มาด้านของผมบ้างผมเดินออกมาจากอาคารก็ตรงดิ่งมายังทุ่งหญ้ากว้างผมจะไปเยี่ยมเ้ากระต่ายน้อย เมื่อผมมาถึงต้นไม้ที่ผมเล่นกับเ้ากระต่ายตอนนั้นก็เข้าไปนั่งทันที โดยเอาหลังพิงกับลำต้น เวลาผ่านไปสักพักผมก็เผลอหลับไป โดยลืมเรียกเ้ากระต่ายน้อยเลยอ่ะ
อีกด้านหนึ่ง
ตอนนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวๆ18 ผมยาวเงาสลวย เธอมีในตาสีน้ำตาลดำอ่อนโยน ที่เมื่อใครเห็นก็ต้องหลงใหลผมสีดำสลวยที่ยาวไปถึงเอวช่วยเพิ่มเสน่ห์เป็อย่างดีไหนจะส่วนสูง สมส่วน 170 อีกยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปเต็มๆ หน้าตาเรียวได้รูป ผิวนวลขาวนิ้วมือเรียวนวลน่าจับ ตอนนี้คุณเธอกำลังวิ่งไล่ เอิ่มกระต่ายน้อยขนปุยสีขาวตัวหนึ่งอยู่ มือที่เรียวสวยมีแผลเป็รอยฟันกระต่ายอยู่สามถึงสี่แผล บ่งบอกได้ว่า เธอพยายามจะอุ้มเ้ากระต่ายน้อย แต่ไม่สำเร็จนั้นเอง
“จะหนีไปไหนขนปุยน้อย มาให้มาม๊าอุ้มเดี๋ยวนี้นะ” ดูเหมือนเธอจะพยายามอย่างมากนะครับเธอวิ่งตามกระต่ายน้อยสีขาวอย่างไม่หยุดหย่อน แถมตายังมองแต่กระต่ายน้อยอีกด้วย
เ้ากระต่ายน้อยก็ไม่ลดความพยายามที่จะหนีวิ่งต่อไปเรื่อยๆ และดูเหมือนกระต่ายน้อยจะวิ่งเร็วขึ้นนะครับ เมื่อตัวน้อยเห็นอะไรบางอย่างตัวน้อยรีบวิ่งด้วยความเร็วสุดขีดไปหาสิ่งนั้นทันที
ซึ่งไม่ใช่อะไรหรอกครับตัวเล็กเห็นผมนอนอยู่ใต้ต้นไม้นี่เองฝ่ายหญิงสาวเมื่อเห็นกระต่ายน้อยเพิ่มความเร็วก็เพิ่มความเร็วตัวเองขึ้นอีกเพราะเธอยังไม่ลดละความพยายาม
“ไหนๆ ก็ตามมาไกลแล้วไม่ยอมให้หนีหรอกน่าสปีดเต็มกำลัง” เธอพุ่งไปหากระต่ายน้อยด้วยความเร็วสูงสุดของเธอกระต่ายน้อยเมื่อเข้าใกล้ผมในระยะสามเมตรก็ดีดตัวพุ่งเข้าหาผมทันที
ปึ๊ก!เสียงของกระต่ายน้อยชนผม
โครม!!! 950(ค่าเสียหายของสิ่งที่ชนผม) เสียงของสิ่งที่มีน้ำหนักกว่ากระแทกอย่างแรง เอ่อ แบบว่าตอนนี้เ้าตัวเล็กนั้นหลบไปอยู่ด้านหลังของผมส่วนตัวนี้ อะไรอ่ะ
“ว้าย ขอโทษค่ะ ที่ฉันไม่ดูตาม้าตาเรือ” พอเธอลุกได้แค่นั้นก็กล่าวขอโทษผมทันที
“อืม ไม่เป็ไร”ผมตอบกลับอยากจะไล่ให้เธอไปไกล ๆ คนเจ็บไม่ได้เป็ผมนะครับแต่เป็เธอต่างหาก
“อ๊ะ ฉันไม่เป็อะไรมากหรอกค่ะ แค่มึนหัวนิดหน่อย” เธอจับหัวตัวเองแล้วพูดออกมา
“ไปไหนก็ปะ.... เอ่อ...ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ” ผมถามไปทีแรกกะจะไล่เธอไปแล้วเดินหนี แต่ติดที่รับปากไอ้ชัยไว้ เอาเถอะ อย่างน้อยก็ลอง ๆเป็คนดีศรีสังคมกับผู้หญิงสักหน่อยก็แล้วกัน
