บนเตียงนอนน้อยริมหน้าต่างยามราตรีมีเด็กหญิงตัวเล็กนอนซบอิงคุณลุงในอ้อมแขน ดวงตากลมใสมองตามหน้ากระดาษสีสันสดใสกำลังเคลิบเคลิ้มกับเสียงทุ้มอบอุ่นเล่านิทานหนูน้อยหมวกแดง เ้าหมาป่าสวมชุดกระโปรงปลอมตัวเป็คุณยายเสียแเีจนชายสูงวัยต้องชี้ให้หลานดู คุณลุงตั้งใจสั่งสอนหลานสาวอย่าหลงเชื่ออะไรง่าย ๆ แม้ภายนอกผู้นั้นจะดูเหมือนมนุษย์ก็ตาม ในนิทานหนูน้อยหมวกแดงเอาชีวิตรอดจากหมาป่าได้แต่ในชีวิตจริงหนูน้อยแพรฟ้าอาจจะไม่โชคดีอย่างในนิทาน ดังนั้นเสียงทุ้มเนิบนาบจึงเตือนหลานสาวถึงสิ่งมีชีวิตอื่นบนโลกนอกเหนือจากมนุษย์
โลกหรือดินแดน์ที่ทวยเทพสรรค์สร้างขึ้นไม่ได้มีแค่มนุษย์และสัตว์ทั้งหลายอาศัยอยู่ เทพเทวาบางพวกตัดสินใจลงมาอยู่กับมนุษย์ผู้ด้อยกว่า บางทีมนุษย์อาจจะเดินสวนกับเทพโดยไม่รู้ตัวแต่เขาก็เผยวิธีแยกเทพกับมนุษย์ให้หลานสาวฟังโดยไม่ปิดบัง ทวยเทพจะตัวสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปและไม่มีวันตาย พวกเขาสามารถแปลงร่างเป็สัตว์ร้ายเกินกว่าที่จะจินตนาการได้
หนังสือนิทานถูกปิดลงทันใดเมื่อเด็กหญิงในอ้อมแขนได้ยินคำว่าสัตว์ร้าย สีหน้าหลานสาวเหยเกเพราะไม่อยากพบกับสัตว์ร้ายหน้าตาน่ากลัว ดวงหน้ากลมขาวจึงหันมาถามคุณลุงอย่างหวาดหวั่น “เทพแปลงร่างเป็สัตว์อะไรบ้างคะ”
“เทพบางองค์ก็เป็พญานกยิ่งใหญ่ที่สุดบนท้องฟ้า เราเรียกว่าครุฑ ส่วนเ้ามหาสมุทรและสายน้ำคือพญางูหรือนาค หนูพอจะนึกออกไหม” คุณลุงมองเด็กห้าขวบในอ้อมแขนส่ายหน้า “ไม่เคยเห็นเทพตอนแปลงร่างก็ดีแล้ว ลุงอยากให้หนูอยู่ห่าง ๆ พวกเทพไว้เพราะไม่ใช่ทุกองค์จะมีเมตตากับมนุษย์ คืนนี้นิทานจบแล้ว หลับฝันดีนะหลานรัก”
หลังจากเล่านิทานก่อนนอนจบแล้วชายสูงวัยก็ลุกจากเตียงเล็กช้า ๆ และช่วยดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาคลุมกายหลานสาวอย่างห่วงใย ชายผู้ทำหน้าที่พ่อโน้มตัวจรดริมฝีปากบนหน้าผากน้อยแทนการร่ำลา ระหว่างเท้ากำลังจะเดินพ้นกรอบประตูห้องนอน หนูน้อยใต้ผ้าห่มหนาก็เอ่ยถามอีกครั้งด้วยความสงสัย
“แล้วลุงสันต์เคยเห็นเทพตัวจริงไหมคะ”
ฝ่าเท้าหยุดชะงัก สันต์ลังเลที่จะบอกความจริงในอดีตสักพักเพราะเทพในความทรงจำของเขาน่ากลัวกว่าน่าเคารพบูชา ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพยักหน้า
“อืม…แต่น้อยคนนักจะรู้นี้ ลุงแค่อยากให้หนูระวังตัวและอย่าเที่ยวไปบอกใคร”
“ค่ะ หนูจะไม่บอกใคร ทีแรกหนูคิดว่าพญาครุฑกับพญานาคจะใจดีเหมือนเทวดาในนิทาน หนูเคยขอพรกับเทพบ่อย ๆ ด้วย หนูขอให้พ่อกับแม่กลับมาหาหนูทุกคืนเพราะหนูไม่อยากนอนฝันร้ายคนเดียวค่ะ”
ด้วยความสงสารสันต์จึงเดินกลับมานั่งบนเตียงและลูบศีรษะเด็กกำพร้า ั้แ่รับมาอุปการะหนูน้อยก็นอนฝันร้ายเป็ประจำ แพรฟ้ามักตื่นมาร้องไห้งอแงกลางดึก นิ้วก้อยลุงกับหลานจึงเกี่ยวกันแทนคำสัญญา เมื่อตื่นจากฝันร้ายจะพบเขานอนเป็เพื่อนไม่ห่างไปไหน
