TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 53 ความต้องการที่เด็ดเดี่ยว

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

ทีมกวาดล้างทั้งหมดรีบออกมาจากอบิสทันที

สภาพของแต่ละคนในตอนนี้ดูอดสูเป็นอย่างมาก บางคนได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เสื้อผ้าของพวกเขาขาดวิ่นและเต็มไปด้วยเลือดสีแดงและสีม่วง

กลิ่นคาวเลือดมากมายติดอยู่บนร่างของพวกเขา

เว้นแต่ ...

เด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างผอมบางในชุดสูทสีขาวที่เป็นเครื่องแบบของนิวโฮป

เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดผู้เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมภารกิจอบิสแห่งนี้มองไปที่เฟิร์สอย่างประหลาดใจ

“เจ้าหน้าที่ทั้งสอง มีอะไรจะรายงานผมไหม?” ชายในชุดสูทสีขาวเอ่ยขึ้น บนอกของเขาประดับด้วยเข็มกลัดรูปพีระมิดสีเงินหนึ่งอัน นั่นหมายถึงตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดของเขา

แม้ก่อนหน้านี้เขาจะได้สอบถามรายละเอียดจากเวเนเตอร์ที่โผล่ออกมาแล้ว แต่เขาก็ต้องการรายละเอียดจากคนของเขามากกว่า

เอเบิร์กก้าวมาข้างหน้าแล้วเอ่ยรายงาน

“อบิสแห่งนี้ไม่ได้เป็นตามที่พวกเราคาดการณ์ มันไม่ใช่อบิสสีขาวระดับต่ำ แต่เป็นอบิสสีขาวระดับสูง อีกทั้งภายในยังมีมอนสเตอร์อยู่เป็นจำนวนมาก ไม่เท่านั้นก่อนที่พวกเราจะออกมา โดรนสำรวจหนึ่งลำได้ถูกราชามอนสเตอร์โจมตีอีกด้วย” 

“ว่ายังไงนะ! ราชามอนสเตอร์!” สีหน้าของเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดตกใจเป็นอย่างมาก

ทางด้านเฟิร์สแม้ไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็กดส่งรายงานที่เตรียมไว้ให้กับเจ้าหน้าที่ระดับสูงตรงหน้านี้ผ่านกำไล

“นี่คือข้อมูลที่ผมรวบรวมมา มอนสเตอร์ในรูปแบบต้นไม้น่าจะมีราชาของมันอยู่ที่นั่นจริงๆ” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบสงบ

จนทำให้เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดอดที่จะหรี่ตาลงไม่ได้

“ผู้หมวดเฟิร์สวัน ดูเหมือนว่าคุณจะถูกดูแลเป็นอย่างดีสินะ” ชายคนนั้นเอ่ย พร้อมกับมองสภาพของเฟิร์ส

ร่างของเด็กหนุ่มในตอนนี้ดูขาวสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้า บนเสื้อผ้าไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่จุดเดียว ซึ่งต่างจากคนอื่นๆ เป็นอย่างมาก

เจ้าหน้าที่คนนั้นเข้าไปตบไหล่ของโจเซฟแล้วเอ่ย

“ขอบคุณนะที่คุณดูแลคนของพวกเราเป็นอย่างดี”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินจากไปด้วยท่าทางที่เร่งรีบ เหตุการณ์นี้เกินขอบเขตของเขาไปแล้ว การจัดการราชามอนสเตอร์ระดับกลาง อย่างน้อยๆ ต้องใช้กองทัพดาราขาวเก้าแฉกสักสิบคน หรือมีดาราแดงเข้าร่วมด้วย ถึงจะสามารถกวาดผ่านมันไปได้

ไม่อย่างนั้นเทรดอบิสนี้จะต้องแตกอย่างแน่นอน

ดังนั้นเขาจึงต้องรีบรายงานเบื้องบนให้ระดมพลกวาดล้างมอนสเตอร์ในอบิสแห่งนี้

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก มันแทบจะไม่มีเวลาให้โจเซฟอธิบายเลยแม้แต่น้อย แล้วร่างของเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดคนนั้นก็หายลับไป

