[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“  ต่อให้จะยกเลิกแรงกดดันไปแล้ว ถ้าหากปะทะอยู่สุดท้ายก็จะเรียกพวกมันมาเช่นเดิมสินะ ”

โยฮันยืนอยู่บนหลังของเต่ายักษ์ที่พยายามหดหัวและเท้าเข้าไปในกระดองแล้วหมุนตัวราวกับลูกข่างหวังจะสลัดเขาลงจากหลังของมัน  นับว่าเป็นเรื่องได้เปรียบของคู่ต่อสู้ที่มีร่างกายเล็กกว่า

หากว่าในเรื่องพลังทำลาย โยฮันคิดว่าตนเองคงไม่สามารถสร้างพลังทำลายมหาศาลได้เทียบเท่ากับที่ใช้มวลร่างกายมหึมาเข้าเสริม แต่หากเป็นการเกาะเพื่อปั่นประสาท ร่างเล็กๆของเขากลับสามารถสร้างความรำคาญให้มันได้มากพอสมควร 

จากการเกาะอยู่บนกระดองเต่าใกล้กับจุดที่มันหดคอเข้าไปเป็นเวลา 5 นาที ทำให้โยฮันพบว่าแรงกดดันที่เขาปลดปล่อยออกมา ไม่ใช่เพียงแค่สิ่งเดียวที่เรียกซอมบี้มารวมกัน ตอนนี้พวกมันใช้อย่างอื่นนอกจากแรงกดดันนำทางมาหาเขา การเคลื่อนไหวของเต่า ทำให้ซอมบี้ระดับ 6 หลายตัวเดินเข้ามารวมกัน ถ้าหากเขาไม่รีบฆ่าเต่า สุดท้ายจะเป็นเขาเองที่ถูกรุมสังหาร  แม้เต่าจะไม่สามารถเล่นงานเขาที่อยู่บนหลังได้ก็ตาม ซอมบี้ตัวอื่นที่เข้ามาสามารถทุบเขาให้แบนบนหลังเต่าได้ ดังนั้นโยฮันจึงเปลี่ยนขาตนเองให้เป็นขากั้ง ก่อนจะกระแทกลงไปบนกระดองของมันหวังจะแหวกผ่ากระดองเข้าไปตัดคอ

ตู้ม!

แรงกระแทกส่งลงไปบนกระดองเต่า สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้โยฮันอึ้งไม่น้อย แรงดีดของขาที่สามารถตัดคอระดับ 6 และบดขยี้กระดูกกลับทำอะไรกระดองของเต่าไม่ได้มาก กระดองที่ยังไม่รู้ว่ามีความหนามากแค่ไหนมีรอยแตกเล็กๆเท่าฝ่ามือเกิดขึ้นในบริเวณที่เขาเตะเพียงเท่านั้น โยฮันจึงลองเปลี่ยนขาไปเรื่อยๆเพื่อหารูปแบบที่พอจะเจาะกระดองของมัน บนใบหน้าของเขากลับปรากฎความอึ้งเมื่อพบว่ากระดองเป็นสิ่งที่ทำลายไม่ได้

“ ไม่แปลกใจเลยที่ตั๊กแตนตำข้าวระดับ 7 สังหารเต่าระดับ 6 ไม่ได้ ”

โยฮันนึกไปถึงวันที่ตั๊กแตนระดับ 7 สู้กับลิงและเต่า แม้ระดับจะต่ำกว่า เต่ากลับสามารถยืนชนกับตั๊กแตนระดับ 7 ได้ อย่างไรก็ตามเขาก็มีวิธีฆ่ามันโดยละเว้นไม่ให้ใกล้ส่วนหัวที่เต็มไปด้วยปากแหลมคม

หลังจากกระโจนลงมาจากร่างของมัน เต่าที่สัมผัสได้ว่าเขาออกมาแล้วนั้น มันจึงนำเท้าทั้ง 4 ออกมาจากกระดองก่อนจะโผล่หัวออกมาไล่กัดเขา ทุกครั้งที่เต่ากัดจะทำให้พื้นดินและตึกในจุดที่เขายืนถูกกลืนเข้าไปในปาก โยฮันจึงกระโจนขึ้นหลังอีกครั้งมันจึงเก็บขาและคอแล้วหมุนเป็นลูกข่างเช่นเดิมจนเขาต้องกระโดดลงมา

