ผู้สืบทอดตำนาน ราชันต์อมตะ

ใช้เวลาไม่นานทุกคนก็กลับมาถึงบ้านบนเขากัน ชายหนุ่มขี่ด้วยความเร็วแต่มันไม่ได้ทำให้หญิงสาวหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอนั้นหัวเราะอย่างมีความสุขไปตลอดทาง

"เย่~ สนุกจังเลย ไว้มาพาหนูไปอีกนะคะ"

"ได้สิ"

ชายหนุ่มลูบหัวของเธอก่อนจะพากันกลับเข้ามาในบ้าน

หลินหลินติดตั้งอุปกรณ์วิเศษต่าง ๆ ตามจุดที่เหมาะสมตามลำดับก่อนที่จะแจกจ่ายอัขระโบราณให้กับครอบครัวของชายหนุ่ม

"โปรดเก็บผ้านี้ไว้ใกล้กับตัวตลอดเวลาด้วยนะคะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เดี๋ยวหนูจะหาคนสั่งทำเพื่อเก็บไว้ได้ง่าย ๆ ในรูปแบบอื่น ๆ"

"โห้? พี่ถึงกับต้องพึ่งพาอะไรแบบนี้เลยเหรอฉลาม?"

"ครับพี่ มันสำคัญมากสำหรับผมเวลาต้องออกไปสำรวจข้างนอกครับ"

ทุกคนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ อย่างน้อยตอนนี้ การไม่ทำให้ฉลามนั้นต้องกังวลคงจะเป็๞สิ่งที่ดีที่สุดแล้วสินะ

"มันจะใช้งานได้ดีจริง ๆ ใช่ไหม?" ผู้เป็๞พ่อนั้นพูดขึ้น

"ค่ะ เดี๋ยวหนูจะทำอะไรบางอย่างให้ดู ช่วยตามออกไปข้างนอกกับพวกเราด้วยนะคะ"

เธอยิ้มให้กับทุกคนก่อนจะเริ่มออกไปยืนกลางลานกว้าง ทั้งฉลาม ร่างแยก และอาเจ๊ ทุกคนเตรียมอาวุธครบมือเพื่อจะโจมตีใส่เธอ

"นี่มัน"คุณแม่หันไปมองทางหญิงสาวอย่างกังวล ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มเพื่อให้เขานั้นเช็คให้แน่ใจอีกครั้ง

"ไม่เป็๞ไรหรอกครับแม่ ถ้าหากว่าการโจมตีจากพวกเรามันทะลุเข้าไปได้ละก็ ผมไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์ที่จะซื้อมา"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็พยักหน้าตอบรับ แม้ว่าจะกังวลเล็กน้อย แต่สิ่งที่ชายหนุ่มพูดก็ถูกต้อง มามั่วกังวลกับสิ่งตรงหน้า แต่อนาคตมีโอกาสจะโดนตีจากสิ่งต่าง ๆ มากมาย ไม่ว่าจะมนุษย์ ผู้ก่อความวุ่นวาย อสุรกายและสัตว์ร้าย

ชายหนุ่มหยิบเข็มสามสีออกมาก่อนจะปาไปตามทิศทางตาม ๆ รอบตัว พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความซับซ้อน ไม่มีแม้แต่คนเดียว ณ ที่นี้ที่จับความเร็วของมันได้ แม้แต่อาหลินก็เช่นกัน

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!

เข็มทั้งหมดพุ่งเข้าเป้าอย่างจังก่อนจะเกิดเป็๲บาเรียขนาดใหญ่กางออก แม้ว่าเข็มจะเจาะทะลุไม่เข้าใจจนบินวนกลับมา แต่กลับมีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น รอยร้าวเล็ก ๆ เกิดขึ้นจากทางด้านหลัง เข็มสีทองยังคงเจาะต่อไปอยู่อย่างนั้น ตัวเข็มหมุนวนไปมา รอยร้าวเริ่มก่อตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

"ฉลาม... นี่มันอะไรน่ะ!"

ไม่นาน ตัวเข็มก็บินกลับมายังมือของชายหนุ่ม

"ก็... เป็๲ของวิเศษชนิดหนึ่งครับ มันจะติดตามเป้าหมายต่อไปจนกว่าจะโดน"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น อาหลินก็กลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ อักขระโบราณนั้นมีความแข็งเป็๲อย่างมาก เรียกได้ว่าการใช้งานที่ผ่านมานั้นยังไม่เคยเกิดเ๱ื่๵๹ผิดพลาดเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไม่ต้องแปลกใจขนาดนั้นหรอกครับ ผมกำลังคิดว่า มันอาจจะยังไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น และคนเจอปัญหาร้ายแรงมากกว่านี้ เขาคงจะไม่ได้รอดกลับมา"

"แต่ความแข็งของมันก็นับว่าใช้ได้แล้วละครับ"

ชายหนุ่มพยักหน้าให้กับทุกคนเพื่อร่วมมือกันโจมตีอีกครั้ง การรุมโจมตีจากทุกทิศทางนั้นทำให้สภาวะของบาเรียไม่เสถียร แต่การฟื้นฟูของมันนั้นก็นับว่ารวดเร็ว มันมากพอจะทำให้การรุมโจมตีนั้นไร้ผล

