นานาเซียน

....หมอกหนาแตกกระจายออก เงาร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากความมืดอย่างช้าๆ บนใบหน้าปิดด้วยหน้ากากเหล็กเก่าๆขรุขระราวกับถูกฝังอยู่ใต้ดินมานับร้อยปี ดวงตาที่ส่องลอดช่องหน้ากากกลับวาวโรจน์ดุจเปลวไฟ เขาใช้มือขวาบีบคออวี้เฟิงไว้ ร่างอวี้เฟิงลอยเหนือพื้นเล็กน้อย และมีปราณจากกระบี่สกุลหลี่คุ้มครองอยู่

หลี่หานเหวินยกกระบี่ขึ้น ตั้งท่าเตรียมพร้อมทันที “ปล่อยอวี้เฟิง!”

เสียงต่ำห้าวลอดออกมาจากหน้ากากเหล็ก มองไปทางร่างไร้วิญญาณของเฒ่าฉีเตาด้วยสายตาที่แฝงด้วยความเศร้าสร้อย

"หึ! ทิ้งข้าไปอีกคนแล้ว..."

ชายลึกลับยกมือที่บีบคออวี้เฟิงขึ้น ใบหน้างดงามซีดขาว แววตาเหมือนหลับใหล ร่างทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยแสงกระบี่บางๆ นับไม่ถ้วน พลังนั้นเย็นยะเยือกและหนักหน่วง

"เพราะกระบี่บัดซบนี่ ข้าถึงต้องให้เจ้ามา"

หานเหวินเบิกตากว้างทันที

“นั่นคือ…กระบี่สกุลหลี่ของข้า!”

ชายหน้ากากเหล็กเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

“ถ้าเจ้าช่วยข้าปลดกระบี่นี่ ข้าจะยกสมบัติเซียนล้ำค่าที่สุดบนดาวดวงนี้ให้เจ้า”

ชายหน้ากากเหล็กตบกระเป๋าสมบัติ ปรากฏเป็นเตาหลอมโบราณ และเจดีย์โบราณ สมบัติทั้ง 2 นี้มีพลังปราณสูงมากโพยพุ่งออกมา มันคือสมบัติเซียนชั้นยอดเป็นแน่

หานเหวินกำกระบี่แน่น ความสงสัยผุดขึ้นทันที

“เจ้าต้องการอวี้เฟิงไปทำไม?”

“หึ…” เสียงหัวเราะลอดออกมาจากเหล็กสนิม

“เหตุผลของข้า เจ้าไม่มีทางเข้าใจ สิ่งเดียวที่เจ้าควรรู้ก็คือ…เอากระบี่นี่ออกไป!”

สายตาหานเหวินแข็งกร้าว เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“ข้าไม่ทำ! เจ้าต้องการอวี้เฟิงไปทำไม?" 

หานเหวินรู้ดีว่าหากปราณกระบี่ถูกถอน อวี้เฟิงจะตกอยู่ในอันตรายทันที!

เงียบงันครู่หนึ่ง…ก่อนที่เสียงหัวเราะต่ำก้องสะท้อนออกมาจากหลังหน้ากากอีกครั้ง

“หึหึ เจ้าหนุ่มสกุลหลี่…ถ้าข้าไม่ต้องพึ่งเจ้า เจ้าคงไม่มายืนปากดีกับข้าได้นานขนาดนี้"

ชายหน้ากากคลายมือออกจากคออวี้เฟิง และกวักมือเรียกท้าทายให้หานเหวินเข้ามาแย่งอวี้เฟิง

“ข้า!!…จะไม่ปล่อยให้เจ้าแตะอวี้เฟิงแม้เพียงปลายเล็บ!” เสียงเขากระแทกอากาศ

พลังปราณภายในร่างเขาระเบิดออกมา ปราณหมุนวนรุนแรง และเริ่มส่องแสงเป็นคลื่นสีเงิน ดวงตาแหลมคมเหมือนฟ้าผ่า หานเหวินรวบรวม ปราณกระบี่ทุกหยดในกาย กำกระบี่แน่นจนเลือดเส้นหนึ่งซึมออกมา

หานเหวินกระโดดขึ้นกลางอากาศ สายปราณพุ่งวนรอบดาบเป็นวงกลมลอยขึ้นกลางอากาศ คลื่นกระบี่รูปพายุหมุนวนรอบตัว ลำแสงคมกรีดอากาศเป็นเส้นตัดขาดหมอกหนา

ชายหน้ากากเหล็กเบิกตากว้าง
“สุดยอด! ในยุคนี้อีกไม่นานเจ้าคงได้เป็นเซียนกระบี่ที่ยิ่งใหญ่แน่นอน”

"แต่....กับข้า มันก็แค่เด็กๆเล่นสนุก"

หานเหวินไม่รอช้า พุ่งตัวพร้อมกับ ปราณเป็นสาย กระบี่สวรรค์พุ่งฟาดราวพายุสองสาย พลังปราณพวยพุ่งชนหมอกหนาทึบ

ชายหน้ากากเหล็กใช้เพียงปลายนิ้วเดียวรับกระบี่หานเหวิน 

“ไม่เลว…แต่ซัดมาให้เต็มพลังกว่านี้หน่อย!”