“ ตัวใหญ่ขนาดนี้ งั้นก็ขอเข้าไปฆ่าจากด้านในก็แล้วกัน ”

ปากขนาดใหญ่พุ่งเข้ามากัดด้วยความเร็วไว โยฮันจึงกระโดดหลบออกไปด้านข้างด้วยการดีดขาทั้งสองข้าง หลังจากหลบพ้นระยะการกัดเขาก็ดีดเท้าอีกครั้งส่งร่างของเขาพุ่งไปยังขาข้างขวาก่อนจะเตะเข้าไปที่ต้นขาของมัน

ด้วยแรงเตะจากเท้าเล็กๆของเขาผสมรวมเข้ากับพลังของกั้ง ส่งผลให้กระดูกเท้าของเต่าปริแตกไปในทันที แม้มันจะมีกระดองที่แข็งแรงก็ตามที ขาของมันกลับไม่มีกระดองปกคลุมจึงไม่ต่างจากเขาเตะคอของตัวเงินตัวทองมากเท่าไหร่

หลังจากเต่าเอียงตัวไปทางขวาล้มลงไปบนพื้นจากขาที่หักไปหนึ่งข้าง โยฮันก็ได้กระโจนไปเตะเท้าด้านหลังของมันอีกครั้งทำให้ขาของมันหักผิดรูปไป ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเปลี่ยนเท้าให้เป็นของแมงมุมแล้วเตะเข้าไปบริเวณขาหลังอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้ทำให้เกิดแผลเปิดกว้าง 

เมื่อเห็นว่าขาแมงมุมรวมกับแรงดีดของกั้งสร้างความเสียหายได้ดีหากต้องการตัด โยฮันจึงกระโดดเกาะบริเวณแผลของมันแล้วเตะขาอีกครั้งจนเกิดแผลลึกเข้าไปในตัวของซอมบี้ ก่อนที่เขาจะมุดผ่านรอยแผลเข้าไปด้านใน แล้วเริ่มเตะเท้าอีกครั้งจนซอมบี้ร้องโหยหวนด้วยความทรมานหลังจากที่ร่างเล็กๆของโยฮันเข้าไปในตัวของมันแล้ว

ปึงปึงปึง……ปึง.!

เสียงเตะครั้งแล้วครั้งเล่าดังก้องไปทั่วท้องของเต่า ด้วยการนำทางของคลื่นความถี่สูงที่พยายามส่งออกไปรอบๆทำให้เขารู้ว่าตนเองมุ่งหน้าไปยังส่วนไหน โดยส่วนที่โยฮันกำลังมุ่งไปคือบริเวณคอของมัน จนกระทั่งเขาแหวกผ่าเครื่องในเต่ามาจนถึงช่วงคอที่เป็นจุดสำคัญ เขาจึงลงมือเตะคอของมันจากด้านในส่งผลให้กระดูกคอของเต่าหักในทันทีจากนั้นก็เริ่มเตะคออีกหลายทีส่งผลให้คอของมันขาดออกจากร่าง ไม่นานเชื้อวิวัฒนาการก็ไหลบ่าเข้าสู่ตัวของเขา โยฮันไม่รอช้ากระโดดไปยังหัวของเต่าแล้วควักเอาก้อนพลังงานพร้อมๆกับดึงชิ้นเนื้อติดมือไปด้วยเพื่อกินปรับสภาพร่างกาย

“ ถึงแล้ว วิ่งเร็วเข้า เรามาถึงแล้ว! ”

แอลลี่ช่วยนักสู้ร้องตะโกนไปด้านหลัง เหลือเพียงแค่ข้ามถนนไปเท่านั้นพวกเขาก็จะถึงห้าง หลังจากเห็นผู้คนค่อยๆวิ่งเข้าไปในห้างด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย แอลลี่จึงกระโจนขึ้นไปบนที่สูงแล้วหันมองดูเต่า เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในระหว่างที่เธอพาผู้คนหลบหนี