“คือ ฉันวิ่งตามกระต่ายมานะคะมันน่ารักเลยอย่างจะอุ้มค่ะ” เสียงของหญิงสาวคนนั้นพูดเธอทำหน้าตาไร้เดียงสาแต่ทำไมผมถึงรู้สึกไม่อยากเสวนา แต่ก็ช่างมันเถอะ ทิ้ง ๆความรู้สึกนั้นไปก่อนก็แล้วกัน พูดดี ๆ ดีกว่า ไหน ๆ ก็รับปากไอ้ชัยแล้ว
“อืม เอ้ย.. แล้วแผลที่มือคุณล่ะครับเจ็บมากหรือเปล่า” เกือบเผลอทำเสียงเ็าเสียแล้วสิดีนะที่ไหวตัวทัน ผมเลยถามเธอถึงสภาพภายนอก เหมือนเธอจะาเ็นะ
“เจ็บค่ะ แต่ทนเอาพอดีว่าฉันอุ้มกระต่ายน้อยแล้วโดนกัดเอาค่ะอิอิ”เธออธิบายแบบเขินๆดูจากท่าเอานิ้วชี้มาจิ้มกันนั่นแหละครับ ท่าทางน่าขยะแขยงชะมัด
“กระต่ายเหรอครับ”ผมเอามืออีกข้างล้วงไปด้านหลัง“ใช่ตัวนี้หรือเปล่าครับ” ผมจับเ้าตัวเล็กออกมาให้เธอดู
“ชะ...ชะ... ใช่แล้วค่ะ”เธอเห็นก็เข้ามาอุ้มตัวเล็กทันทีแต่24 ค่าเสียหายดังขึ้น
“โอ๊ย เจ็บๆ ๆ ”เธอโดนตัวเล็กกัดครับแล้วตัวเล็กก็วิ่งมาหาผม แล้วะโขึ้นตักผมทันที ผมคงต้องสวมบทแล้วสินะ เฮ้อปรับเปลี่ยนอารมณ์แปป ผมสูดหายใจเข้าปอดทีหนึ่งเอาล่ะพร้อมแสดงละครแล้ว ... ผมมองกระต่ายที่นั่งสั่นบนตัก
“หืม นี่ตัวเล็ก อย่าไปกัดพี่เขาสิลูกพี่เขาไม่ได้เป็คนใจร้ายนะ อีกอย่าง พี่ชายอยู่ตรงนี้แล้วไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะจ๊ะให้พี่สาวเขาอุ้มเถอะ ป่ะ” ผมพูดกับตัวเล็กตัวเล็กก็เงยหน้ามองผมตาแป๋วเลย ผมก็ลูบหัวตัวเล็กเบาๆ
“อ่ะ ไปขอโทษพี่เขาก่อนนะ” ตัวเล็กเป็สัตว์น่ารักว่านอนสอนง่ายครับ มันก็ะโลงจากตักผมแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงสาวคนนั้น พอเธอเห็นกระต่ายไม่วิ่งหนีก็กรูเข้ากอดแล้วเอาหน้าถูกับตัวเล็กพักใหญ่
“นี่คุณค่ะ คุณทำได้ยังไงเหรอถึงทำให้กระต่ายเชื่องและเชื่อฟังได้คะ”เธอหันมาถามผมทั้งๆที่ยังกอดกระต่ายน้อยอยู่
“ความพยายามครับ พยายามจนกว่าเขาจะยอมรับและไว้ใจเรา” ผมก็พูดดีไปแบบนั้นแหละอยากจะไล่ก็ทำไม่ได้ ติดที่รับปากเพื่อนสารเลวไว้ อืมอันที่จริงผมก็เลวพอสมคควรนี่นะ
“เหรอคะ แต่ฉันก็พยายามแล้วนะคะ” เธอมองผมอย่างงง งง
“ครับ แค่พยายามแหละครับ” ก็มีแค่นั้นแหละแม่คุณ จะรีบไปไหนก็ไปเลยไปน่ารำคาญ
“เข้าใจแล้วค่ะ ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอคะ ฉันชื่อว่ามิโกะค่ะ” เธอหันมามองผมด้วยสายตาคาดหวังแต่ผมไม่ชอบสายตาแบบนี้ ไม่น่ารับปากเพื่อนไว้เลย เสียใจชะมัด
