1.
ณ.ดินแดนศักดิ์สิทธิ์
ณดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยปราหลักหักพัง ศพผู้คนนับล้านนอนตายเรียงราย
ณ หุบเหวมรณะ มีชายนึงคนที่ยืนอยู่ปากเหว และ มีคนอีกห้าคนล้อมอยู่
"จักรพรรดิฉินหากเ้ายอมส่งตำราลับนักบุญมาให้พวกเราวันนี้พวกเราจะสังหารเ้าแบบไม่ต้องทรมาน" หนึ่งในคนที่ล้อมอยู่พูดขึ้น
หึ้! "พวกเ้าจักรพรรดิห้าคนไล่ล่าข้ามาเดือนกว่าแล้ว อย่าคิดว่าจะได้ตำราลับนี้ไปได้" ชายที่ยืนอยู่ปากเหวเอ่ยขึ้น
จากนั้นเขาก็หยิบม้วนไม้ไผ่ออกมา แล้วกล่าวว่า "วันนี้อย่าหวังว่าใครจะได้ตำราลับนักบุญไป ข้าจะเผามันไปพร้อมกับข้า" หลังจากเขากล่าวเสร็จก็มีไฟสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากมือเขา
เมื่อตำราถูกเผาจนเป็ถ่าน จักรพรรดิทั้งห้าคนรู้สึกโกรธจนเส้นเืปูดโปน ตาแดงก่ำ พวกเขารวมพลังปราณ หมายจะโจมตีจักรพรรดิฉินซาน
ในจังหวะนั่นเอง จักรพรรดิฉินซานได้ประสานมือ แล้วเอ่ยเบาๆ
เคล็ดวิชาลับ ิญญาหวนคืน!
หลังจากที่ จักรพรรดิฉินเอ่ย เปลวไฟสีฟ้าก็ลุกขึ้นบนตัวเขา จากนั้นเขาก็ะโลงเหวมรณะไปเพื่อไม่ให้จักรพรรดิคนอื่นศึกษาร่างกายและวิชาของเขา
ณ ทวีปเบื้องล่าง
อึก! ข้าอยู่ที่ไหน เจ็บไปหมดทั้งตัว
อึก! ปวดหัวนี้มันอะไร ! ความทรงจำของร่างนี้รึ่
เ้าร่างนี้เป็คุณชายของตระกูลฉินและยังชื่อฉินซาน เหมือนกันกับข้า 2 ปีก่อนถูก ลูกชายของแม่เลี้ยงลอบทำร้ายจนเส้นลมปราณขาดสะบั้น และาเ็สาหัสเพื่อจะแย่งที่นั่งเข้าสำนักดารา์ ตอนนี้แม้ว่าอาการาเ็ของข้าจะหายแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถขยับร่างกายได้ เ้าของร่างเดิมคงตรอมใจตาย จากคนที่เป็อัจฉริยะที่สุดในตระกูล กลับกลายต้องนอนเป็ผักขยะไร้ค่า หลังจากเ้านั้นตายิญญาข้าจึงเขามาแทนที่พอดี ในเมื่อข้าเข้ามาอยู่ในร่างเ้า ต่อจากนี้ข้าคือเ้า เ้าก็คือข้า ข้าจะแก้แค้นให้เ้าเองหลังจากนั้นข้าจะกลับไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แล้วสังหารจักรพรรดิทั้งห้าซะ
คุณชายข้าเข้าไปนะเ้าคะ ! เสียงเรียกของผู้หญิงจากหน้าประตู ฉินซานเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดีเลยแกล้งหลับเพื่อดูท่าที
คุณชาย! หลับอยู่นี่! เสียงผู้หญิง
ในใจฉินซานก็รู้ได้โดยความทรงจำเ้าของร่าง ผู้หญิงคนนี้ คือ จงเหม่ย เป็ผู้หญิงที่แม่ของเขารับเลี้ยง ั้แ่นางยังเด็ก หลังจากท่านแม่ข้าตายไปเมื่อตายไปเมื่อห้าปีก่อน เป็นางที่ดูแลข้ามาตลอด ตอนนี้นางอายุประมาณ ยี่สิบห้า ส่วนข้า สิบเจ็ดปี พวกเราห่างกันแปดปี นางเป็เหมือนพี่สาวของร่างนี้
ระหว่างนั้น พี่สาวจงเหม่ยก็นำ ผ้าสะอาดกับถังน้ำมา "ข้าทำความสะอาดให้นะเ้าคะคุณชาย" หญิงสาวผมน้ำตาลกล่าวเบาๆ
จากนั้นนางก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของฉินซานจนหมด ตอนนี้ฉินซานนอนล่อนจ้อนอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาค่อนข้างผ่อม ผมค่อนข้างแห้ง เนื่องจากนอนมานาน และอาจขาดสารอาหาร
หลังจากที่ ถอดเสื้อผ้าแล้ว นางก็เริ่มเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆ แล้วก็เริ่มเช็ดไปตามตัว ระหว่างนั้นฉินโม่แอบลืมตามาดู นางใส่เสื้อผ้าสีขาวขุ่นๆและเก่า แต่รูปร่างค่อนข้างดี มีน้ำมีนวลหน้าอกค่อนข้างใหญ่ ปากของนางสีส้มอ่อนๆดวงตาสีน้ำตาล ผมก็สีน้ำตาลผมนางรวบตึงยาวถึงกลางหลัง
ในระหว่างที่เช็ดอยู่นั้น มือของจงเหม่ยไปจับที่แขนบ้าง หน้าอกบ้างหน้าท้องบ้าง ในใจฉินซานตอนนี้เต้นระรัว หายใจติดติดขัดขัด ฉินซานรู้สึกว่าหากเช็ดต่อไปมันต้องทำให้ฉินน้อยของเขาตื่นแน่
ไม่ทันแล้วมันตื่นแล้ว! เขาะโในใจ ฉินซานได้แต่ข่มตานอน เพราะตัวเองยังขยับไม่ได้
ฉินน้อยตื่นแล้วสินะเ้าคะ ! เสียงไพเราะจากหญิงสาว
เมื่อนางเห็นเช่นนั้นนางก็เอามือไปจับ
อื่ม ! "ดูท่าจะแข็งกว่าทุกทีนะ น่าแปลกจริงๆร่างกายของท่านผ่อมลงทุกวันแต่ เ้าฉินน้อยของท่านมันใหญ่ขึ้นทุกวัน ตอนนี้ข้าจะกำไม่รอบมันแล้ว" นางพึ่มพำออกมา
หลังจากนางพึ่มพำ นางก็จับฉินน้อยแน่นแล้วชักขึ้นชักลง
ด้านฉินซานในใจตอนนี้ บ้าจริง นี่พี่ของเขาทำแบบนี้ตลอดเลยรึ้ แต่มันก็รู้สึกดีมากเลย ตอนนี้เขาหายใจไม่ทั่วท้องลมให้ใจเริ่มแรงขึ้น
หื่มม! เสียงเค้นจากลำคอเบาๆดังขึ้น จากฉินซาน
หึ้ ! จงเหม่ยหันขวับไปดู แต่เห็นฉินซานยังหลับอยู่ปกติ นางจึงเอาน้ำในถังไม้มารดบนหัวของฉินซานน้อย เพื่อให้มันหล่อลื่น จากนั้นนางก็กำฉินซานน้อยแน่นๆอีกครั้ง แล้วชักขึ้นชักลงแรงๆ
ในใจฉินซาน ไม่ดีแน่ข้าใกล้จะเสร็จแล้ว
161