เมื่อดวงตาจ้องมองไปยังตำแหน่งที่เต่าเคยยืนอยู่นี้เอง เธอพบว่ามันนอนนิ่งไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่หรือเปล่า  นอกจากเต่าจะนิ่งแล้ว ซอมบี้ที่เคลื่อนไหวไปยังตำแหน่งที่เต่านอนอยู่ก็นิ่งเช่นเดียวกัน ท่ามกลางพระอาทิตย์ที่ค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้า ไม่มีซอมบี้ระดับ 6 ตัวไหนกล้าเคลื่อนไหวอีก เธอที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงติดต่อไปหาพี่ชาย

“ พี่ไอริส หนูขอยืมวิทยุหน่อยค่ะ ”

“ ติดต่อหาคุณโยฮันเหรอ ”

“ ค่ะ ซอมบี้ไม่เคลื่อนไหวแล้วหนูจึงอยากรู้ว่าพี่ทำอะไร ”

แอลลี่รับวิทยุสื่อสารมาจากไอริส อีกฝ่ายอยากรู้เช่นกันว่าโยฮันกำลังทำอะไร อย่างไรก็ตามวินกลับเดินเข้ามาบอกเรื่องที่น่าหนักใจ เนื่องจากว่าพวกเขาเจอผู้รอดชีวิตอีกกลุ่มที่ต้องการอพยพด่วนเนื่องจากว่าซอมบี้ระดับ 6 เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ที่นั่น  ไอริสจึงยืนพูดกับวินเพื่อผสานงานการช่วยเหลือปล่อยให้แอลลี่คุยกับพี่ชาย

“ สวัสดีค่ะคุณโยฮัน ”

“ ฉันจำเสียงเธอได้ยัยแอลลี่ ”

“ ฮิฮิ หลอกพี่ไม่ได้เหรอเนี่ย ว่าแต่พี่อยู่ไหน ตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า ” แอลลี่เปลี่ยนเข้าสู่โหมดจริงจัง

“ ไม่ ตอนนี้ฉันพักอยู่ อีกเดี๋ยวจะออกไปฆ่าซอมบี้ระดับ 6 อีกตัว ทางฝั่งนั้นเป็นยังไงบ้าง ”

“ พากลุ่มพี่ไอริสเดินทางถึงห้างอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน หนูดูแลให้ราวกับลูกค้า VVIP เลยนะ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะต้องเดินทางอีก”

“ มีอะไรงั้นเหรอ ”

“ พี่วินบอกว่าได้รับการติดต่อมา บอกว่ากลุ่มหนึ่งมีคนราว 300 คนต้องการอพยพเพราะซอมบี้ระดับ 6 อยู่ใกล้พวกเขาเกินไป ”

“ ใช่หนึ่งในบรรดาทั้ง 5 ตัวที่เหลืออยู่ไหม ”

“ ใช่ๆ หนูแอบฟังพี่ไอริสและพี่วินคุยกัน เห็นว่าตำแหน่งที่คนกลุ่มนี้พักอยู่ใกล้กับซอมบี้สุนัข”

“  ใช่ตัวที่อยู่ใกล้เต่ามากๆนั่นไหม ”

“ ใช่ค่ะ น่าจะเป็นตัวนั้นแหละ เห็นวินชี้หน้ามันแล้วทำสีหน้ากังวล โอ๊ะ กลุ่มของลุงพลเดินทางมาพอดี ”

โยฮันยังไม่ได้วางสาย แอลลี่ถือสายพี่ชายเอาไว้เช่นกัน เธออยากให้อีกฝ่ายรู้ว่ามีการคุยอะไรกันระหว่างกลุ่ม