หานเหวินผงะตกใจ ถอยหลังออกแล้วพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้ ปราณกระบี่ฟาดสลับเป็นวงแหวนพายุ คล้ายวิญญาณกระบี่พันปี บดบังหมอกราวกับท้องฟ้าถูกฉีกออก เสียงสะท้อนก้องเป็นจังหวะเหมือนฟ้าผ่าทะลุภูเขา

ชายหน้ากากเหล็กทำสีหน้าไม่พอใจ

"ไม่ได้เรื่อง..."

เขาดีดนิ้วทีเดียว หานเหวินและกระบี่ถูกผลักล้มกระเด็นไปหลายสิบเมตรและกระอักเลือด

....หานเหวินลุกขึ้นช้าๆ ดวงตาจับจ้องชายหน้ากากเหล็ก สายตาเขาเบิกกว้าง เขารู้สึกเหมือนตัวเองจมอยู่ใต้ท้องฟ้าหนักอึ้ง พลังปราณที่แผ่ออกมาจากชายผู้นั้นไม่ใช่เพียงแรงลมปราณธรรมดา ทำไมพลังปราณของชายใต้หน้ากากคนนี้ถึงได้ลึกล้ำ ยิ่งใหญ่ และท่วมท้นจนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ แม้นราชาเซียนจ้าวแห่งแคว้นก็ไม่มีพลังสูงส่งได้ถึงเพียงนี้

ร่างของชายหน้ากากเหล็กสั่นสะเทือน พลังรอบตัวเหมือนภูเขาโบราณลุกโชนขึ้น ทุกลมหายใจที่เขากระพือ ส่งแรงสะเทือนลงมาที่พื้นหินร้าวรอบตัวหานเหวิน

“นี่ไง! พลังปราณขั้นที่ 8 หลอมกายา!” เสียงตะโกนทะลวงหมอก หนักแน่นดังก้องสะท้านจนหินและอากาศสั่นสะเทือน

หานเหวินทั้งตะลึง ทั้งตัวสั่น มือสั่นไปตามแรงสั่นสะเทือนของพลังมหาศาลนี้ หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกจากอก 

นี่คือเซียนที่เหนือเขาไปถึง 5 ขั้น ระดับที่เขาไม่เคยพบเจอในชีวิต พลังที่สูงส่งเกินกว่าที่สมองเขาจะรับรู้ได้

กล้ามเนื้อทั้งตัวของเขาเกร็ง หยาดเหงื่อผสมเลือดไหลซึมตามกรอบหน้า
“ไม่…ไม่จริง!” เขาได้แต่กระซิบในใจ ร่างสั่นสะท้านไปหมด รู้สึกเหมือนถูกบีบอยู่ใต้ภูเขาโบราณ พลังมหาศาลนั้นเกินกว่าที่เขาจะต้าน

"ใช่! มันคือพลังปราณระดับ 8 หลอมกายา ฮ่าๆๆๆๆ"

เขาหันไปมองศพเฒ่าฉีเตา แล้วมีน้ำตาไหลออกมา

"และข้าไม่มีวันตายด้วย เป็นอมตะ อิจฉาข้าไหมล่ะ ฮ่าๆๆๆ"

ชายหน้ากากหัวเราะไม่หยุดเหมือนคนบ้า แต่น้ำเสียงไม่ได้แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ มันมีแต่ความเจ็บปวดอย่างที่สุด

แล้วเขาก็หันมองไปที่อวี้เฟิง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นถึงที่สุด

"เพราะมัน!"

"เพราะนางปีศาจนั่น! ....ตระกูลมัน! ข้าถึงต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมานไม่สิ้นสุด!"

"ปราณระดับ 8 หลอมกายา ฮ่าๆๆ ข้าเป็นแค่เซียนระดับ 8 หลอมกายา ฮ่าๆๆๆ"

ชายหน้ากากมีท่าทีราวกับบ้า

หลี่หานเหวินมองชายหน้ากากด้วยความแปลกใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน??