ฉันตื่นอาบน้ำแต่เช้า โชคดีที่พี่นทีเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันตอนเช้าตรู่ สงสัยเมื่อคืนป้าบัวคงไม่ได้กลับบ้าน พี่นทีถึงแอบเข้าบ้านเอาของมาให้ฉันได้ ป่านนี้ไม่รู้ป้าแกจะเป็ยังไงบ้าง ฉันก็อยากจะช่วยป้าบัวนะ แต่ฉันหาเงินมาช่วยแกหลายครั้งแล้ว ป้าแกก็ไม่ยอมเลิกสะทีกับการเล่นพนัน ครั้งนี้ถึงขนาดเอาฉันไปขาย ฉันก็คงไม่กล้าอยู่กับป้าแกอีกแล้ว ฉันคงต้องใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้คนเดียวจิงๆ ดีที่ฉันได้รู้จักพี่นที พี่เค้าคอยช่วยเหลือฉันบ่อยๆไม่อย่างงั้นฉันก็ไม่รู้จิงๆว่าฉันควรจะทำยังไง
ฉันเดินมาตามซอยเล็กซอยน้อย เพื่อไปมหาลัย ระหว่างทางก็มีรถเข็นขายน้ำเต้าหู้ ปลาท่องโก๋ ให้ฉันได้ซื้อกินก่อนถึงมหาลัย ฉันเดินไปกินไปจะได้ไม่เสียเวลา ถึงมหาลัยจะได้เขียนการบ้านให้เพื่อนๆได้อีก ่กลางวันตามซอยทางเดินไม่ค่อยหน้ากลัว แต่ก็ไม่รู้ว่าเวลากลางคืนจะน่ากลัวใหม เพราะหลังจากเรียนเสร็จฉันต้องทำงานที่ห้องสมุดต่อ กว่าจะเสร็จกลับบ้านก็ 2 ทุ่มเกือบทุกวัน
ตอนนี้ฉันเดินมาถึงหน้ามหาลัยแล้ว ฉันเรียนบัญชี ปี 2 มหาวิทยาลัย A ฉันสอบชิงทุนได้เรียนฟรี ถ้าให้ฉันจ่ายค่าเทอมเรียนเองฉันคงไม่มีปัญญา เพราะค่าเทอมที่นี้ค่อนข้างแพงสำหรับฉัน ฉันเดินมาถึงโต๊ะคณะที่เด็กบัญชีชอบอยู่ ก็เจอเมย์พอดีเธอคือเพื่อนของฉัน ฉันไม่มีใครคบเป็เพื่อนหรอกนอกจากเมย์ เพราะว่าฉันจนส่วนมากเค้าเข้ามาคุยกับฉันก็จะมาจ้างฉันให้ทำงานส่งอาจารย์ให้ก็แค่นั้น แต่ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก ไม่คบฉันเป็เพื่อนแต่มาจ้างฉันเอาเงินมาจ้างฉันทำงานแค่นี้ก็ดีแล้ว
เมย์ > อ้าวหวานมาแล้วหรอ
หวาน > จ้า เมย์นี้งานที่อาจารย์จะให้ส่งในคาบเรียนนี้
เมย์ > ขอบใจมากนะหวานเดี๋ยวเมย์จ่ายตังให้นะ
หวาน> ไม่เป็ไร ของเมย์หวานทำให้ ก็เมย์เป็เพื่อนสนิทของหวานเพียงคนเดียว จะกล้าเก็บตังเมย์ได้ยังไง เดี๋ยวหวานเอางานไปให้คนอื่นๆ ที่จ้างหวานทำก่อนนะ
เมย์ > จร้าขอบใจนะ งั้นเดี๋ยวเมย์นั่งรอ
ฉันเดินแจกสมุดรายงานให้ทุกคนจนครบ พร้อมเก็บตังกับทุกคน ไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะ หลังจากที่พี่นทีพาฉันไปซื้อของเข้าห้อง ฉันก็ซื้อกระดาษปากกาโต๊ะเขียนหนังสือมาทำงานให้เพื่อนๆด้วย ยังเหลืออีก 2คนที่จ้างฉันไว้ แต่เป็คาบเรียนของวันพรุ่งนี้ เดี๋ยวตอนขึ้นห้องเรียนฉันค่อยไปนั่งทำต่อ พร้อมนั่งเรียนไปด้วย คนมีตังนี้มันก็ดีจริงๆ แค่มีตังก็คงซื้อเกรดดีๆได้แล้วมั้ง
หวาน > เมย์ หวานเอางานให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว เราเดินไปรออาจารย์ที่ห้องเรียนกันเลยใหม
เมย์ > ได้สิ ไปกัน ว่าแต่หวานกินข้าวเช้ามาแล้วหรอ
หวาน > หวานกินน้ำเต้าหู้กับปลาท่องโก๋มาแล้ว ระหว่างเดินมามหาลัยนะ อ้อหวานย้ายออกจากบ้านมาอยู่ห้องเช่าแล้วนะ หวานว่ามันสะดวกดี