โจเซฟหันกลับมามองเฟิร์สอีกครั้งหนึ่งแล้วมีท่าทางที่ครุ่นคิด

แม้แต่คนอื่นๆ ก็มองไปที่เขาเช่นกัน หลายคนมองเฟิร์สด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้สนใจพวกเขาเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

“ภารกิจนี้ถือว่าจบลงแล้ว แม้ว่ามันจะจบลงก่อนกำหนดก็ตาม” 

เป็นครั้งแรกที่เอเบิร์กหันมาคุยกับเฟิร์สด้วยท่าทางที่ไม่มีอคติ

“แล้วพวกเราต้องไปรายงานที่ศูนย์อีกหรือเปล่า?” เฟิร์สเอ่ยปากถาม

เอเบิร์กส่ายหน้าและเอ่ย “ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้พวกเราได้ให้ข้อมูลไปหมดแล้ว กลับไปพักผ่อนแล้วรอทำภารกิจต่อไปเถอะ”

เขาเอ่ยแนะนำแล้วเดินจากไป ด้วยท่าทางที่สงวนท่าที

ชายคนนี้เหมือนจะวางฟอร์มก่อนจากไป

“อ่า ... อย่างนั้นก็ดีเลย” 

มุมปากของเฟิร์สเผยออกมาเป็นรอยยิ้ม

เขาเดินไปที่พักชั่วคราวของเวเนเตอร์

ระหว่างปฏิบัติงานนิวโฮปจะสร้างบ้านพักชั่วคราวให้กับผู้ปฏิบัติงาน 

อย่างที่รู้กันว่าอบิสแต่ละแห่งที่ปรากฏขึ้นมาจะมีอายุไม่ต่ำกว่าสิบสองเดือน ซึ่งเป็นเวลาที่มากพอดู ระหว่างนี้เจ้าหน้าที่ผู้มีความรับผิดชอบจะต้องประจำอยู่ที่นี่ คอยควบคุมตั้งแต่การกวาดล้างไปจนถึงการเก็บเกี่ยวจนเสร็จสิ้น

บ้านพักชั่วคราวจึงเป็นสถานที่อำนวยความสะดวกให้กับเหล่าผู้ปฏิบัติงาน

เฟิร์สได้ทำการลงทะเบียนภารกิจของที่นี่ไว้แล้ว เขาจึงมีบ้านพักเป็นของตัวเอง

แต่ทว่าในระหว่างทาง เสียงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเฟิร์ส

แม้เด็กหนุ่มจะไม่หันหลังกลับไปมอง แต่สัมผัสอักขระของเขาก็สามารถตรวจจับได้ว่าใครที่อยู่ใกล้อาณาเขตบริเวณรอบกายเขา

เฟิร์สหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป

“มีอะไรหรอคุณโจเซฟ” เฟิร์สหันกลับไปเอ่ยกับชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างบึกบึนและมีหน้าตาเป็นคนไทยแท้ แต่ใช้ฉายานามว่าโจเซฟ

“นายยังไม่กลับเหมือนคนอื่นๆ หรอ?” โจเซฟเอ่ยถาม

“ไม่ครับ ผมว่าจะพักผ่อนที่นี่สักหน่อย”

“โห้ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ว่าแต่ค่ำๆ นายสนใจมาดื่มกับฉันไหม?”