“เฮ้อ!! ออฟครับ เรียกผมว่าออฟว่าแต่ผมขออุ้มกระต่ายหน่อยได้ไหมครับ” เอาว่ะ จะยอมเสวนาด้วยก็ได้เดี๋ยวจะทำให้มันอลังการไปเลยคอยดู ดูซิว่าผลมันจะเป็ยังไง
“อ๊ะ ค่ะ อิอิ”แหม่รอยยิ้มเธอช่างดูสดใสแบบไม่เสแสร้งจริง ๆเมื่อผมได้อุ้มเ้าตัวเล็กผมก็บอกให้ไปเรียกเพื่อนมา ตัวเล็กก็วิ่งออกไป
“อ๊ะ คุณปล่อยไปทำไมเหรอคะ หว้าเสียดายเลย” เธอพูดแนวเด็กที่เสียดายของเล่นแสนโปรด
“รอสักพักเดี๋ยวก็รู้เองครับ” ผมตอบพร้อมกับเอนหลังไปพิงต้นไม้ต่อหันหน้าไปทางอื่นด้วยนะ
สักพักตัวเล็กก็มาพร้อมกับพรรคพวกหลายร้อยตัวและเริ่มทยอยมาเรื่อยๆมิโกะเห็นภาพนี้เธอก็อึ้งเลยครับ กระต่ายหลายร้อยตัวกำลังมาคลอเคลียผม แล้วก็เธอเพราะผมบอกพวกตัวเล็กว่าเธอเป็เพื่อนของผม พอมิโกะถูกกระต่ายมาวิ่งคลอเคลียมาเล่นด้วย เธอก็หัวเราะทั้งวัน บางครั้งก็ไปวิ่งไล่จับกับพวกกระต่ายบ้างกลิ้งเล่นกันบ้าง เหมือนกับเด็กๆ เลยทีเดียว
ผู้เล่นอตวสัตถาพบกับาากระต่ายขนเงินคลาส 1 เลเวล 25 หากถูกสังหารจะเสียค่าประสบการณ์ 1200 จุด
ผู้เล่นมิโกะพบกับาากระต่ายขนเงินคลาส 1 เลเวล 25 หากถูกสังหารจะเสียค่าประสบการณ์ 1200 จุด
“อะ อะไรน่ะ ระาาเหรอ ว๊าย แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้วตายแน่ๆ เลย” มิโกะเธอร้อนรนครับเมื่อได้ยินเสียงประกาศจากระบบยัยนี่ เห็นอยู่ว่าไม่ได้กลัว ตอมาก ตอมาก ๆไม่ชอบเว้ย แต่ต้องทำเป็ชอบสินะ เอาเถอะ ตาม ๆ น้ำไปก็แล้วกัน
“ยง แย่ อะไรกันครับ เ้าขนเงินเองครับไม่ได้เลวร้ายหรอก เนาะ” ผมพูดให้เธอฟังแล้วคำสุดท้ายหันไปทางเ้าขนเงินเ้าขนเงินก็พยักหน้า
“หา เอาจริงดิ นายรู้จักกับาากระต่ายด้วยเหรอ” ดูเธอใอ้าปากค้างไปแล้วหันหน้าไปทางอื่น แล้วยิ้มแบบมีนัยสำคัญ โอเค ผมยอมให้คุณเธอหลอกใช้ก็ได้โอเคตามนี้
“ก็จริงสิครับ พูดเป็เล่นไปได้ ว่าแต่ตัวเล็ก(เท่ารถเก๋งขนาดใหญ่) มีอะไรเหรอลูก”ผมถามาากระต่ายเหมือนมันจะคิดถึงผมแน่เลยดูสิ เอาหน้ามาคลอเคลียผมใหญ่เลย
“พวกเราอยากอยู่กับท่านเราไม่อยากโดนมนุษย์ทำร้ายพวกพ้องอีกแล้ว”เสียงของกระต่ายครับกระต่ายพูดได้ หรือเป็เพราะทักษะของผมหว่า ***
“อื้อ ได้สิครับ แต่คุณต้องมาอยู่ใต้อาณัติผมนะ” ผมตอบกลับไปยังาากระต่าย
“เป็ความเมตตาอย่างสูงที่ให้เราอยู่ได้อาณัติของท่านความจริงแล้วท่านจะให้พวกเราเป็ทาสรับใช้ก็ยังได้” าากระต่ายพูดด้วยน้ำเสียงเคารพอย่างสุดซึ้ง
“โหย ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอกครับว่าแต่พร้อมหรือยังตัวเล็ก” าากระต่ายพยักหน้ามิโกะเธอกำลังลุ้นครับว่าผมกำลังทำอะไร
