หลงหนิงลืมตาด้วยลอยยิ้มแม้บนตัวเค้าจะมีาแมากมาย สำเร็จในที่สุดข้าก็สำเร็จ เค้าชื่นชมกับตัวได้ไม่นานก็รู้สึกถึงความผิดปกตินั้นคือโดยรอบที่เืของเค้ากระจายไปล้วนแล้วแต่โดนกัดกร่อนละลายทั้งสิ้น หลงหนิงหากทิ้งไว้เช่นนี้ไม่ดีแน่ เค้ารวบรวมลมปราณและดูดพิษพวกนั้นออกมาจากเืเค้ารู้สึกว่าตัวเองสัมพัสได้ถึงพิษมากกว่าเดิม เค้าแยกพิษเสียออกมาก่อนที่จะนำเข็มเงินไปแช่เพื่อให้ดูซับและปรับปรุงพิษบริสุทธิ์แยกเอาไว้ หลังจากเรียกคนมาทำความสะอาดแม้จะดูใกับสภาพห้องที่เงียบสงบแต่ภายในกลับเหมือนเพิ่งเกิดเหตุการณ์นองเื
หลงหนิง คิดจะมอบยาเสริมปราณที่เค้าปรุงให้เป็ของขวัญแกผู้คุ้มกันทั้ง13 ดาบ จึงรีบชำระร่างกายและแต่งตัวเตรียมเข้าเมืองจากการพูดคุยกับแม่บ้านเค้าพบว่าตัวเองกักตัวฝึกวิชาถึง7 วันน่าจะใกล้ได้เวลาที่ทุกคนกลับมา ตัวเมืองถือว่าอยู่ห่างออกไปมากแต่สำหรับเค้าและระยะทางแค่นี้ยังไม่พอที่จะทำให้เค้าเสียเหงือด้วยซ้ำไปหลงหนิงเข้าพุงทะยานผ่านป่าไปยังตัวเมืองพร้อมทั้งทดสอบวิชาท่าร่างพายุเหมันต์ กระบวนท่าที่ 1ท่าร่างพายุซัด เป็การเคลือนที่ที่รวดเร็วดังพายุ ใช้ได้ทั้งหลบหลีก และโจมตีเมื่อเค้าวิ่งมาได้ระยะหนึ่งก็พบสิ่งที่ใช้ในการทดสอบนั้นคือต้นไม้ใหญ่ขนาดมากกว่า15 คนโอบเค้า เกรงลมปรารทั่วร่างและปล่อยมันออกมาเกิดเป็พายุรอบๆตัว เค้าวิ่งเข้าหาต้นใหม่ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าโดนตั้งการ์ดขึ้นมากันบริเวรใบหน้าเป็รูปกากบาทเกิดเป็เสียงดังก้องไปทั่วทั้งป่าบรรดานกและสัตว์เล็กที่ได้ยินต่างใหนีกันอย่างไม่คิดชีวิตหลงหนิง มองดูผลงานแม้ต้นไม้ใหญ่จะไม่ได้หักลง แต่รอยที่ถูกเค้าพุงชนด้วยกระบวนท่าร่างพายุซัดก็สร้างาแไว้บนต้นไม้ได้ไม่น้อยหากเป็คนต่อให้ถือโล้เหล็กอยู่ก็ยากที่จะต้านได้
หลงหนิงค่อยๆเดินอย่างสบายใจกับผลที่ได้ไปยังตัวเมือง ไม่นานเค้าก็มาถึงยังทางเข้าเมืองเห็นทหารถืออาวุธตั้งแถวหลายสิบคนฟังจากคนที่อยู่แถวนั้นได้ใจความว่าอยู่ ๆก็เกิดมีเสียงดังออกมาจากในป่าผู้ตรวจการจึงสั่งให้หน่วยลาดตระเวนออกไปตรวจสอบคนรอบนอกกำแพงจึงรีปหนีกลับเข้าไปในเมืองเพราะว่ากลัวจะเกิดการโจมตีจากพวกสัตว์อสูรเมื่อเค้าสังเกตุดีๆก็พบว่าทางเข้าเมืองต่างเต็มไปด้วยผู้คนเค้าจึงเดินไปเข้าแถวด้วยความรู้สึกผิดความคึกคะนองเป็เหตุทำให้มีหลายคนต้องเดือนร้อนเค้าใช้เวลาพักใหญ่จนในที่สุดก็มาถึงคิวของตัวเอง หลงหนิงบอกชื่อของเค้าออกไปทหารยาม เปิดดูรายชื่อแบบผ่านๆก็ไม่พบจนในที่สุดก็มีคนพูดขึ้นมาว่า เ้านี้มันหลงหนิง ขยะแห่งตะกูลหลงไงก่อนที่คนตรวจสอบรายชื่อจะมองมาที่เค้าด้วยท่าทีรังเกียจ ก่อนจะบอกมาว่า“แกไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเมืองนี้ ไสหัวไปซ่ะ “ หลงหนิงใจเย็นก่อนจะตอบกลับไปว่าหากเค้าไม่ได้เข้าไปในอีก10 ลมหายใจพวกแกทุกคนจะต้องเสียใจคนที่อยู่บริเวรนั้นต่างหัวเราะออกมาด้วยท่าทีที่ดูดถูกเค้ายิ่งกว่าเดิมไม่ใช้เพียงแค่ทหารยามรวมไปถึงบรรดาคนที่อยู่แถวนั้นทุกคนที่รู้ว่าเค้าคือใครทุกคนก็มองเค้าด้วยสายตาดูถูก เค้าถูกมื้อข้างหนึ่งดึงจากข้างหลังหากเป็เค้าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนอาจถูกแรงดึงนี้กระชากจนกลิ้งไปแล้วหลงหนิงหันไปมองเ้าของมื้อเป็ชายร่างใหญ่ที่หลังสะพายขวานด้ามใหญ่แม้ชายคนนั้นจะแปลกใจที่ไม่สามารถกระชากให้หลงหนิงหลบทางได้ แต่ก็ยังตวาดเสียงดังออกมา“หลบไปได้แล้ว ไอ้สวะ ขยะอย่างแกมันก็ควรอยู่ที่ๆกองขยะแล้วทำมัยถึงมาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ได้”เค้ามองมาที่หลงหนิงอย่าว่าแต่เด็กอายุเท่าหลงหนิงเลยต่อให้เป็ผู้ใหญ่เมื่อเจอแบบนี้เข้าไปก็ต้องมีขาอ่อนกันบ้างแต่หลงหนิงกลับยืนนิ่ง เค้ามองหน้าชายดังกล่าว พูดเพียงสั่นๆว่า “ปล่อย”ขณะความเงียบเริ่มก่อตัวคนรอบข้างต่างยืนรอชมหวังจะเห็นเหตุการณ์ที่หลงหนิงถูกทำร้ายชายคนนั้นคล้ายจะคาดเดาความได้ เค้าหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า“โชคร้ายหน่อยน่ะเ้าหนูคนแถวนี้ไม่้าให้แกกลับไปทั้งแบบนี้แล้วหละ” พูดจบชายคนดังกล่าวง้างมื้อชกเข้ามาโดยมีเป้าหมายที่ใบหน้าของเค้าก่อนที่หมัดของชายคนนั้นจะถึงหน้าของหลงหนิงเค้าก็กำหมัดสวนออกไปหมัดปะทะหมัดแต่สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับคนรอบข้างคือคนที่ถูกกระแทกออกไปกลับเป็ชายตัวโตผู้ที่ออกหมัดก่อนชายคนนั้นปลิวไปไกลราว 