เฟิร์สส่ายศีรษะ

“ไม่ดีกว่าครับ ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะ”

“ว่าอะไรนะ! นี่นายอายุเท่าไหร่กันเนี้ย”

โจเซฟดูตกใจไม่น้อย ในตอนแรกเขาก็คิดว่าวอชเชอร์คนนี้คือคนที่หน้าเด็กเหมือนเด็กมัธยมเสียอีก แต่ใครจะคิดเล่าว่าจะเป็นเด็กมัธยมจริงๆ

“สิบหกครับ ... แต่จะว่าไปอีกแค่เดือนกว่าๆ ผมก็จะสิบเจ็ดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะอยู่ดี” เฟิร์สตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

“โอเค โอเค ฉันไม่กวนนายแล้วก็ได้ นายพักผ่อนเยอะๆ เถอะ” 

โจเซฟพูดแล้วจากไปทันที หลังจากที่รู้ว่าคนตรงหน้านี้คือเด็กน้อยคนหนึ่ง แต่ก็อดทึ่งไม่ได้ที่วอชเชอร์เด็กขนาดนี้จะมาลงเทรดอยู่ในภารกิจเดียวกันกับเขา

เฟิร์สละความสนใจจากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าที่พักของตนเองไป

ตอนนี้เด็กหนุ่มร่างผอมบางกำลังอยู่ในห้อง นั่งสมาธิโคจรพลังไปเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ใช้ความคิดวางแผนบางอย่าง

“สัญญาของฉันให้สิทธิ์ในการเข้าออกอบิสระดับต่ำกว่าสีแดงที่ใดก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันก็มีสิทธิ์เข้าไปข้างในอบิสแห่งนี้อีกครั้งได้”

เฟิร์สเริ่มให้ความสนใจกับอบิสแห่งนี้ แม้ภายในนั้นจะมีแค่มอนสเตอร์ระดับกลางก็ตาม แต่มันก็มีจำนวนมากและมีราชามอนสเตอร์อยู่ที่นั่น

ต้องรู้ไว้ว่าราชามอนสเตอร์นั้นมีพลังรบไม่ต่างอะไรจากนางพญา แม้แต่เวเนเตอร์ดาราขาวเก้าแฉกหรือดาราแดงระดับแรกก็ไม่สามารถรับมือกับมันได้ง่ายๆ

เรื่องนี้จึงทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกท้าทายเป็นอย่างมาก

“ก่อนหน้านี้ฉันใช้แรงกดดันจากเจตจำนงกระบี่มาเป็นตัวกระตุ้นโจมตีจุดชีพจรยุทธ แต่ก็ไม่ได้ผลสำเร็จที่ดีนัก แต่การโจมตีจุดชีพจรยังมีอีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้เปิดออก นั่นก็คือการต่อสู้” ดวงตาของเด็กหนุ่มร่างผอมบางเป็นประกายขึ้นมา

“อบิสแห่งนี้ยังมีมอนสเตอร์อยู่นับไม่ถ้วน อีกทั้งยังมีราชามอนสเตอร์ที่พอจะเป็นคู่ต่อสู้ได้บ้าง ฉันไม่เชื่อว่าการโจมตีจุดชีพจรจะไม่สำเร็จ”

เฟิร์สเอ่ยพึมพำก่อนจะปิดตาแล้วโคจรพลังต่อไป

ในวันรุ่งเช้า หลังจากที่เฟิร์สได้ออกมาทานอาหารที่โรงอาหารของนิวโฮป

เขาก็มุ่งตรงไปยังห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดหรือผู้กองภาวิน ผู้ที่รับผิดชอบงานในอบิสแห่งนี้ทั้งหมด

สำหรับผู้กองภาวินแล้ว เขาไม่ได้ใช้นามแฝง เขาจึงใช้ชื่อจริงเป็นชื่อเรียก หลายคนจึงเรียกเขาว่าผู้กองภาวินตามตำแหน่งของเขา

“ผู้กองคะ ผู้หมวดเฟิร์สวันมาขอพบค่ะ” เลขาสาวที่อยู่หน้าห้องเอ่ยรายงาน

“ให้เขาเข้ามา” 

“รับทราบค่ะ” 

หลังจากที่เลขาสาวออกไปไม่นานเด็กหนุ่มร่างผอมบางก็เดินเข้ามา

“สวัสดีครับผู้กอง”

ชายอายุห้าสิบเจ็ดปีเงยหน้าขึ้นและเอ่ยถาม “คุณยังไม่กลับไปอีกหรอ? มีธุระอะไรล่ะ?”