“ มีอะไรกันเหรอ ” ลุงพลมองไปยังกลุ่มของไอริส หลายคนนอนอยู่บนพื้นด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อย ทางฝั่งของเขาที่นำคนกลับมาจากการล่าก็ตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก แต่ก็นับว่าดีเพราะมีผู้วิวัฒนาการครั้งที่ 4 เพิ่มมา 5 คนจากการกวาดล้างซอมบี้รอบๆห้างในครั้งนี้

“ กลุ่มของฉันพึ่งพาผู้รอดชีวิตราวร้อยคนกลับมาได้สำเร็จ แต่ว่ามีอีกกลุ่มติดต่อขอความช่วยเหลือเข้ามา พวกเขาอยู่ใกล้ซอมบี้ระดับ 6 เราจึงพูดคุยกันเกี่ยวกับการช่วยเหลือ ”

ลุงพลเข้าใจสถานการณ์ อย่างไรก็ตามเขาสงสัยไม่น้อยว่าทำไมแอลลี่จึงอยู่ภายในฐาน หากเธออยู่ที่นี่หมายความว่าโยฮันก็ต้องอยู่ด้วยเช่นกัน เพียงแต่ว่าแอลลี่กลับชี้มือไปด้านนอกห้าง ทำให้รู้ว่าพวกเขาแยกกันแล้ว

“  สรุปแล้วตอนนี้มีสิ่งที่เราต้องทำ 1 อย่างคือช่วยผู้รอดชีวิตใช่ไหม ”

ลุงพลสรุปสิ่งที่ทุกคนคุยกันในขณะนั้นเองกลุ่มของโอ๊ตก็กลับมารวมกันกับทุกคนที่หน้าห้างหลังจากแยกกับลุงพลออกไปกวาดล้างซอมบี้เพื่อให้พวกเขาฆ่าได้เร็วกว่าเดินทางเป็นกลุ่มใหญ่ หลังจากที่อธิบายทุกอย่างเสร็จพวกเขากลับทำสีหน้าลำบากใจ เนื่องจากว่าตอนนี้ทุกคนต้องการพักอย่างน้อย 1 ชั่วโมงเพื่อให้มีแรงพอจะช่วยเหลือกลุ่มที่ขอความช่วยเหลือจากพวกเขา

“ แอลลี่พี่ของเธออยู่ไหน ” แอลลี่ยื่นวิทยุสื่อสารให้ลุงพลเพื่อบอกว่าพี่ชายได้ยินทุกอย่างตลอดการพูดคุย

“ โยฮัน นายอยู่ไหน ”

“ ผมพึ่งฆ่าเต่าตาย ตอนนี้อยู่ห่างจากเต่าไปไม่มากและอยู่ห่างจากสุนัขตัวนั้นไม่มากเช่นกัน นอกจากนั้นผมมองเห็นกลุ่มผู้อพยพแล้ว เพียงแต่ว่าผมเข้าไปช่วยพวกเขาไม่ได้ ”

“ เกิดอะไรขึ้น ”

“ ซอมบี้ระดับ 6 ทั้งหมดที่ปรากฎตัวออกมาในตอนนี้พวกมันเล็งผม ถ้าผมเข้าไปช่วยมีโอกาสสูงที่จะลากพวกมันไปที่ห้าง ”

“ งั้นนายล่อมันออกไปได้ไหม ”

“ ไม่ได้เลยลุง ถ้าหากล่อซอมบี้สุนัขไปที่อื่น ซอมบี้ตัวอื่นก็จะเคลื่อนตัวผ่านที่นั่นอยู่ดี มีทางเดียวที่ผมคิดได้คือ สู้กับซอมบี้หมาที่นั่น ในระหว่างซอมบี้ตัวอื่นๆเดินทางเข้าไปหาผมที่สู้กับหมาพวกลุงก็ค่อยช่วยคนออกมา ”

ทุกคนเงียบเสียง วินนำแผนที่ออกมากางเพื่อดูว่าเส้นทางใดที่จะนำผู้รอดชีวิตออกมาได้เร็วที่สุด ทันใดนั้นเขาก็เบิกตาโต หลังจากพบว่าในตำแหน่งที่สุนัขยืนอยู่ใกล้กับสถานี หมายความว่าพวกเขาสามารถนำรถไฟเข้าไปช่วยได้