ผมกวาดมือบนอากาศสักพักแล้วดีดนิ้วเปลาะหนึ่ง วงเวทนับพันก็ปรากฏรอบทิศ แต่ละวงจะหมุนช้าเร็วต่างกันหมุนตามเข็มนาฬิกาบ้าง ทวนเข็มบ้าง วงนอกหมุนบ้าง วงในหมุนบ้าง ฯลฯ มิโกะเหรอเธอมองจนอ้าปากค้างแล้วครับ หากถามว่าผมรู้วิธีวาดเวทแบบนี้ยังไงก็บอกได้เลยว่ามาจากความทรงจำของอสูรในพันธสัญญาของผมล้วนๆและนี่ก็เป็วงเวทสร้างอาณัติระดับสูงครับ
“ด้วยนามแห่งข้าอตวสัตถาขอทำพันธะโบราณกาลแห่งอาณัติบัดนี้ข้าจักรับเผ่าพันธุ์ของาากระต่ายมาอยู่ในอาณัติแห่งข้าาากระต่ายเอ๋ยเ้าจักยินยอมหรือไม่”
“ข้าาากระต่ายขนเงินขอทำพันธสัญญาอยู่ใต้อาณัติของท่านตราบเท่าชีวีหาไม่และจะรับใช้ท่านด้วยสัตย์จริงตลอดไป”
ผู้เล่นอตวสัตถาได้ทำการสร้างพันธสัญญาอาณัติกับาากระต่ายขนเงินนับจากนี้เป็ต้นไปผู้เล่นที่สังหารเผ่ากระต่ายที่อยู่ใต้อาณัติของท่านจะไม่ได้ค่าประสบการณ์ใดๆทั้งสิ้น เผ่ากระต่ายจะจงรักภักดีต่อท่าน 100%
เนื่องจากพันธะของท่านเป็อาณัติระดับสูงเผ่ากระต่ายที่อยู่ในอาณัติของท่านจะได้รับการเลื่อนคลาสด้วยวิธีพิเศษหนึ่งคลาสท่าน้าทำตอนนี้หรือไม่
“ไม่้า”ผมตอบออกไปเพราะขืนให้เลื่อนตรงนี้ก็แย่ละสิครับมิโกะเธอก็อยู่ด้วย
“นี่ๆ เมื่อกี้นายทำอะไรอ่ะ วงเวทนั่นสวยมากเลย” เธอถามด้วยความตื่นเต้นเอามือมาเกาะแขนผมผมรีบแกะเลยครับ ขยะแขยง
“มันเป็ทักษะของอาชีพครับ ไม่มีอะไรมากหรอกครับ” ผมตอบปัดๆไป
“จริงสิ แล้วนายเลเวลเท่าไหร่แล้ว ฉันคลาสสองเลเวลห้าสิบ” เธอถามผมโดยบอกของตัวเองก่อนยัยยนี้หวังหลอกใช้ผมจริง ๆ สินะ
“อ่อนกว่าคุณครับ คลาสหนึ่งเลเวลร้อยกำลังทำภารกิจเลื่อนคลาสอยู่ครับ” ผมตอบไปตามระดับในระบบ
“งั้นเหรอ ฉันนึกว่านายคลาสสูงกว่านี้ซะอีก” สีหน้าเธอรู้สึกผิดหวังแต่เหมือนเธอจะยังไม่ยอมถอยแฮะ
“ก็เลื่อนคลาสยังไม่ได้เลยนี่ครับ” ผมทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์อยากเดินหนีไปไกลๆ
“อิอิ จ้าๆ ”โอเค ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปสรุปว่ายัยยนี่จะตามผมไปแน่นอนเลยล่ะ คงจนกว่าจะใช้ประโยชน์จากผมจนหมดนั่นแหละ
ตอนนี้ผมคิดว่าจะให้าากระต่ายอยู่ที่นี่แต่ว่ากระไรอยู่เพราะเขาอยากไปกับผม ผมก็เลยคิดว่าจะให้อยู่ในแหวนเก็บสัตว์เลี้ยงก็เลยลองถามมินนี่ดู ถึงแม้ว่าผมจะหายไปเป็เดือนก็เถอะ
“นี่ๆ มินนี่ ได้ยินไหม”ผมเคาะกำไลแล้วถามดู
