เปรี้ยง!!!!! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงกลางพื้นนั้นดังลั่นไปทั่วทั้งป่า พร้อมกับพื้นดินที่เลื่อนลั่นเพราะพลังทำลายล้างจากการโจมตี และเปลวไฟที่ลุกไหม้ขึ้นมาเพราะประกายสายฟ้าที่แผดเผาเพิงพัก กับควันสีดำที่โขมงขึ้นมา และเมื่อควันเ่าั้ค่อยๆ จางลง ก็ปรากฏภาพของเพิงพักที่พังลง กับร่างของก็อบลินที่ได้รับาเ็จากการโจมตี ที่บางส่วนก็นอนแน่นิ่งสลายกลางเป็คริสตัล บางส่วนก็กำลังลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
"กว๊าก!!!!!" ก่อนที่พวกที่ไม่ได้รับาเ็จากการโจมตีนั้นจะกระโจนพุ่งเข้าใส่ตัวผม
[ก็อบลินLV.20]
[ก็อบลินLV.19]
[ก็อบลินLV.18]
ซึ่งพวกที่พุ่งเข้ามาโจมตีก็มีราวๆ เกือบสิบตัวได้
"ขอลองแบบไม่ใช้พลังเวทย์ดูหน่อยแล้วกัน"
สวบ!!!!! ก็อบลินตัวแรกที่พุ่งเข้ามานั้น มันตวัดกรงเล็บอันแหลมคมเล็งมาที่คอผมอย่างจัง ซึ่งผมก็เอี้ยวตัวหลบได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็ตวัดคมดาบโจมตีสวนมันกลับไป พลั่บ!!!!
"ชิ!!! บางไป" แต่ว่าผมส่งแรงลงไปไม่มากพอ คมดาบก็เลยเข้าไปยังชายโครงของมันไม่ลึกมากนัก
"กร๊ากกกกก" แต่นั่นก็รุนแรงมากพอที่จะทำให้มันเจ็บจนดิ้นทุรนทุราย
สวบ!!! แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้เข้าไปโจมตีมันซ้ำเพื่อปลิดชีพ ก็อบลินอีกตัวก็พุ่งเข้ามาหาผมแล้ว ซึ่งเ้าตัวนี้มันก็หยิบไม้ที่ติดไฟมาเป็อาวุธด้วย พลั่บ!!!! ท่อนไม้ที่มันฟาดมานั้นเฉียดหน้าผมไปเล็กน้อย
"ลองรับคมดาบฉันบ้างเป็ไงเ้าตัวเขียว!!" หมับ!!! และเมื่อหลบได้แล้ว ก็จัดการโจมตีมันสวนกลับไป สวบ สวบ สวบ!!! ด้วยการฟาดฟันอย่างรวดเร็วเป็สามคมดาบในการโจมตีครั้งเดียว ดาบที่หนึ่งฟาดลงที่บ่าข้างซ้าย ดาบที่สองตวัดสวนขึ้นมาเป็แนวทแยงจากชายโครงขวาไปหาบ่าข้างซ้าย ส่วนดาบสุดท้ายนั้นเสียบเข้าไปที่กลางท้องของมัน ทะลุไปจนถึงแก่นพลังชีวิตทำให้ร่างสีเขียวกลายเป็เศษฝุ่นสลายไป
"กี้ กี้ กี้!!!" พวกมันที่ยืนล้อมผมอยู่ส่งเสียงร้องออกมาทันที หลังจากที่เห็นว่าผมจัดการพรรคพวกของมันได้แล้ว
"กว๊าก!!!" จากนั้นก็มีก็อบลินตัวหนึ่งกระโจนมาจากทางด้านหลังของเ้าพวกนั้น พร้อมด้วยดาบเล่มยาวในมือ แล้วเมื่อผมเหลือบมองไปยังด้านหลังของพวกมัน ก็เห็นว่าก็อบลินบางส่วนที่ยังไม่ถูกจัดการ ได้วิ่งไปหยิบอาวุธจากเพิงพักที่อยู่ด้านหลังแล้ว
"เป็เื่ยุ่งยากแล้วไง" ผมที่เห็นแบบนั้นก็เลยต้องรีบจัดการให้ไวขึ้น เพราะอย่างที่รีฟาร์บอกว่าเ้าพวกนี้มันฉลาด แถมยังอันตรายเมื่ออยู่กับเป็ฝูง อีกอย่างเลเวลของมันก็สูงกว่าผมด้วย แถมจำนวนยังเยอะกว่าอีก ถ้าต้องอยู่กลางวงล้อมของพวกมันที่มากกว่าด้วยจำนวนและอาวุธเต็มละก็ คงจะเป็เื่ที่เสียเปรียบมากแน่ๆ แถมยังมีเมจิกก็อบลินกับราชินีก็อบลินที่ยังไม่เห็นตัวอีก เพราะแบบนั้น
"ดาบสายฟ้าฟาด!!!" สวบ!!!!!!! คลื่นดาบเวทย์ถูกฟาดฟันเข้าใส่ก็อบลินตัวที่กระโจนเข้ามา จนมันกระเด็นไปไกลก่อนที่จะสลายกลายเป็คริสตัล จากนั้น.....
"ออร่าสายฟ้า" ก็ใช้ออร่าสายฟ้าเพื่อเพิ่มความรวดเร็วให้ตัวเอง แล้วก็......
พลั่บ!!!!! เคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูง เพื่อตัดกำลังต่อสู้ของพวกมันก่อน ด้วยการทำลายที่เก็บอาวุธเป็อย่างแรก
"เพลงดาบสายฟ้าฟาด"
โดยใช้เพลงดาบสายฟ้าฟาดพุ่งตรงเข้าไปยังทางเข้าของเพิงเก็บอาวุธนั้นด้วยความเร็วสูง พลั่บ สวบ สวบ แต่เพราะระหว่างทางมีก็อบลินที่กำลังกรูเข้าไปหยิบอาวุธกันอยู่ด้วย ทำให้ต้องขยับคมดาบฟาดฟันเ้าพวกนั้นระหว่างทางไปด้วย แม้ว่าบางตัวจะจัดการไม่ได้ด้วยคมดาบเดียวก็ตาม และเมื่อเข้าไปอยู่ด้านในของเพิงพักเก็บอาวุธนั้นได้แล้ว ก็จัดการขั้นตอนต่อไป
"เพลงดาบกรงเกวียนอัสนี!!!!" มันคือเพลงดาบที่ใช้โจมตีทุกทิศทาง เป็การหมุนรอบตัวเองพร้อมกับคมดาบที่อัดพลังสายฟ้าด้วยความเร็วสูง เป็เพลงดาบที่ใช้ทับรับทั้งรุกได้ในเพลงดาบเดียวกัน ซึ่งมันก็เหมาะที่จะทำลายเพิงพักนี้จากภายในเป็อย่างมาก และด้วยเพลงดาบนั้นทั้งเพิงพักทั้งอาวุธก็กระจัดกระจายไปคนละทิศทางในพริบตาเดียว ทำให้ผมได้เห็นด้วยว่านอกจากจะใช้เก็บอาวุธแล้ว ยังเป็ที่เก็บเสบียงอาหารต่างๆ ของพวกมันด้วย
"กร๊ากกกกกกกก!!!!" พวกก็อบลินที่เหลือพอเห็นว่าที่เก็บอาวุธและเสบียงของตัวเองถูกทำลายจนหมด ก็พากันส่งเสียงคำรามกันออกมาทันที
"!!!!" ก่อนที่จะพากันวิ่งกรูเข้ามาหาผมพร้อมกันทีเดียว ด้วยจำนวนที่เหลือทั้งหมดราวๆ เจ็ดถึงแปดตัว ในสภาพที่ดวงตากลายเป็สีแดงก่ำ
'ภาวะคลุ้มคลั่ง' คือภาวะที่มอนสเตอร์ไม่มีสติและหลุดออกจากการควบคุมของตัวเอง มันจะโจมตีศัตรูอย่างบ้าคลั่งแบบไม่เลือกหน้า และจะโจมตีอย่างไม่หยุดหย่อนแม้ว่าศัตรูจะตายไปแล้วก็ตาม เป็ภาวะที่มอนสเตอร์เพิ่มความดุร้ายขึ้นมาอย่างมหาศาล นี่คือสิ่งที่รีฟาร์บอกกับผมเอาไว้ั้แ่ตอนที่แอบซุ่มอยู่ด้านนอก