“ พี่โย พี่คิดว่าซอมบี้มันจะไล่ตามรถไฟไหม ” วินเป็นฝ่ายสอบถามโยฮัน

“ ฉันไม่กล้ายืนยัน แต่ถ้าหากฉันฆ่าสุนัขได้แล้วล่ะก็ พวกมันคงไม่สนใจรถไฟที่วิ่งออกจากที่นั่นหรอก ”

“ ถ้าอย่างนั้นให้พี่รอพวกผมก่อนได้ไหม เมื่อถึงจุดๆหนึ่งผมจะบอกให้พี่โจมตี ”

“ นานแค่ไหน ”

“ ราวๆ 2 ชั่วโมง เราจะพักกัน 1 ชั่วโมงแล้วก็เดินทางอีก 1 ชั่วโมง พี่ว่ายังไง ”

“ ได้ ฉันจะยังไม่เคลื่อนไหวก็แล้วกัน ในระหว่างนี้บอกแอลลี่ให้เดินทางมากับพวกนายเลย ดูเหมือนว่าเธอจะต้องช่วยฉันจัดการกับซอมบี้ระดับ 6  ”

“ ครับพี่ ”

วินรีบวางสาย ก่อนที่เขาจะบอกให้ทุกคนรีบพักฟื้น เขามีเวลาให้ 1 ชั่วโมงในการพัก อย่างไรก็ตามไอริสกลับเสนอให้พวกเขาพักบนรถไฟ ในระหว่างเดินทางสามารถพักได้ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับผู้ขอความช่วยเหลือ พวกเธอสามารถเข้าช่วยได้ทัน ถ้าหากนั่งรถไฟไปพักใกล้ๆกับจุดที่จะเข้าช่วยเหลือ

“ ถ้าอย่างนั้นกลุ่มของพี่ไอริสจะเดินทางในทันทีสินะ งั้นกลุ่มของลุงพลและพี่โอ๊ตจะต้องแยกกันออกมาอีกเพราะผมจะเริ่มภารกิจเพิ่มระดับวิวัฒนาการให้กับทุกคนแล้ว ”

“ หมายความว่ายังไง ”

“ ตอนนี้พี่โยฮันฆ่าซอมบี้ระดับ 6 ภายในเมืองไปแล้ว 5 ตัว ตัวเงินตัวทอง แมงมุม ผึ้ง 2 ตัวและเต่า แต่เต่ายังเข้าใกล้ไม่ได้ ผมเลยจะขอแบ่งกลุ่มออกเป็น 4 กลุ่มก่อน ให้พี่บาสกับพี่ก๊อตเป็นคนดูแลอีก 2 กลุ่มที่แยกออกมาก็แล้วกัน หน้าที่ของทั้ง 4 กลุ่มคือเดินทางไปฆ่าซอมบี้รอบๆศพซอมบี้ระดับ 6 ที่พี่โยฮันฆ่า แต่การฆ่าจะพิเศษหน่อย เราจะปล่อยให้ระดับ 2 และ 3 วิวัฒนาการจากการกินศพแล้วฆ่าแค่ระดับ 4 ป้องกันไม่ให้มันเป็นระดับ 5 ถ้าทำแบบนี้เราจะวิวัฒนาการได้เร็วมากๆ ”

ทุกคนพยักหน้าเข้าใจกับความคิดของวิน จากนั้นจึงรีบพักเอาแรงเพราะต้องแข่งกับเวลา ในวันที่ 20 พวกเขาไม่รู้ว่าจะมีซอมบี้ระดับ 7 โผล่ออกมาหรือเปล่า ต่อให้ตอนนี้จะมีระดับ 6 เต็มเมืองก็ตามที ไม่แน่อาจจะมีระดับ 6 ซ่อนตัวรอวิวัฒนาการแซงหน้าตัวอื่นๆก็เป็นได้ ดังนั้นจึงต้องรีบวิวัฒนาการแข่งกับพวกมัน.