วันนั้นเดิมทีควรจะเป็เหมือนกับทุกวันที่เริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีอะไรแปลกใหม่ และสิ้นสุดลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“นี่ไปคาราโอเกะกันป่าว นานๆ ทีอยากไปร้องเพลงอะ”
“เอ๋?นี่มันเพิ่งจะวันจันทร์เองนะ?”
“ไม่เห็นเป็ไรเลยเดี๋ยวเสียงร้องอันไพเราะของฉันจะช่วยปัดเป่าความหม่นหมองของวันจันทร์ให้เอง!”
พวกคนเจิดจ้าทั้งหลายที่ถูกจัดอยู่ในระดับบนๆของสิ่งที่เรียกว่าชนชั้นในโรงเรียนกำลังส่งเสียงชวนกลุ่มเพื่อนชายหญิงที่สนิทกันถึงไม่อยากได้ยินแต่เสียงนั้นก็ยังคงดังเข้าหูของผมที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน
“นี่พวกนายก็มาด้วยกันสิ นานๆ ทีมาร้องเพลงอนิเมะให้ฟังมั่ง”
พวกเขาหันมาเอ่ยชวนกลุ่มโอตาคุในห้อง...กลุ่มนักเรียนชายที่มองผิวเผินอาจจะเป็คนประเภทเดียวกับผมแต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยพวกนั้นให้ไปด้วยกันกลุ่มที่ถูกชวนนั้นก็ตอบรับอย่างยินดีเกินเหตุแปลกๆ
โชคดีที่ในห้องเรียนของผมไม่มีอะไรอย่างการกลั่นแกล้งกันอย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้
อาจจะมีแบ่งกลุ่มกันไปตามความสนิทสนมบ้างสิทธิ์เสียงหรือความมั่นคงในจุดยืนของแต่ละกลุ่มอาจจะไม่ได้เท่ากันทั้งหมดแต่โดยพื้นฐานแล้วก็ถือว่าแต่ละกลุ่มมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน
ถ้าจะมีข้อยกเว้นเพียงหนึ่งเดียวละก็คงจะเป็ผมเองนี่แหละ
ผมไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็พิเศษส่วนใหญ่เต็มที่ก็คุยกับเพื่อนร่วมห้องแค่สองสามคำเท่านั้น เพื่อนที่สนิทเป็พิเศษก็ไม่มี
กระทั่งตอนนี้ทุกคนก็ยังคุยกันเื่เวลานัดไปคาราโอเกะโดยไม่มีใครรู้สึกถึงตัวตนของผม
“นี่นานามิ พวกเธอก็จะมาด้วยใช่ไหม ถ้าพวกเธอสามคนไม่มาก็หมดสนุกกันพอดี”
นักเรียนชายหนึ่งในนั้นตั้งท่าเหมือนตัดสินใจอะไรได้ก่อนจะส่งเสียงชวนสามคนที่โดดเด่นสะดุดตากว่าใครในชั้นเรียนไม่รู้ว่าเพราะความประหม่าหรืออย่างไร เสียงที่เอ่ยออกมาจึงสูงขึ้นเล็กน้อย
“อ่าครั้งนี้พวกเราขอผ่านนะ เดี๋ยวนานามิกับพวกเราต้องไปทำธุระกันน่ะพวกนายไปสนุกกันเถอะ”
ความมุ่งมั่นของนักเรียนชายช่างไร้ค่าคำตอบนั้นตัดเยื่อใยกันโดยสิ้นเชิง นักเรียนหญิงผมดำหันมามองเพียงครั้งเดียวก็โบกมือปฏิเสธทันที
“โหยไม่เห็นเป็ไรเลย ไปคาราโอเกะกับเพื่อนๆ สนุกกว่า...”
“อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ...”
นักเรียนเรียนหญิงผมดำแสยะรอยยิ้มอันทรงอำนาจไปทางนักเรียนชายคนนั้นจนเขาต้องยอมถอยให้กับเธอ
“ขะเข้าใจแล้วๆ คราวนี้ทั้งสามคนไม่ไปด้วยเนาะ รับทราบ”
นักเรียนหญิงคนนั้นพยักหน้าอย่างพึงพอใจให้กับคำตอบที่ยอมจำนนของเขาผมเหมือนจะเห็นนักเรียนหญิงที่ถูกเรียกว่านานามิทำท่าเหมือนกับโล่งใจเล็กน้อยอยู่ด้านหลังรู้สึกไปเองหรือเปล่านะ
ทั้งสามคนเป็กลุ่มเด็กสาวที่แต่งตัวดูเปิดเผยแบบสาวแกลน่าจะคุ้นเคยกับพวกผู้ชายดี
ผมคงจะคิดไปเองละมั้งเอ ชื่อของเธอใช่...นานามิหรือเปล่านะ นึกไม่ค่อยออกเท่าไร แต่เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้มาบ้าง
แต่ช่างเถอะไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย กลับบ้านดีกว่า
ถึงเสียงพูดคุยปรึกษาว่าจะไปคาราโอเกะที่ไหนดีจากในห้องเรียนยังคงลอยมาเข้าหูของผมแต่ผมที่ในหัวมีแต่เื่เกมกาชาที่จะกลับไปเล่นที่บ้านก็ไม่ได้ใส่ใจมันอีก
ความต่างของสิ่งนี้มันก็แค่ว่ามีเพื่อนในห้องเรียนหรือว่านอกห้องเรียนเท่านั้นแหละผมแค่ชอบเล่นเกมกับพวกเพื่อนในเกมที่ติดต่อกันทางออนไลน์มากกว่าก็เท่านั้นผมจึงเลือกทางนี้
ดังนั้นทั้งเื่ของพวกเพื่อนในห้องที่จะไปคาราโอเกะกันหรือเื่ของเหล่าสาวแกลที่บอกว่าติดธุระจึงถูกลืมไปอย่างรวดเร็ว
คนพวกนั้นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผมในอนาคตข้างหน้าก็คิดว่าคงไม่มีเหตุอะไรให้ต้องมาข้องเกี่ยวกันด้วย
โดยเฉพาะสามสาวแกลที่โดดเด่นสะดุดตาพวกนั้นคงไม่เคยชายตามองผมสักครั้งเลยด้วยซ้ำ
ผมคิดแบบนั้นมาตลอดจนกระทั่งวันนี้
ผมไม่เคยแม้แต่จะคิด
กับคนที่ไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกันมาก่อนอย่างพวกเธอ...ไม่สิแค่กับเธอ ไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าจะได้มีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นต่อกัน และอะไรๆ หลายสิ่งหลายอย่างก็จะเปลี่ยนแปลงไป
ผมในเวลานี้ไม่อาจบอกได้เลยว่านั่นมันเป็เื่ดีหรือเื่ร้ายกันแน่
81K
