ธรณีคลั่ง(ใหม่)

   "พี่ลืมอะไรไปหรือเปล่า พวกผมไม่ได้อัพเลเวลแบบพี่นะ แล้วก็พวกผมยังไม่ได้พักเลย "

   บิวพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของภูมิที่เหมือนคนกำลังอยากจะลองของอย่างไงอย่างงั้น

   ภูมิเกาหัวแก้เขินที่ลืมตัว ทำให้ทุกคนได้หัวเราะออกมาเสียงดัง จากนั้นพวกเขาจึงได้หาพักผ่อนเอาแรง

    เมื่อพักผ่อนจนเต็มที่กันหมดแล้วพวกเขาก็ลุกขึ้นเตรียมตัวเพื่อที่จะออกเดินทางไปยังจุดใหม่ต่อ แต่ทว่าได้มีรถจิบทหารพร้อมอาวุธที่ติดบนตัวรถกระบอกใหญ่ ได้ซึ่งพวกภูมิก็ไม่อาจจะไม่รู้ว่าพวกเขามาจากที่ไหนและต้องการอะไร

   แต่พวกทหารได้เข้าโอบล้อมพวกเขาเอาไว้นับรวมๆ แล้วน่าจะประมาณ20คันได้ และไม่ได้มีแค่นั้นยังได้มีรถถังที่กำลังจอดอยู่อีกหลาย10คันอีกด้วย โดยที่พวกมันได้หันปากกระบอกปืนมาทางพวกของภูมิทุกคน

   " เล่นใหญ่จังเลยนะครับแค่แย่งดันเจี้ยนแห่งเดียวเองมา กันทั้งค่ายเลยมั่งเนี่ย"

   นิกพูดขึ้นเบาด้วยท่าทีกวนๆ ไม่มีความเกรงกลัวในแววตาเลย

   "มากันอย่างกับจะไปทำสงคราม บ้าบอคอแตก"

   แพรได้เสริมขึ้น

    จากนั้นได้มีทหารแก่ท่านหนึ่งซึ่งมีผมสั้นทรง ทหารสีขาวหิมะที่ดูท่าจะมียศใหญ่ที่สุดในที่นี้เพราะสิ่งของที่ประดับตกแต่งทั้งบนบ่าและหน้าอกมีเยอะเอากว่าคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด และนายทหารคนอื่นๆ ที่ยืนล้อมรอบพวกภูมิทั้งหลายได้แหวกออกเป็นทางให้เขาเดินเข้ามาหยุดยืนมองพวกภูมิ ดวงตาของเขาเหมือนสัตว์ร้ายกระหายเลือด พร้อมกับใบหน้าที่ดูโหดเหี้ยม

    ด้านหลังห่างไป2-3ก้าวมีชายที่ดูมีรูปรูปร่างบึกบึนแข็งแรง ผมสั้นเกรียนสีดำและเริ่มมีสีขาวแซมบ้างแล้ว เขาสวมใส่ชุดสีเขียวลายพรางของทหารที่เหมือนคนที่กำลังเดินนำหน้าเขา แต่เครื่องประดับตรงหน้าอกและหัวไหล่กลับมีน้อยกว่าเล็กน้อย

    ถัดจากเขาไปก็เป็นร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ที่มีหัวที่เกลี้ยงเกลาไร้ซึ่งเส้นผม ที่เดินตามมาเป็นคนที่สาม เขาใส่ชุดสูทสีดำที่ดูมีราคาจากนั้นเขาก็ได้ก้าวออกมายืนข้างๆ นายทหารที่อยู่ด้านหลังของชายแก่ แล้วเขาก็ได้ยกแขนขึ้นชี้นิ้วมือที่ประดับประดาไปด้วยของที่ส่องแสงวิบวับเต็มนิ้วมือทุกนิ้วของมันมายังภูมิที่ยืนอยู่

    "พี่บุญทิ้ง ไอ้คนนี้แหละครับที่ได้ทำร้ายคนของเรา และฆ่าหลานชายของพี่แล้วเกือบจะฆ่าผมด้วย "

    เขาพูดด้วยท่าทีเหมือนเด็กฟ้องแม่เวลาโดนเพื่อนแกล้งอย่างไงอย่างนั้น

    ภูมิที่ได้มองไปยังใบหน้าของมัน เมื่อๆ ได้เห็นชัดๆ ภูมิถึงกับอึ้ง เขามีสีหน้างุนงงเป็นอย่างมากเพราะชายคนนี้เขาน่าจะตายไปแล้ว

