โชคนั่งยิ้มข้างๆ ลุงเ้าของร้านตีเหล็กที่ยังปั่นจักรยาน 3 ล้อคันใหม่ไม่หยุดปาก
“ลุงครับ... แรกๆ ถ้าขายแพง คนจะมองว่าเดินไปก็ได้เหมือนกัน เร็วกว่านิดหน่อย ของเล่นตลกๆ ลุงขายแบบถูกๆ เลย 20-30 ลูกปัดเล็กก่อนก็พอ ถ้าลุงทำเสร็จก็ลองปั่นดูนะลุง ว่าใช้ได้มั้ย”
ลุงช่างพยักหน้า “ใช่... ถูกๆ ก่อนดีกว่า”
โชคต่อ “ถ้าทำงานได้ดี ขายได้สัก 30-40 คัน ค่อยขึ้นราคา บอกลูกค้าว่า ‘ของมันทำยาก ทำเยอะ เหนื่อย’ ถ้าคนเห็นว่าดี เขาจะมาเร่งขอซื้อเพิ่มเอง ราคาจะขายได้ดีขึ้น ค่อยขึ้นเป็ 40-50 ลูกปัดเล็กได้”
ลุงฟังตาเป็ประกาย “อืม... ฟังดูมีเหตุผล”
“ที่สำคัญนะลุง” โชคยิ้มเ้าเล่ห์ “เมืองนี้คนซื้อเยอะก็ดี แต่สักวันก็จะขายหมด ให้คนงานหรือลูกชายปั่นจักรยาน 3 ล้อไปเอาของหรือส่งของที่หมู่บ้านอื่นก็ดี จะได้หาลูกค้าเพิ่ม ใช้งานสะดวก ไม่ต้องเดินขนไปขนมา รอบนี้ไปมาสะดวกขึ้น”
ลุงหัวเราะ “ใช่เลย! ปั่นเร็วขนาดนี้ ไปหมู่บ้านข้างๆ แป๊บเดียว”
โชคพูดต่อ “ถ้าไปเมืองที่ใหญ่กว่านี้ กำลังซื้อก็จะมีมากขึ้น ขายได้แพงขึ้น อาจขายได้ 1 ลูกปัดกลางก็ได้ ลุงทำออกมาเยอะๆ เลย ถ้าไม่มีใครมาทำแข่งขาย ยังไงลุงก็เหมาตลาดจักรยานปั่น 3 ล้อแบบขนของ ใครมีก็ใช้ต่อยอดสะดวก ใครไม่มีก็ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ต่อไป แต่ถ้าคนทั่วไปมองว่า ‘มีแล้วมันเจ๋งดี’ นั่นแหละ... ของจะเป็ที่้า”
ลุงช่างฟังแล้วยิ้มแก้มปริ ปั่นรถวนอีกสองรอบ “ยอดไปเลยหลาน! ของชิ้นนี้... ลุงอยากทำและขายให้ได้เยอะๆ จริงๆ ที่ร้านลุงมีของมากมาย แต่พอเจอของแบบนี้ ลุงอยากสร้างมันและขายมันให้คนทั้งเมืองเลย!”
โชคหัวเราะหึๆ “ดีครับลุง พิมพ์เขียวผมให้แล้ว ทำตามนี้ได้แน่นอน ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกผมได้นะครับ”
ลุงช่างลงจากรถ ปรบมือโชคเบาๆ “หลาน... ลุงชอบหนุ่มแบบนี้! เดี๋ยวลุงทำออกมาเร็วๆ แล้วแจ้งหลานนะ”
โชคนั่งยิ้มมุมปาก คิดในใจ “ฮ่าๆ... แผนการค้าขายจักรยานปั่น 3 ล้อ... เริ่มต้นเรียบร้อยแล้ว ระบบ ผมเก่งขึ้นทุกวันเลยนะเนี่ย”
ลุงช่างยังปั่นรถเล่นไม่เลิก ใบหน้าตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่
3K