ในห้วงความฝันอันคุ้นเคยเหมือนฉายหนังวนซ้ำหลายร้อยรอบ แพรฟ้ายังคงหลับฝันเื่เดิมั้แ่อายุห้าขวบจนถึงอายุยี่สิบห้า ท่ามกลางไอหมอกหนายามราตรีในปราสาทหินเก่าแก่ หญิงสาววิ่งกระหืดกระหอบตามหลังชายคนหนึ่งเพื่อหลบหนีกลุ่มคนไล่ล่า ร่างกายสวมแค่ผ้าแถบเกาะอกกับผ้านุ่งดั่งหญิงโบราณ มือข้างหนึ่งก็ถูกชายปริศนาจูงไปด้วยไม่ปล่อยจนกระทั่งวิ่งมาถึงหน้าปราสาทหิน ภาพฝันฉายซ้ำเหมือนเดิมจนรู้เหตุการณ์ข้างหน้า ทั้งเธอและเขาโดนกลุ่มชายฉกรรจ์ดักหน้าไม่สามารถหนีได้อีกแล้ว ทหารโบราณยิงธนูเข้ากลางอกซ้ายของเธอ ร่างกายจึงทรุดลงกับพื้นเป็รอบที่ร้อย ไม่นานความเ็ปก็แผ่ซ่านมายังขั้วหัวใจหญิงสาวในนิทรา
แพรฟ้าสะดุ้งรู้สึกตัว
แต่คราวนี้เหมือนไม่ได้นอนอยู่บนเตียงอีกแล้ว ร่างกายเบาหวิวราวกับกำลังลอยอยู่เหนือพื้นดิน เปลือกตาอันหนักอึ้งขยับเปิดเพียงเล็กน้อยเพราะยังเจ็บในอก ทำไมเพดานห้องนอนถึงกลายเป็ท้องฟ้ามืดสนิทรอบกาย ั์ตาพร่ามัวพยายามจะจับจ้องกรอบหน้าชายคนหนึ่ง เขากำลังอุ้มเธอต้านกระแสลมหนาวในยามค่ำคืน เมื่อสายลมพัดผ่านกายพาขนลุกซู่ ร่างกำยำจึงกระชับเธอมากอดแนบอกแทนผ้าห่ม และเสียงกระพือปีกดั่งนกได้ลอยเข้าไปในโสตประสาทของแพรฟ้า
เทพที่ลุงสันต์เคยเล่ามีจริง?
ท่ามกลางกระแสลมแรงหญิงสาวตกอยู่ในอ้อมกอดสิ่งมีชีวิตเหนืุ์ ความเ็ปไหลเวียนทั่วร่างกายจนลืมตาต่อไม่ไหว ทำไมความเจ็บในฝันถึงสมจริงขนาดนี้ ทั้งเนื้อตัวเ็ปเหลือเกิน…เจ็บเหมือนร่างกายถูกฉีกเป็ชิ้น ๆ และประกอบใหม่ยังไม่เข้าที่ หญิงสาวหายใจหอบจวบจนสภาวะล่องลอยไร้น้ำหนักสิ้นสุดลงเมื่อถึงพื้นดาดฟ้าตึกโรงพยาบาลซึ่งเต็มไปด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวตากเต็มราว ร่างมหึมาวางหญิงในอ้อมแขนนอนราบกับพื้นค่อย ๆ ราวกับเธอจะแตกสลายก่อนจะดึงผ้าปูเตียงมาคลุมร่างเต็มไปด้วยรอยเืเพื่ออบอุ่นกายบอบช้ำ จากนั้นมือชายลึกลับก็เลื่อนมาเช็ดคราบเืบริเวณแก้มและคางของเธอจนกว่าจะสะอาดหมดจด
ช่างน่าเสียดายที่ความมืดบนดาดฟ้าทำให้มองไม่เห็นใบหน้าเขา หญิงสะลึมสะลือพยายามจะชันตัวขึ้นมานั่งขณะเงยหน้าถามชื่อ “คุณเป็…” แล้วริมฝีปากก็ถูกขัดจังหวะถามด้วยจุมพิต ชายแปลกหน้าประกบริมฝีปากโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่แทนที่แพรฟ้าจะใ เธอหลับตาลงรับััอ่อนโยน ถึงแม้เขาจะไม่ขออนุญาตแต่หัวใจกลับโอนอ่อนตามอย่างว่าง่าย ริมฝีปากบางอ้าเล็กน้อยและขยับตามชายเคลื่อนใบหน้าช้า ๆ ภายในหัวใจซาบซึ้งกับจูบแรกจากชายปริศนาอย่างบอกไม่ถูก จู่ ๆ ก็รู้สึกตื้นตันใจราวกับรอคอยจูบนี้มานานแสนนาน หลังจากนั้นสายลมอ่อนพัดผ่านใบหน้าสวยโดนขโมยจูบบนดาดฟ้า ภาพฝันที่คอยหลอกหลอนเธอทุกคืนก็กลับย้อนมาอีกครั้ง จากที่ไม่เคยเห็นหน้าชายโบราณในฝันชัดเจน จูบหวานซึ้งกลับฉายภาพชายรูปงามผู้พาเธอหลบหนีทหารแจ่มชัด ระหว่างหลับตาเธอพยายามจะจดจำใบหน้าคมสันให้ขึ้นใจ…เขาเป็ใครและทำไมถึงปรากฏในฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานชายในเงามืดก็ถอนริมฝีปาก เสียงทุ้มใหญ่ของเขาปลุกเธอให้ตื่นจากฝัน
“จันทราของข้า”
พื้นที่พูดคุย
เจอกันปุ๊บก็จูบปั๊บเลยแต่เขาเป็ใครหนอ แค่ตอนแรกก็หวานแล้วอ่านต่อไปจะน้ำตาลขึ้นแค่ไหน ไรต์ฝากกดหัวใจ ฝากคอมเมนต์ติชมหรือเป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ
3K