10 ก้าวชายคนนั้นนอนร้องโอดครวญด้วยความเ็ปเมื่อมองให้ถนัดตาก็พบว่ามื้อของเค้าบิดเบี้ยวจนผิดรูปบางจุดมีกระดูกทิ่มแทงออกมาจนเห็นได้ชัด จากความเ็ปกลายเป็ความโกรธเค้าใช้มื้อดันตัวเองขึ้นมาและหยิบขวานที่ด้านหลังออกมา ตรงเข้ามาหาหลงหนิงก่อนที่เค้าจะทันได้ก้าวต่อไปก็มีทวนเล่มหนึ่งพุงมาปักลงบนพื้นระหว่างหลงหนิงและชายร่างใหญ่
“ข้าอยู่ตรงนี้พวกเ้ายังกล้าก่อเื่”ผู้ที่พูดเป็ชายที่อยู่บนหลังม้าจากตราที่ห้อยอยู่ที่เอวคือหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนทหารที่เฝ้ายามอยู่รีปวิ่งมารายงาน “เรียนใต้เท้าข้าน้อยผู้เห็นเหตุการณ์ขอชี้แจงว่าเด็กชายคนนั้นคือผู้ก่อเหตุทั้งหมดชายคนนั้น้าที่จะเข้าไปตักเตือนเค้าก็ถูกทำร้ายอย่างที่ท่านเห็นข้าขอความเป็ธรรมให้ท่านโปรดจัดการลงโทษเ้าเด็กคนนั้นด้วย”นายทหารคนนั้นมองไปที่ชายร่างใหญ่แบบรู้กันก่อนที่จะหันกลับมายิ้มอย่างมีชัยใส่หลงหนิงเค้าคิดว่ายังไงเสียหัวหน้าหน่วยลาดตะเวรต้องเลือกพรานป่าที่าเ็มากกว่าเด็กน้อยสว่ะอย่างหนิงหลงแต่ครั้งนี้เค้าคิดผิด “หึเ้าจะให้ข้ายอมมีเื่กับสมาคมห้อการค้าเพียงเพื่อช่วยเหลืออันธพาลคนหนึ่งรึ”หัวหน้าหน่วยกล่าวก่อนชี้ไปที่เข็มกลัดที่เป่ยซานหลงหนิง แม้หัวหน้าหน่วยจะไม่ใช้คนเมืองนี้ ไม่ทราบว่าหลงหนิงเป็ใครหรือต่อให้เป็คนเมืองนี้แต่ก็คงไม่กล้ายุ่งกลับเครื่องหมายหอการค้าที่หลงหนิงกลัดเอาไวแน่นอนแถมสีทองบนเข็มกลัดบงบอกว่าเค้าคือสมาชิกระดับสูง
“เป็ไปไม่ได้เ้าเด็กสว่ะนี้จะมีตราของสมาคมหอการค้ามันจะต้องขโมยมาแน่นอนทหารมาจับเ้าเด็กนี้ไปลงโทษและเรียกคนของสมาคมหอการค้ามาตรวจสอบเครืองหมายว่าเ้าเด็กนี้ขโมยตรานี้มาจากใคร”นายทหารเฝ้าประตูออกคำสัง
“ไม่จำเป็”เสียงที่ดังสดใสแต่หนักแน่นไปด้วยพลังอำนาจดังขึ้นมาจากบริเวรประตูนายทหารเฝ้าประตูหันไปหาเ้าของเสียงว่าเป็ใครเพื่อที่จะสังสอนที่บังอาจมายุ่งเื่ของเค้าแต่แล้วเค้าก็ต้องใที่เ้าของเสียงคือนายหญิงแห่งหอการค้าอันดับ 8ที่ตั้งอยู่ในเมืองแห่งนี้