"ทนทานต่อการโจมตีได้ตลอด 20 นาที ผมว่ามันสุดยอดเลยนะครับ เท่านี้ก็อุ่นใจแล้วละ"

"อย่างงั้นเหรอ"

ชายหนุ่มมีสีหน้าที่สบายใจ ครอบครัวของเขาจะปลอดภัยมากขึ้นอย่างแน่นอน แต่อาหลินกับมีสีหน้ากังวล เธอโดนการโจมตีที่หนักหน่วงตลอดเวลา ทั้งจากฉลามและจากร่างแยก ทั้งสองโจมตีจนการฟื้นฟูของบาเรียนั้นช้าลงไปมาก รอยแตกเกิดขึ้นมากมายทั่วพื้นที่

"ถ้าอย่างนั้นจะพอแล้วใช่ไหม?" สีหน้าของเธอมีความคาดหวัง เธอไม่๻้๵๹๠า๱รับแรงกดดันจากการโจมตีอีกแล้ว

"ครับผม แต่ว่า...."

วูบ!

กึก กึก ๆ ๆ

บาเรียเกิดอาการสั่นไปทั่ว การฟื้นฟูจากพลังงานหยุดชะงักในทันที

"กันได้ด้วย?" ชายหนุ่มมองคลื่นพลังสีชาดตรงหน้า มันทิ่มแทงเข้าไปยังบาเรียภายในได้ แต่กลับไม่ได้แตกออก มันหุบตัวเข้าไปตามคลื่นพลังคล้ายกับการแหย่นิ้วเข้าไปในลูกโป่งที่พองโต การฟื้นฟูทั้งหมดถูกหยุดเอาไว้และรักษาเฉพาะจุดซึ่งก็คือที่ที่ชายหนุ่มแทงเข้าไป คลื่นพลังถูกหยุดห่างจากอาหลินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง ความมั่นใจในอักขระโบราณนั้นมีต่อเขามากขึ้น แต่อาหลินกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ความรู้สึกเมื่อสักครู่ไม่ต่างกับการที่เธอนั้นต้องเผชิญหน้ากับนักฆ่าระดับสูงที่กำลังจะพรากชีวิตของเธอไป

7 วันผ่านไป

"จะไปแล้วเหรอลูก?"

"ครับ ผมต้องรีบแข็งแกร่งขึ้น ทุกอย่างไปได้ดีแล้ว"

"แม่ก็ อย่าไปเป็๞ห่วงน้องมันเลย สิบล้อชนก็คงจะไม่เป็๞อะไรแล้วมั้ง ฮ่าฮ่า"

คุณแม่ตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะหันไปทะเลาะกับพี่นิลยกใหญ่ถึงการแช่งลูกของเธอ

"ยัยตัวเล็ก เราด้วย"

ชายหนุ่มลูบหัวของเธออย่างแ๵่๭เบา หญิงสาวตัวน้อยกำลังกอดพี่ชายของเธอแน่น ไม่๻้๪๫๷า๹ที่จะห่างกับพี่ชายเลยแม้แต่นิดเดียว

"พี่คะ พาหนูไปด้วยได้ไหม?"

"พี่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปเจออะไรบ้างเนี่ยสิ"

ชายหนุ่มลูบหัวของเธออีกครั้ง เขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้เธอไปเสี่ยงอันตราย ความรู้สึกที่หนักอึ้งเริ่มถาโถมกับเขาอีกครั้ง เขากำลังชั่งใจ หรือเขาไม่ควรจะไปไหนไกลกับครอบครัวหรือเปล่านะ

"ฉลาม พ่ออยากให้เราพาน้องไปด้วยนะ"

รอยยิ้มของพ่อนั้นไม่ได้มาบ่อยครั้ง เวลานี้เขากลายเป็๞พ่อบ้านเต็มตัว ทดแทนก่อนหน้าที่ร่างกายของเขานั้นไม่แข็งแรง

"พวกลูกไม่ควรห่างกัน พ่ออยากให้น้องไปเรียนต่อในเมือง"

เมื่อได้ยินอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยิ้มออกมา หญิงสาวผละออกจากอ้อมกอดของพี่ชาย และวิ่งไปกอดพ่อของเธอด้วยน้ำตา ชายผู้ที่จะพยายามเพื่อครอบครัวเสมอไม่ว่าจะอยู่ในสภาวะแบบไหน

และกับสาวน้อยแบบเธอ พ่อของเธอนั้นยอมได้ทุกอย่าง

"ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะพายัยตัวเล็กกลับมาหาบ่อย ๆ นะครับ"

เกิดเป็๞ภาพการจากลาที่น่าจดจำ ถ้าไม่รวม๰่๭๫เวลาที่ชายหนุ่มไปสำรวจภายนอก พวกเขาแทบไม่เคยแยกออกจากกันเลย ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาไม่ได้อยู่พร้อมหน้านั้นคือเมื่อไหร่กันนะ?

ชายหนุ่มพาน้องสาวตัวน้อยขึ้นมาเบาะหลังก่อนจะบิดH4RRออกมาจากบนเขา

ยิ่งห่างไกลมากเท่าไหร่สภาพแวดล้อมก็ยิ่งเปลี่ยน เป็๞หนึ่งในของวิเศษที่ถูกติดตั้งเอาไว้ และการจะกลับเข้าไปนั้นก็ต้องผ่านหลายขั้นตอน