Secret Dungeon

เวลาเตรียมตัวสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตัวแทน 20 คนของสถาบัน ระดับชั้นหัวกะทิ 10 คนและคัดเลือกจากผู้มีความสามารถในสถาบัน 10 คน กำลังอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของสถาบัน รวมทั้งอาจารย์และรุ่นพี่ในสถาบันได้เดินทางไปด้วย การเดินทางครั้งนี้มีทั้งสิ้น 26 คนเป็นอาจารย์ 2 ท่านและรุ่นพี่ 4 คน เครื่องบินส่วนตัวของสถาบันสามารถลองรับคนได้ประมาณ 50 คน
ตามข้อมูลที่เขาทราบมาจากนีล 10 คนที่ได้รับคัดเลือกมาจากทั่วทั้งสถาบัน มีระดับชั้น 90-100 อยู่ทั้งสิ้น 8 คน ที่น่าแปลกใจก็คือมีระดับชั้น 51 2 คนผ่านเข้ามาร่วมกับระดับชั้น 90-100 ได้ การเดินทางโดยเครื่องบินจะใช้เวลา 9 ชั่วโมงจะถึงที่หมาย เหลือเวลามากพอในการพักผ่อนบนเครื่องบิน ดีที่เขาทราบมาก่อนว่าต้องใช้เวลาเดินทางนาน เขาจึงไม่ได้พักผ่อนมามากนักและตั้งใจที่จะใช้เวลาช่วงนี้ในการนอนพัก

เวลาสองวันก่อนหน้านี้เขาใช้มันไปกับการฝึกซ้อมอยู่ในสนามฝึกที่ 6 กับซีโน่ เนลและนีลก็มาสมทบด้วยเช่นกัน นีลไม่ได้เข้าร่วมซ้อมด้วย มีแค่เขาซีโน่และเนล ผลัดกันประลองแลกเปลี่ยนฝีมือและให้คำชี้แนะนำซึ่งกันและกัน ตัวเขาที่ไม่ได้ใช้ทักษความเร็วของอัจฉริยะก็ไม่สามารถชนะซีโน่ได้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะแพ้ เป็นเพราะเขายังไม่มีทักษะที่หลากหลายมากพอ ทักษะที่ร้ายกาจของเขามันก็รุนแรงเกินไป

เนลมักจะเป็นผู้แพ้อยู่เสมอ แต่มันไม่ได้ทำให้เธอท้อถอยหรือยอมแพ้แต่อย่างใด มันกับทำให้เธอต้องการซ้อมมากขึ้น ซีโน่กลายเป็นคู่มือของเนลอยู่บ่อยครั้ง เพราะว่าธนูของเธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เราจึงประลองกันเพียงครั้งสองครั้ง คนที่เหนื่อยที่สุดก็คงจะเป็นซีโน่ แต่เหมือนว่าเจ้าตัวก็เป็นคนที่ชื่นชอบการต่อสู้ผู้หนึ่ง ไม่ได้ปฎิเสธการซ้อมกับเนลแม้แต่ครั้งเดียว

ในกลุ่ม 10 คนที่ไม่ได้มาจากระดับชั้นอัจฉริยะ มีคนเดียวที่เขาสนใจคือ....เทียร์.....เขาเห็นเธอก่อนจะขึ้นเครื่อง แต่เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าพอจะไปพบเธอ เขาบอกกับตัวเองมาตลอดตั้งแต่เขารู้ตัวว่าเขาหลงรักเธอว่า เขาคงไม่สามารถไปชอบใครได้อีกแล้วในชีวิตนี้ แต่ว่าหลังจากเจอกับโอลิเวีย จิตใจของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างง่ายดาย ชอบอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว และสุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ต้องเสียใจ

มันเหมือนเป็นบทเรียนให้กับคนที่ไม่ค่อยมีความรักจริงๆอย่างเขา กับการชอบคนง่ายเกินไป มันก็จบลงง่ายๆเช่นเดียวกัน หลังจากที่เขาทำใจได้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรที่จะชอบง่ายๆแบบครั้งนี้อีก เขาจะโฟกัสไปที่การเรียนและดันเจี้ยนให้มากขึ้นกว่านี้ บางที่เรื่องของความรักเขาควรปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น ให้โชคชะตาหรืออะไรก็ตามทำพาไป เขาจะไม่ฝืนหรือเร่งรีบใดๆอีกแล้ว