“งืม งืมม มีอะไรเหรอออฟจัง กำลังหลับสบายเลย” มินนี่ส่งเสียงงึมงำเหมือนเธอกำลังนอนอยู่นะ ผมรู้สึกว่าเสียงของมินนี่มันมีความจริงใจมากกว่ามิโกะไม่รู้กี่เท่า
“ผมจะเอากระต่ายเข้าไปอยู่ในแหวนน่ะ พันกว่าตัวทำได้หรือเปล่าครับ” ผมก็ถาม ๆ ไปงั้นแหละอันที่จริงด้วยอำนาจนายเหนือของผมไม่ต้องขออณุญาตเธอหรอก
“ได้สิออฟจัง ที่ออกตั้งกว้างและตอนนี้มินนี่กับมาซาร์ก็กำลังสนุกกับการสร้าง และตกแต่งภายในแหวนอยู่ออฟจังอย่าพึ่งเรียกเราออกไปล่ะ อิอิ”เธอคงกำลังสนุกอยู่กับกิจกรรมของพวกเธอเอาเป็ว่าตามนั้นแล้วกัน
“อ่าผมหายไปตั้งหลายเดือนคุณไม่เบื่อหรือด่าว่าผมสักหน่อยเหรอครับ” ลองถามเป็ชั้นเชิงดูเผื่อจะได้ผลสรุปอะไรมาบ้าง
“เบื่ออะไรล่ะ ก็ในแหวนนี้มีอะไรให้ทำสนุกๆเยอะแยะไปเลยล่ะ ว่าแต่ออฟจังจะเอาสัตว์ทั้งโลกนั้นเข้ามาอยู่ที่นี่ยังได้เลยน๊าอิอิ” เธอพูดน้ำเสียงเชิงล้อเล่น
“ครับๆ แล้วมาซาร์ล่ะ” ผมถามถึงมาซาร์ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่
“หลับปุ๋ยเลยจ้า”มินนี่ตอบกลับ
“งั้นผมฝากดูแลกระต่ายน้อยด้วยนะ” น้ำเสียงของผมบอกไปยังมินนี่รอดูท่าทีว่าเธอจะตอบเช่นไร เหมือนว่ากำลังง่วง ๆ เบลอ ๆอยู่นะ
“ไม่มีปัญหาจ้า อิอิ เดี๋ยวมินนี่จะดูแลให้เอง”
“ครับ ฝากด้วยนะครับ อ่ะตัวเล็กเดี๋ยวพี่ชายจะให้ตัวเล็กเข้าไปอยู่ในแหวนนะ ไปอยู่กับพี่ๆ เขานะ” เหล่ากระต่ายต่างพยัคหน้าผมก็ชูแหวนขึ้นมา แล้วก็ส่งพลังเวทมนตร์เข้าไปในแหวน
“ทำการเก็บสัตว์ที่อยู่ในอาณัติทั้งหมด”
วิ้ง แวบ แวบแวบ
เหล่ากระต่ายน้อยหายเข้าไปในแหวนผมทั้งหมดมิโกะก็อึ้งอีกรอบ
“นี่ เมื่อกี้คุณทำอะไรเหรอคะ” มิโกะถามผมครับ
“ทักษะของอาชีพครับ ฮะๆ ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะต้องเสแสร้งแบบนี้ไปก่อนแหละนะ
“ค่ะ” เธอรับอย่างว่าง่ายเหมือนไม่้าให้ผมรำคาญไม่มากกว่านี้
“คุณมิโกะครับ ผมต้องขอตัวไปทำภารกิจแล้วนะครับไว้เจอกันใหม่ครับ” ผมพูดเสร็จศัพท์ก็เดินออกมาทันทีเลยไม่อยากอยู่แบบนี้แล้วครับ มันรู้สึกไม่โอเคเลย
“เดี๋ยวก่อนค่ะ”เธอเรียกผม
“หืม มีอะไรเหรอครับ” ผมชะงักไม่หันหน้าไปทางเธอหรอก เดี๋ยวจะเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของผมเอา
“ขอฉันเดินทางไปด้วยนะคะ ฉันไม่อยากเดินทางคนเดียวค่ะ” นั่นไงผมกะไว้แล้วว่ามันต้องเป็แบบนี้ จะทำยังไงดีล่ะไอ้ชัยเพื่อนสารเลวก็ขอไว้ด้วย เฮ้อ
“แต่ทางที่ผมไปนั้นมีแต่อันตรายทั้งนั้นเลยนะครับ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกึ่งแอบไล่แบบเนียนๆ
