะท่านแม่ลองดู”ชิงเถานางคงตอบไม่หมดจึงได้เพียงยื่นบันทึกที่หานตงให้นางมาให้มารดาได้อ่านดูเอง

“มากถึงเพียงนี้ดีเลยของที่จวนเราก็ขาดหลายอย่างวันพรุ่งนี้พ่อเจ้าก็ว่าจะออกไปสั่งข้าวของเข้าจวนและให้คนงานด้วยเหมือนกัน”นางลี่จูที่ไล่อ่านที่บุตรสาวให้มาจึงเอ่ยบอกเรื่องที่นางกับสามีคุยกันให้แก่ชิงเถาฟัง

“ดีเจ้าค่ะที่ตลาดมีคนบอกข้าว่ามีไต้ซือทำนายว่าปีนี้จะหนาวนานและหนาวมากกว่าทุกๆ ปีเจ้าค่ะข้าวปลาอาหารแห้งหลายอย่างก็พากันเริ่มขยับราคาขึ้นกันแล้ว”ชิงเถาเอ่ยสิ่งที่น่าจะต้องปรึกษากันเพื่อหาทางป้องกันไว้แต่เนิ่นๆ ให้มารดาได้ฟัง

“ตายจริงถ้าเป็นดังลูกว่าเช่นนั้นเราต้องเร่งกักตุนข้าวของไว้ป้องกันเหตุการณ์ที่ว่าแล้ว”นางลี่จูที่ได้ฟังที่บุตรสาวเล่าจึงได้แต่ตกใจจนพะวงไปหมดเพราะนี้มิใช่เรื่องเล็กๆ แล้วมันเป็นเรื่องที่ก่อปัญหาให้กับทุกคนไปหมดเป็นวงกว้าง

“ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะครอบครัวเราต้องไม่จมอยู่ในภัยร้ายนั่นแน่นอน”ชิงเถาเอ่ยเรียกกำลังใจกับมารดาเพื่อให้นางได้ผ่อนคลายลงบ้างมารดานางนี่เป็นคนคิดมากตลอด เรื่องนี้มันอาจเป็นเรื่องใหญ่ด้วยนางคงนอนไม่หลับไปหลายคืนเป็นแน่

“แม่ก็ขอให้เป็นเช่นนั้น”นางลี่จูที่เห็นชิงเถายื่นหน้ายิ้มๆ ตลกมาใกล้ๆ ก็ได้แต่ตอบออกมาไปพร้อมรอยยิ้มที่บุตรสาวอยากจะเห็น

“เจ้าค่ะมันต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน”

           ช่วงหัวค่ำหลังจากที่ร่วมกับทานอาหารเรียบร้อยแล้วทุกคนก็มานั่งล้อมวงพูดคุยปัญหาเรื่องราวต่างๆที่มีมาในแต่ละวัน

“เรื่องที่ชิงเถาว่ามานั้นพ่อว่าอย่างน้อยเราก็ควรจะป้องกันไว้ก่อนจะจริงหรือไม่อย่างน้อยเราก็ได้เตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว”จิ้นสิงเอ่ยบอกทุกคนออกมาเมื่อได้รับฟังเรื่องที่ชิงเถาได้ฟังหญิงสาวที่ตลาดบอกนางมา

“เจ้าค่ะ/ขอรับ” ทุกคนจึงได้ตอบรับออกมาพร้อมคิดหาทางป้องกันมาเสนอแก่ทุกคน

“เอ่อข้ายังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยออกมาเมื่อยังมีอีกเรื่องใหญ่หลายหัวข้อเล็กมาพูดคุย

“อะไรหรือลูก”

“ข้าเห็นว่าที่ตลาดพ่อค้าแม่ค้านำสัตว์หลายชนิดมาขายข้าก็เลย” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนักเพราะนี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เอาแต่ใจของนางเรื่องหนึ่งเหมือนกัน

“พี่รองอยากจะซื้อมาหรือขอรับ”หมิงลู่เอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นพี่สาวเอ่ยออกมา เขาที่อยู่กับพี่สาวบ่อยจึงรู้แล้วว่านางต้องการอันใดจริงๆ เขาก็มิได้เก่งอันใด เพียงแค่เรื่องที่พี่สาวทำหลักๆก็คือซื้อหรือนำสิ่งนั่นสิ่งนี้เข้ามาในจวนเพื่อปลูกหรือเลี้ยงเท่านั้น

“ใช่แล้วน้องของข้านี่เก่งจริงๆ เลย” ชิงเถาตอบออกมาอย่างขำๆเมื่อเห็นว่าน้องชายรู้ทันนางเสียแล้ว

“ก็ดีนะลูกแล้วเจ้าอยากเลี้ยงอะไรล่ะ” จิ้นสิงที่ก็พอจะเดาได้จึงถามออกมา

“เอ่อเรื่องนั่นลูกก็ไม่แน่ใจก็มันมีแต่ตัวน่าสนใจหลายอย่างเลยเจ้าค่ะ ถ้าเราได้เลี้ยงไก่ก็คงจะดี มีเป็ดก็น่าสนใจเพราะเราก็มีสระน้ำให้มันเล่นในสวนแต่หมูอ้วนก็น่าจะโตเร็วทันใช้ที่ร้าน ได้วัวมาที่บ้านเราก็ดีมีหญ้าเยอะแยะแกะก็มีประโยชน์แม้กระทั่งขนยังใช้ทำเครื่องนุ่งห่มได้กระทั่งกระต่ายก็โตเร็วนำไปตุ๋นก็น่าจะดี” ชิงเถาไล่สิ่งที่นางสนใจออกมา คนอื่นๆได้แต่ฟังนางพูดต่อๆ กันออกมาอย่างกับเนื้อเพลงจนอย่างตาค้างไปตามๆ กัน

“เอ่อหมดหรือยังน้องรอง” ลี่ถิงเอ่ยถามออกมาเสียงเบาเมื่อเห็นชิงเถาเงียบไป

“ยังเจ้าค่ะยังมีเลี้ยงหนูไว้ให้เจ้าจิ่นมี่กิน แล้วก็เลี้ยงกุ้งสักบ่อสองบ่อด้วยเจ้าค่ะ”นางคิดออกอีกสองอย่างที่ต้องจะจัดการออกมาอีกเพราะสองสิ่งนี้มิใช่ว่าให้คนอื่นช่วยคิดแต่ว่านางต้องการให้เกิดขึ้นจริงๆ

“เอ่อพ่อว่าที่ชิงเถาว่ามาก็น่าสนใจนะ แต่จะทั้งหมดนั้นพ่อก็ว่ามันจะเยอะไปหน่อยนะเดี๋ยวพ่อจะช่วยคิดอีกแรงก็แล้วกันว่าเราควรจะเลี้ยงอะไรดี”จิ้นสิงเอ่ยออกมาอีกความส่วนเรื่องนี้เขาจะพูดกันอีกทีหลังจากที่เขาได้กินยานอนพักเสียก่อนเพราะตอนนี้เขาปวดหัวกับการรัวยาวของชิงเถาเมื่อครู่เป็นอย่างมาก