"หลิน.....ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม" เสียงของผู้หญิงดังขึ้นข้างหูของเขา ทำให้เขาต้องลืมตาขึ้นมา

"เทียร์.....เหรอ.....ได้สิ" เขาลุกขึ้นและเดินตามหญิงสาวไป

"หลิน.....เป็นผู้มีความสามารถตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ทำไมตั้งแต่วันที่เราเจอกันตอนนั้นถึงไม่ติดต่อมาเลย อุส่าติดต่อกันได้แล้ว ได้เป็นผู้มีความสามารถแถมได้เป็นระดับชั้นหัวกะทิแบบนี้ ไม่คิดจะบอกกันบ้างเลยเหรอ ไม่ชอบเทียร์แล้ว ? หรือว่าหลินมีแฟนแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นเทียร์ต้องขอโทษด้วย ใช่คนที่นั่งอยู่ด้วยกันหรือเปล่า ?"

"เอ่อ....." เขาถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี

"ขอโทษนะ พอดีมีหลายเรื่องเข้ามา............"

"ไม่ต้องขอโทษ หลินไม่ผิด เทียร์เข้าใจดี เทียร์ต่างหากที่ต้องขอโทษ เทียร์ไม่น่าเรียกหลินมาคุยเลย ขอโทษนะ" หญิงสาวพูดจบก็หันหลังเดินกลับไป

"เดี๋ยวก่อน เทียร์" เขาเรียกให้เธอหยุด แต่มันไม่ได้ทำให้เธอหยุดลง

"เทียร์อย่าเพิ่งไป คุยกันก่อน" เขาพูดดังขึ้น

"เทียร์" เขาตระโกนออกมาอย่างลืมตัว

เขาเดินตามหญิงสาวออกไป หวังว่าที่จะเรียกอีกฝ่ายเข้ามาคุย แต่ว่ายิ่งเดินตามไปเท่าไหร่ก็เหมือนว่าจะตามอีกฝ่ายไม่ทัน เขาจึงวิ่งตามแทน แต่ว่ายังคงไม่ทันอยู่ดี เขาวิ่งจนรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อย เหงื่อเย็นๆไหลอยู่เต็มใบหน้าของเขา เขาหยุดที่จะวิ่งตามและยืนหอบหายใจ มองที่ด้านหน้าอีกครั้ง หญิงสาวหยุดเดินแล้วกำลังมองมาที่เขาอยู่ เขาเห็นเธออ้าปากเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่ได้ยิน เขาออกวิ่งอีกครั้งไปในจุดที่เธอยืนอยู่ แต่ว่าหญิงสาวหายไปแล้ว เขามองไปรอบๆก็หาเธอไม่เจอ

"หลิน"

"เทียร์ เธออยู่ไหน หลินหาเธอไม่เจอ หยุดเถอะ"

"หลิน"

"เทียร์ ? ไม่ใช่ ไม่ใช่เสียงเธอ"

"หลิน หลิน" เสียงใคร ?

"หลิน ไม่สบายหรือเปล่าทำไมถึงมีเหงื่อ ? ทั้งๆที่แอร์เย็นถึงขนาดนี้"

"ทักษะของนีล ก็ช่วยไม่ได้ด้วย ดูเหมือนว่าต้องให้กินยา เดี๋ยวเนลไปถามอาจารย์ให้นะ"

"เนลเหรอ ไม่เป็นไร แค่เหนื่อยน่ะ" เขาลืมตาขึ้นเห็นว่าตัวเองยังคงนั่งอยู่ที่เดิม รู้สึกโล่งอกขึ้นมา จะว่าไปแล้วมันก็สมควรเป็นความฝัน ทั้งๆที่เขาวิ่งอยู่นานขนาดนั้นบนเครื่องบินแต่มันไม่มีจุดสิ้นสุด แถมยังไม่เห็นคนอื่นๆบนเครื่องอีก ทั้งหมดคือความฝัน แต่เขากับรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยจริงๆ จึงหลับตาลงอีกครั้งและหลับลงอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขึ้นเครื่อง

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขึ้นเครื่อง

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้