“ฉันตัดสินใจแล้วค่ะ อีกอย่างฉันก็คลาสสองแล้วด้วยน่าจะดูแลตัวเองได้ค่ะ” อืม ขอบคุณที่พูดแบบนี้นะผมละเบื่อผู้หญิงนิสัยแบบนี้จริง ๆ อีกไม่นานคงได้ใช้ประโยชน์จากผมแน่
“แต่ว่า” ผมทำเสียงอ้ำอึ้งเหมือนไม่อยากให้ไปก็มันไม่อยากให้ไปจริง ๆ นี่ ไม่ชอบครับ
“ขอร้องนะคะ ให้ฉันไปด้วยเถอะค่ะ” มิโกะก้มหัวนิ่งไม่ไหวติงให้ตายเถอะผู้หญิงแบบนี้เป็ตัวอันตรายต่อผมจริง ๆ เฮ้อ แต่ก็ช่างเถอะ
“อืม เอางั้นก็ได้ครับ”
“เย้ ขอบคุณค่ะ ว่าแต่เราจะตั้งชื่อปาร์ตี้ว่าอะไรดีคะ” น้ำเสียงบ่งบบอกถึงผลประโยชน์ที่จะได้รับจากผมในอนาคตแต่เื่ปาร์ตี้คือไรงะครับ
“เอ๋ ปาร์ตี้เหรอครับ”ผมงงครับแต่ทำเนียนแล้วผมก็ตั้งไม่เป็ด้วยไอ้ปาร์ตงปาร์ตี้เนี่ย
“งั้นคุณเป็คนตั้งก็แล้วกันครับส่วนชื่อก็มหาขุนพลครับ”
“ชื่อขลังดีนะคะ ได้ค่ะ”
ผู้เล่นมิโกะเชิญคุณเข้าร่วมปาร์ตี้มหาขุนพลยอมรับหรือไม่
ยอมรับ
ปาร์ตี้มหาขุนพล
หัวหน้า มิโกะคลาส 2 เลเวล 50 อาชีพ นักเวท
รองหัวหน้าอตวสัตถา คลาส 1 เลเวล 100 อาชีพ นักฝึกสัตว์
“ชื่อเข้าใจยากดีนะคะ แถมอาชีพนักฝึกสัตว์อีกด้วย” เธอมองดูชื่อและอาชีพของผมเหมือนมันจะห่วยนะเนี่ย
“ก็นั่นสิครับ ผมถึงบอกไง ว่ามันอันตราย”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ อิอิ”
“ไปกันเถอะครับ”
“ค่ะ”
เชื่อเหอะอะไรที่ได้มาง่ายๆแบบนี้มักจะพ่วงด้วยความซวยของผมเสมอ
ในแหวน
ทุ่งหญ้าเขียวขจีต้นไม้อันอุดมสมบูรณ์ ธารน้ำใสที่ไหลเป็สาย แสงแดดอุ่นๆขอบอกว่าที่นี่เป็แหวนครับ แถมยังไม่พอลึกเข้าไปมีปราสาทหลังใหญ่มากๆ ๆ ๆตั้งตระหง่านอยู่ด้วย ซึ่งก็เป็ฝีมือของสองสาวเอง ก็นะครับ แหวนระดับ SSS นี่นา
“ว้ายยย น่ารักจังเลยกระต่ายน้อยพวกนี้อ่า อิอิ”
“งืมๆ อย่าปลุกฉันสิมินนี่ ขอนอนต่อก่อน”
“จ้าๆ ว่าแต่่นี้ขอเล่นกับกระต่ายน้อยก่อนละกัน” เอ่อมินนี่ครับคุณเธอจะไม่โกรธผมสักหน่อยเหรอ ที่หายไปตั้งหลายเดือน เฮ้อ
ส่วนาากระต่ายพอเข้ามาเห็นมินนี่ตอนแรกก็สั่นเลยครับแบบว่าเจอระดับที่สูงกว่าอ่ะนะ ส่วนมินนี่ก็เข้าใจดีครับเธอชวนคุยจนาากระต่ายหายกลัวเลยล่ะ ตอนนี้ก็กำลังเล่น อยู่ครับแบบว่าตอนเข้ามาในแหวนระดับก็ถูกเพิ่มอัตโนมัติเรียบร้อยตอนนี้เหล่ากระต่ายน้อยก็คลาสหนึ่งกว่าๆ ส่วนาาก็คลาสสองและเมื่ออยู่ในแหวนทุกตัวสามารถคุยกันได้อย่างไม่มีข้อกังขาอีกด้วย
...................................................
49K