"คลุ้มคลั่งแล้วสินะ" หมับ!!! "ถ้าอย่างนั้นก็" การกำหนดลมหายใจเป็สิ่งสำคัญในการควบคุมพลังเวทย์ให้เคลื่อนไหวเข้าสู่กล้ามเนื้ออย่างเป็ระเบียบ และเป็การทำให้ควบคุมพลังเวทย์ได้ดีขึ้นอีกด้วย จากนั้นก็ะเิมันออกมา "ออร่าสายฟ้า!!!!" ก่อนที่จะกระโจนเข้าไปหาพวกมัน
"ดาบตัดสายฟ้า!!!" ดาบแรกปล่อยคลื่นดาบออกไปก่อน เพื่อโจมตีวงกว้างใส่พวกมันทั้งหมดที่พุ่งเข้ามา ซึ่งมันก็ได้ผลเป็อย่างดีแต่ก็ไม่อาจหยุดการเข้ามาโจมตีของพวกมันได้
"ดาบสายฟ้าฟาด" พลั่บ!!!! จากนั้นก็เข้าไปประชิดตัวเ้าก็อบลินที่อยู่ไกลจากเพื่อนที่สุด เพื่อเปลี่ยนเป็การต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่งแทน สวบ สวบ สวบ ก่อนที่จะจัดการฟาดฟันมันเพื่อจัดการมันให้ไวที่สุด
"กร๊าก!!!!!!!" เคล้ง!!!! แล้วค่อยหันมารับการโจมตีจากอีกตัวที่พุ่งเข้ามา และในจังหวะนี้ก็จะเป็จังหวะที่โดนล้อมโดยสมบูรณ์ เพียงแต่ว่าไม่ใช่สถานการณ์ที่คับขันอะไรนัก เพราะว่าเป็สิ่งที่คาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว
"เพลงดาบกรงเกวียนอัสนี!!!!" เมื่ออยู่ในวงล้อมที่พอเหมาะ กับระยะที่เหมาะสมของคมดาบที่สามารถตัดคอพวกมันได้ทุกตัว ก็จัดการปลดปล่อยเพลงดาบสุดท้าย สวบ สวบ สวบ!!!! ดาบสายฟ้าที่หมุนวนราวกับพายุ บั่นคอของก็อบขาดออกทีละตัวสองตัว จนในที่สุดร่างของพวกมันก็สลายกลายเป็คริสตัลสีม่วง กับไอเท็มบางอย่างที่ดรอปลงมา
"กว๊าก!!!!!!" แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเก็บไอเท็มพวกนั้น เพราะศัตรูที่แท้จริงปรากฏกายออกมาแล้ว ที่หางตาของผมเห็นก็อบลินตัวสูงใหญ่เดินออกมาจากเพิงพักด้านในสุด ตัวมันสูงราวๆ สองเมตร มือข้างหนึ่งถือดาบเล่มใหญ่ ผมไม่แน่ใจว่ามันคือเมจิกก็อบลิน หรือราชินีก็อบลิน รู้เพียงแค่ว่า มันอันตราย!!!
"ท่านเซย์จิ!!!" และก็ดูเหมือนว่ารีฟาร์จะคิดเหมือนกันกับผม เพราะก่อนหน้านี้เธอเงียบแล้วปล่อยให้ผมสู้ตัวคนเดียวมาโดยตลอด
"ไม่เป็ไรรีฟาร์!!" ซึ่งผมก็อยากให้เธอปล่อยให้ผมสู้แบบนี้ต่อไป เพราะผมอยากจะรู้ว่าตัวผมเองนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ตลอดเวลาที่ออกล่ามอนสเตอร์มา ถึงผมจะเป็คนจับดาบสังหารพวกมัน แต่ก็มีรีฟาร์คอยร่างเวทย์สนับสนุนตลอด ตอนนี้มันถึงเวลาที่ผมต้องต่อสู้ด้วยตัวเองแล้ว
[เมจิกก็อบลินLV. 25]
"เมจิกก็อบลินสินะแกน่ะ" กำดาบให้มั่น สูดลมหายใจให้ทั่วท้อง
[HP : 250/300]
[MP : 80/150]
เืยังเหลือเยอะอยู่ แต่สิ่งที่น่ากังวลคือมานา ขนาดพยายามใช้ให้ประหยัดที่สุดแล้วแต่ก็ยังเปลืองอยู่ ถ้าเป็ไปได้ก็ต้องจัดการมันให้ไวที่สุด เพราะยังมีราชินีก็อบลินที่ต้องจัดการอีก แต่ว่าเ้านี่มันดูเป็สายกายภาพมากกว่าจะเป็เมจิกก็อบลินเกินไปไหม ทั้งร่างที่สูงใหญ่ ไหนจะกล้ามที่เป็มัดๆ แถมยังถือดาบอีก นี่มันก็อบลินสายนักรบชัดๆ
"กร๊าก!!!!!!" และก็เป็มันที่เป็ฝ่ายเปิดฉากโจมตีผมก่อน
ร่างสูงใหญ่นั้นวิ่งตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่สูงพอสมควร ด้วยแขนขาที่ยาวนั่นระยะโจมตีของมันก็เลยกว้าง เพราะแบบนั้นมีแค่วิธีเดียวที่จะใช้รับมือกับการโจมตีของมัน ก็คือการคลุกวงใน ในการชกมวยไทยมีพื้นฐานที่แบ่งการชกเป็สองรูปแบบง่ายๆ คือวงนอกกับวงใน ด้วย่แขนที่ยาวกว่าของมัน จะบอกว่ามันได้เปรียบในระยะวงนอกก็ว่าได้ แต่เมื่อเข้ามาวงในแขนยาวๆ นั้นของมันจะไร้ประโยชน์ทันที เพราะด้วย่ที่ยาวทำให้ต้องใช้วงในการวาดการโจมตีกว้างกว่าเพื่อส่งแรง เพราะแบบนั้นถึงจะตัวเล็กกว่าแต่เข้าประชิดตัวได้ ผมแข็งแกร่งกว่ามันแน่นอน
"เพลงดาบสายฟ้าฟาด" พลั่บ!!!! เพียงพริบตาเดียวผมก็ทะยานมาอยู่ตรงหน้าของมัน
"!!!" ดูท่ามันจะใไม่น้อยที่ได้เห็นความเร็วของผม แต่ยังไม่จบเท่านั้นหรอกนะ เพราะเพลงดาบสายฟ้าฟาดใช้เพื่อย่นระยะห่างระหว่างแกกับฉันก็เท่านั้น
"ออร่าสายฟ้า" เพื่อเสริมพลังกายและความเร็ว จากนั้นก็ "เพลงดาบระบำสายฟ้า!!!!" เพลงดาบที่รัวการโจมตีด้วยการฟาดฟันกว่าสิบครั้ง สำหรับมอนสเตอร์ร่างใหญ่ั์แบบมัน สวบ สวบ สวบ สวบ!!!!! ซึ่งทุกเพลงดาบก็ตวัดเข้าใส่ลำตัวของมันอย่างจัง
"บ้าน่า....." เพียงแต่ว่าผมไม่เห็นเืของมันสักหยดเดียวเลย
"กว๊าก!!!!!!!" และก็ดูเหมือนว่าจะกลายเป็ผมที่เป็ฝ่ายเสียเปรียบแล้ว มือข้างที่ไม่ได้ถือคมดาบของมันถูกง้างไปทางด้านหลัง แล้วเหวี่ยงตรงมาหาผมอย่างเต็มแรง ตับ!!!!! จนสุดท้ายก็ต่อยเข้ามาที่กลางลำตัวผมอย่างเต็มแรง พลั่บ!!!! จนปลิวไปตามแรงต่อยนั้น ชนเข้ากับกำแพงไม้ไผ่ที่ล้อมหมู่บ้านนี้เอาไว้อย่างจัง
"อั่ก!!!!" ทำเอากระอักเืออกมาเลยทีเดียว
[HP : -95]
"ท่านเซย์จิ!!!!" ก่อนที่เสียงของรีฟาร์จะดังขึ้น พร้อมกับตัวเธอที่ะโลงมาช่วยพยุงตัวผม กับฝ่ามือที่ขยับมาแนบแผงอก ทำท่าจะใช้เวทย์รักษา หมับ!!!! แต่ผมก็จับมือของเธอเอาไว้ก่อน
"ไม่เป็ไรฉันยังไหว อั่ก!!"
"แต่ว่า...."
ตอนที่รัวคมดาบโจมตีใส่เ้านั่นมันแปลกมาก ไม่ใช่ว่ามันไม่าเ็จากการโจมตีของผม แต่ว่าเป็การโจมตีของผมต่างหากที่ไม่โดนร่างเนื้อของมันเลย หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือเ้านั่นมันไม่ร่างเนื้อให้ผมฟันยังไงละ ตอนที่โดนต่อยก็ััถึงร่างเนื้อไม่ได้เลย ราวกับถูกคลื่นพลังเวทย์กระแทกเข้าที่ลำตัวอย่างไงอย่างงั้น ใช่แล้ว.....เ้านั่นมัน
"เ้านั่นมันเป็เมจิกก็อบลินใช่ไหมล่ะรีฟาร์"
"ชะ......ใช่" รีฟาร์คงดูออกั้แ่แรก มีแค่ผมที่ดูไม่ออกแล้วพุ่งเข้าใส่มันเต็มแรงแบบนั้น
"รอบนี้ฉันจัดการมันได้แน่" พลั่บ!!!! พอพูดจบผมก็พุ่งเข้าใส่มันอีกครั้ง "ออร่าสายฟ้า" "เพลงดาบสายฟ้าฟาด!!!" ไม่ต้องไปสนเ้ากล้ามใหญ่นี่ เพราะนี่มันก็เป็แค่ภาพลวงตาเท่านั้น พลั่บ!!! ทั้งตัวผมและคมดาบทะลุเ้าก็อบลินกล้ามใหญ่นั่นมา และที่ด้านหลัง
"!!!!" ก็มีก็อบลินชราหนังเหี่ยวทำหน้าใที่เห็นว่าผมรู้ถึงเวทมนตร์ลวงตาของตัวเองแล้ว
"ลาล่ะนะ เพลงดาบตัดสายฟ้า!!!!" สวบ!!!!! ด้วยระยะประชิดแบบนั้น คลื่นดาบสายฟ้าก็ตัดมันขาดเป็สองท่อนในทันที
"ย๊า!!!" กับความสะใจของผมที่ะโออกมาเสียงดัง เพราะการต่อสู้ครั้งนี้แม่งโคตรมันเลย ต้องแบบนี้สินักผจญภัย ต่อไปก็ข้างในเพิงพักนั้น ราชินีก็อบลินสินะ
"ไปหาราชินีก็อบลินกันเถอะรีฟาร์" ผมเป็ฝ่ายเดินนำพารีฟาร์ตรงไปยังเพิงพักนั้น พลั่บ!!! และเมื่อเปิดผ้าม่านของเพิงพักเข้าไป ผมก็ได้สบตาเข้ากับราชินีก็อบลินที่ทำเอาผมใกับสิ่งที่เห็นเป็อย่างมาก
"!!!!" เธอไม่ใช่มอนสเตอร์ตัวเขียวแบบที่ผมคิดเอาไว้ เธอมีรูปร่างที่คล้ายมนุษย์แทบจะทุกอย่าง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ผมใ สิ่งที่ผมใก็คือสภาพของเธอที่ถูกพันธนาการแขนทั้งสองข้างไว้กับคานไม้ต่างหาก
#ผู้กล้าขยี้สวาท
1K
![ลำปางหนาวมาก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1580925244_39552430.webp)