     นายทหารที่ยืนอยู่หน้าสุดและมียศใหญ่สุดหันไปมองหน้าของชายในชุดสูทที่เป็นน้องชายของลูกน้องของเขาด้วยสายตาไม่พอใจ จนทำให้ชายในชุดสูทถึงกับสะดุ้งหน้าซีดขาวเป็นไก่ต้ม แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันกลับมามองพวกภูมิเหมือนเดิม

    นายทหารที่มียศรองลงมาก็ได้กล่าวขอโทษแทนน้องชายอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเองและน้องชายที่ไม่ได้เรื่องของเขา

    "แกน่าจะตายไปแล้วนี้ ทำไมยังมีชีวิตอยู่อีกละ"

    ภูมิกล่าวขึ้นเมื่อสติได้กลับคืนมา

   "ที่แกฆ่าไปนะมันลูกน้องของฉันโว้ย อย่างแก่นะ ตามแผนการของพวกฉันไม่ทันหรอกจริงไหม นุ….ช"

    ภูมิเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ได้หันหลังกลับในทันที แต่ทว่ากลับมีบางอย่างได้พุ่งสวนเข้ามาที่หน้าของเขาจนหลบไม่ทัน

   "ฉึก" มีดเหล็กกล้าอันแหลมคมได้แทงเข้าไปที่ดวงตาของภูมิจนทะลุไปด้านหลังของศีรษะเลือดสีแดงคาวๆ สาดกระสายเต็มตัวของคนที่แทงมันเข้ามา

   "อ๊าก"

   ภูมิได้กรีดร้องออกมาสุดเสียง ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นมันเกินที่จะทานทนได้และอีกอย่างที่เจ็บปวดไม่แพ้กันคือดวงใจน้อยๆ ที่แตกสลายเมื่อดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวมองไปยังคนที่ลงมือด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เขารักจะลงมือทำกับเขาได้ ซึ่งเขาอยากให้เรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นมันเป็นเพียงแค่ความฝันตื่นหนึ่ง

   " ท่านค่ะ น้องชายท่าน นี้ปากไม่ดีจริงๆ เลยนะคะ หนูกำลังไปได้สวยแล้วแท้ๆ เสียแผนหมด แต่เล่นแค่นี้ก็น่าจะพอแล้วได้อะไรมาเยอะแล้วละนะ"

    นุชกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงระดับปกติจึงทำให้ทุกคนได้ยินกันหมด ต่างทำหน้าที่บ่งบอกว่าไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้น 

    บิวและพวกน้ำได้เอาอาวุธออกมาถืออย่างรวดเร็วพร้อมกับจ้องมองไปที่นุชเป็นตาเดียว ด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โจมตีนุชเพียงแค่ยืนรักษาระยะห่างเพียงเท่านั้น

    นายทหารที่ถูกนุชเรียกว่าท่านได้หันไปต่อว่าน้องชายเสียยกใหญ่ในทันที

    ภูมิเมื่อได้ยินคำพูดของนุชนั้น น้ำตาของความเสียใจมันก็ได้ไหลออกมาเองจากดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างที่มีมีดปักคาอยู่นั้นก็ได้มีหยุดเลือดไหลออกมาไม่หยุดแทนน้ำตาเช่นกัน ใบหน้าที่เศร้าสร้อยของคนหมดอาลัยตายอยากได้ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนร่างกายที่กำลังกะพริบอยู่ในตอนนี้

   "เฮอ เสียแผนหมด ไอ้อ้วนเอ๊ย แต่แค่นี้คงพอแล้ว "

   ชายในเครื่องแบบทหารที่มียศใหญ่สุดได้ถอนหายใจ พร้อมกับพึมพำเบาๆ

   "ฆ่า เขาซะ บิว เขาอันตรายเกินไป"

   เขาได้หันหน้าไปจ้องมองบิวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

   " เด็กๆ พวกนี้เป็นคนของท่าน อย่างนั้นหรอครับ"

   นายทหารที่มียศรองซึ่งเป็นพี่ชายของเจ้าอ้วนรีบกล่าวถามหลังจากที่ได้ยินคำพูดของนาย

    "ใช่ แล้วต่อไปดูแลน้องแก ดีๆ ด้วย"