นายทหารยามรีปวิ่งเข้าไปกล่าวกับเป่ยซาน“เ้าเด็กนั้นบังอาจขโมยของล้ำค่าของหอการค้าไป” เป่ยซานเดินผ่านทหารคนนั้นไปราวกลับไม่มีสิงใดอยู่ตรงนั้นนางไม่แม้แต่จะหันมามองนายทหารรู้สึกโล้งใจที่นางเดินผ่านเค้าไปพร้อมแสดงรอยยิ้มในชัยชนะอีกครั้งเ้าเด็กสวะที่ขโมยตราสัญลักษณ์มาทำให้นายหญิงหอการค้าแห่งนี้โกรธต่อให้มีสิบชีวิตก็คงไม่พอ แต่แล้วก็ต้องผิดคลาดเพราะคนที่เป่ยซานเดินเข้าไปหาไม่ใช่หลงนิงแต่กลับเป็หัวหน้าหน่วยลาดตะเวน
“เดียวนี้ท่านกล้ารังแกน้องคนนี้แล้วหรือน้องสาวคนนี้ไม่ใช่คนที่ท่านเคยบอกว่าจะปกป้องไปตลอดชีวิตแล้วใช้หรือไม่ข้าจะกลับไปฟ้องท่านแม่” เป่ยซานพูดออกไปพลางชี้มื้อไปที่หัวหน้าหน่วย เสียงที่เคยแสดงถึงผู้นำบัดนี้กลายเป็เสียงสาวน้อยขี้อ้อนคนหนึ่งหัวหน้าหน่วยที่อยู่บนหลังม้ารีปโดดลงมาหาเป่ยซาน
“ดูซิเ้าเด็กน้อยเ้าเป็ถึงนายหญิงแห่งหอการค้ายังค่อยทำตัวเป็เด็กอยู่อีกเ้านี้น่ะชอบทำให้พี่คนนี้ลำบากใจ ข้าไปทำอะไรให้เ้าไม่ถูกใจอีกเ้าหญิงน้อยของพี่”เค้ากล่าว
เป่ยซานยิ้ม “ก็ท่านรังแกแขกของข้า”
เข้าหันกลับไปถามน้องสาวเค้าต่อทันทีว่า“หนุ่มน้อยคนนี้สำคัญถึงขนาดที่นายหญิงแห่งหอการค้าต้องมาตอนรับเองเลยรึ” นางหันไปทางหลงหนิง ก่อนที่จะขอให้เค้าถ่ายทอดพลังปราณลงไปในเข็มกลัดเพื่อแสดงความเป็เ้าของหลงหนิงทำตามเค้าถ่ายทอดพลังปราณลงไปเข็มกลัดสีทองส่องแสงและต่อมาแก่นสัตว์อสูรสีเขียวปรากฏ แสงเขียวอำไพรผสมผสานกับแสงสีทองหัวหน้าหน่วยตาเบิกค้างทันทีที่เรียกสติได้เค้าะโเสียงดังขึ้นมาทันที“ทั้งหมดรวมพล” ทหารถืออาวุธที่อยู่หลังม้าหลายรายจัดแถวทันที “แสดงความเคารพ”เขาสั่งเสียงดังทหารทุกคนเมื่อเห็นแสงสีทองเขียวตรงหน้าอกหนิงหลงก็ไม่มีใครคิดสงสัยผู้เป็เ้าของเท่านั้นที่จะสังให้มันแสดงตัวและนี้ยังมีแสงสีเขียวออกมาจากแก่นอสูรที่เป็เครื่องประดับบ่งบอกให้รู้ว่านี้คือผู้ที่เป็แขกระดับสูงของผู้เฒ่าหลวนซาน
หัวหน้าหน่วยออกมารายงาน“ข้าน้อยเป่ยหานเป็หัวหน้าหน่วยคุ้มกันของนครหลวงที่ถูกส่งลงมาค่อยคุ้มกันผู้เฒ่าหลวนซานปัจจุบันทำหน้าที่ลานตะเวนระวังภัยให้เมืองนี้อยู่ ต้องขออภัยที่ก่อนหน้านี้เสียมารยาทเห็นตราก็เหมือนกับเห็นท่านอาจารย์หวังว่าท่านจะไม่ถือสา”หลงหนิงพยักหน้าที่แท้คนๆนี้คือพี่ชายของเป่ยซานและเป็ลูกศิษย์อีกคนของผู้เฒ่าหลวนซาน
175K