เมย์ > อ้าวหรอ แล้วอยู่ใหม
หวาน > ก็ไม่ไกลมาก หวานเดินมาเรียนได้อะ ไม่ต้องเสียตังค่ารถเมย์
เมย์ > จร้า งั้นก็ดีแล้ว
ที่จริงฉันก็อยากจะบอกเมย์แหละว่าฉันต้องออกมาอยู่ข้างนอกเพราะอะไร แต่ฉันไม่อยากให้เมย์ต้องเป็ห่วง
ระหว่างเดินขึ้นห้อง ฉันก็เห็นกลุ่มผู้ชาย 5 คนเดินผ่านฉันกับเมย์ไป 5 คนนี้คงไม่มีใครที่ไม่รู้จัก พี่วายุ พี่เอ พี่คอปเตอร์ พี่วิน และพี่บอม พวกเค้าคือบุคคลอันตราย หล่อ รวย เ้าชู้ สาวๆคลั่งใคร้พวกเค้ามาก คงจะมีแค่ฉันนี้แหละที่คิดว่าพวกเค้าอันตราย เพราะสาวๆทุกคนมองว่าพวกเค้าเป็เทพบุตร ประจำมหาลัย ขนาดเมย์เพื่อนของฉันก็แอบชอบคนที่ชื่อคอปเตอร์ ไม่รู้ชอบไปได้ยังไงเ้าชู้ขนาดนั้น
เมย์ > หวานแกดูนั้นพี่คอปเตอร์พึ่งเดินผ่านเราไป วันนี้พี่เขาเท่จังเลย หวานว่าใหม
หวาน > หวานก็เห็นเมย์พูดแบบนี้ทุกครั้งเวลาเจอพี่คอปอตอร์นะ
เมย์ > โธ่ หวานก็มันจริงนิ
หวาน > จ้าๆๆ แต่เราต้องเข้าห้องเรียนแล้วจ๊ะ ห้ามคิดเื่ผู้ชายเดี๋ยวไม่มีสมาธิเรียน
เมย์ > จร้าแม่เด็กเรียน
เวลา 15.30 น.
ตอนนี้ฉันกับเมย์เรียนเสร็จคาบบ่ายกันแล้ว
เมย์ > เดี๋ยวหวานต้องไปทำงานที่ห้องสมุดต่อใช่ใหม
หวาน > ใช่จ๊ะ
เมย์ > ไม่เบื่อบ้างหรอ ชีวิตมีแต่เรียนกับทำงาน
หวาน > ไม่เบื่อหรอก มีงานหวานก็มีเงิน อีกอย่างถ้าให้หวานอยู่เฉยๆหวานคงเบื่อมากกว่า
เมย์ > จ้า งั้นเมย์ขอตัวกลับบ้านก่อนนะ
หวาน > โอเครจ๊ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ
พอฉันแยกตัวจากเมย์ได้ ก็เดินตรงมาที่ห้องสมุดของมหาลัยทันที. ฉันเก็บกระเป๋าใส่ล๊อกเกอร์ไว้ แล้วก็เดินเข้ามาตรงชั้นหน้งสือ ฉันต้องคอยจัดเรียงหนังสือให้เป็ระเบียบ พร้อมแยกหมวดหมู่หนังสือตามชั้นวาง ถ้ามีหนังสือเข้ามาใหม่ก็ต้องแปะบาร์โค้ดแล้วยิ่งเข้าระบบ ฉันทำอยู่กับรุ่นพี่คนนึงชื่อ กิ๊ฟ เวลาที่ใครจะเอาหนังสือออกจากที่นี้ ก็ฉันกับพี่กิ๊ฟนี้แหละต้องเป็คนทำเื่ให้ เมื่อวาลฉันจำได้ว่า ฉันยังจัดเรียงหนังสือตรงแถวสุดท้ายไม่เสร็จ วันนี้พอฉันมาถึงฉันจึงตรงมาที่ตรงนี้เลย
แต่พอฉันเดินมาถึง ช่องสุดท้ายของชั้นหนังสือก็ได้ยินเสียง
อ๊าาาาาาอื้มมมมมมมม
อื้มมมมมม
ฉันกำลังเดินหาต้นตอของเสียง แต่พอเดินมาถึงมุมๆนึง ที่มันค่อนข้างลับตาคน สายตาของฉันก็ประทะเข้ากับสายตาผู้ชายคนนึง ที่ตอนนี้เค้ากำลังไซส์คอผู้หญิงคนนึง พร้อมมือผู้ชายที่กอดที่เอวของผู้หญิง มืออีกข้างล้วงเข้าไปในเสื้อนักศึกษาของเธอ ฉันยืนนิ่งพอฉันได้เจอเหตุการแบบนี้มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ขาฉันก็ก้าวไม่ออก
“หมดอารมณ์ว่ะ ไปเถอะ”
“ไปต่อกันที่คอนโดเนยดีกว่าค่ะพี่คอปเตอร์”
“เพราะเธอคนเดียวไม่รู้จะเดินมาทำไมตรงนี้”
เค้าสองคนเดินผ่านฉันออกไป แต่ฉันยังคงยืนนิ่งกับเหตุการเมื่อกี้ นี้หรอพี่คอปเตอร์ที่ยัยเมย์เพื่อนของฉันปลื้มนักปลื้มหนา
_____________________________________
143