“ผมมีเรื่องต้องแจ้งให้คุณทราบ”

สีหน้าของผู้กองเฒ่าเคร่งขรึมในทันใด

“ว่ามา”

“วันนี้ผมต้องการกลับเข้าไปข้างในอบิสที่นี่อีกครั้ง”

“หืม ... คุณรู้ไหมคุณพูดอะไรออกมา”

“ครับ ผมรู้ ... แต่ผมเชื่อว่าผู้กองคงจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับผมมาบ้าง ภายในสัญญาของผมกับนิวโฮปได้ระบุไว้ว่าผมมีสิทธิ์ที่จะเข้าออกอบิสระดับต่ำกว่าสีแดงที่ใดก็ได้ โดยไม่ต้องทำเรื่องอนุมัติ และวันนี้ผมต้องการใช้สิทธิ์นั้น” เฟิร์สเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ บนใบหน้าของเขาแทบจะไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าผู้กองเฒ่าตรงหน้ากลับหรี่ดวงตาลงและจ้องมองเด็กหนุ่มร่างผอมบางอย่างสนใจ

“คุณแน่ใจนะ แม้คุณจะเป็นเวเนเตอร์ผู้มีพรสวรรค์ ดาราขาวเจ็ดแฉก แต่คุณก็เป็นคนรายงานผมเองว่ามีราชามอนสเตอร์อยู่ข้างในนั้น”

เฟิร์สตอบคำถามอย่างเรียบนิ่ง “ผู้กองเองก็ต้องไม่ลืมนะครับว่านอกจากผมจะเป็นผู้มีพรสวรรค์แล้ว ผมยังเป็นผู้มีความสามารถพิเศษอีก”

คำตอบนี้ทำให้ผู้กองเฒ่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะส่ายศีรษะเบาๆ

“คุณในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากทรัพย์สินของนิวโฮป อบิสที่คุณต้องการเข้าไปยังไม่ได้รับการกวาดล้าง อีกทั้งยังมีรายงานว่ามีราชามอนสเตอร์อยู่ที่นั่น หากคุณเป็นอะไรไปที่นั่นผมคงจะรับผิดชอบไม่ไหว”

“หมายความว่าคุณปฏิเสธให้ผมเข้าไปอย่างนั้นหรอ? อย่าลืมสิว่าภายในสัญญาผมไม่จำเป็นต้องได้รับคำอนุญาตจากคุณ การที่ผมมาที่นี่ก็เพื่อแจ้งต่อคุณเท่านั้น” เฟิร์สกล่าวอย่างนิ่งสงบ

ผู้กองเฒ่ายิ้มและเอ่ย “ไม่ใช่อย่างนั้น ที่ผมพูดไปแบบนั้นเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ เอาอย่างนี้เป็นไง ถ้าคุณสามารถรับมือผมได้ภายในสิบกระบวนท่าผมจะปล่อยให้คุณเข้าไป แต่ถ้าหากคุณแพ้ก็ล้มเลิกความคิดนี้เถอะ เพราะคุณต้องตายอยู่ข้างในนั้นอย่างแน่นอน”

ดวงตาของเฟิร์สพลันเป็นฝ่ายหรี่แคบลงบ้างแล้วเอ่ยขึ้น

“เวเนเตอร์ดาราแดงอย่างคุณกำลังท้าทายผมหรอ ... เอาสิ พวกเราลองมาแลกเปลี่ยนฝีมือกันซักครั้ง” 

เป็นครั้งแรกที่มีคลื่นอารมณ์ปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างผอมบาง ดวงตาของเขาพลันเป็นประกายขึ้นมา

ผู้กองเฒ่าเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น แล้วมองเด็กหนุ่มอย่างประหลาดใจ

‘นี่เขากำลังรับคำท้าทายของฉันอย่างนั้นหรอ? ... มีความมั่นใจขนาดนั้นเชียว’