ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
สวบ!
กรี๊ด!!!
"หืม"เสียงกรีดร้องดังลั่นออกมายังภัยนอกจนครามที่ได้ยินรู้สึกใ"มาร์ทเกิดอะไรขึ้น"
เสียงของครามดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ซึ่งทำให้มาร์ทตินที่จ้องอยู่กลางจ้องเธอต้องสงสัย เมื่อสิ่งนั้นของเขากับเข้าไปในร่องของเขาได้เพียงแค่ปลายโคน
"ไอ้มาร์ท!"
"ชิ"มาร์ทตินสบถขึ้นอย่างหัวเสียเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเคาะประตูในจังหวะนี้
ปัง! ปัง! ปัง!
"เคาะขนาดนั้น ไม่พังประตูเข้ามาเลยละ"มาร์ทตินที่เดินมาเปิดประตูถามขึ้นโดยที่เขาไม่ลืมหยิบผ้าเช็ดตัวมาปกคลุม่ล่างเอาไว้ก่อนจะเปิดประตู
"..."ครามสำรวจภายในห้องแต่กับไม่พออะไร"แพรววาล่ะ ฉันเอาชุดมาให้เธอ"
"..."
"อย่ามัวชักช้าอยู่ล่ะ"
"รู้แล้ว"
ปัง!
มาร์ทตินพูดเพียงเท่านั้นก่อนหยิบชุดเดรสมาแล้วปิดประตูลง มาร์ทตินหันกลับมาสำรวจรอบๆ ห้องก่อนสายตาจะเหลือบไปมองประตูห้องน้ำที่ควรจะเปิดอยู่ แต่ในเวลานี้กับปิดสนิท
ซ่า~
หลังจากแพรววาเป็อิสระเธอรีบตรงดิ่งเข้ามายังห้องน้ำทันที หากมีใครเห็นเป็เธออยู่ในสภาพเปลือยกาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะมุดดินหนีไม่อยู่แห่งใดดี
แพรววาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนเช็กถูคราบบางอย่างที่เข้าได้ทิ้งเอาไว้ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นรอยบางอย่างที่แดงจ้ำบริเวณที่ลำคอ
แพรววาทำได้เพียงอ้าปากค้างก่อนจะชำระกายต่อ ยิ่งเธอเช็ก รอยนั้นก็ยิ่งเด่นชัดมากกว่าเดิมจนแพรววาขบเม้มริมฝีปากไว้แน่น
"เฮียครับ ผมถูกใส่ร้าย"
ลูกน้องที่นั่งคุกเข่าต่อหน้ามาร์ทตินที่นอนอยู่บนโซฟาพร้อมประสานมือไว้หลังศีรษะจ้องลูกน้องที่ทั้งร่างกับมีแต่รอยาแพร้อมเสื้อผ้าที่เปื้อนไปด้วยโลหิตแดงกำลังนั่งอ้อนวอนผู้เป็นายให้ไว้ชีวิตตน
"ฉันจำได้ว่าเกลียดคนทรยศที่สุดแกคงจำได้ดีใช่ไหม"สายตาของมาร์ทตินที่เย็นะเืส่งผลให้ทุกคนในห้องต่างหวาดกลัวสายตาที่ดุคมราวกับเป็มีดเล่มหนึ่งที่คมกริบ
"ท...ทราบครับ"
"แล้วฉันก็เกลียดคนโกหกเช่นกัน"
"..."
"แต่น่าเสียดายหมดเวลาเล่นสนุกแล้ว"มาร์ทตินพูดขึ้นแล้วชักปืนออกมาเหนี่ยวไกลปืนฝังะุลงไปบนหัวของคนทรยศอย่างแม่นยำ
"เก็บกวาดซะ อย่าให้เหลือซาก"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนก้าวเท้าเดินออกจากห้องไป
"แกนี่ยังคงใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะ"ครามที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูพูดขึ้นขนาดจ้องร่างที่แนบนิ่งถูกลูกน้องของเขาเก็บกวาดอยู่
"แกคงไม่ได้ร่วมมือกัดศัตรูหรอกใช่ไหม"
"หืม?"ครามทำหน้าสงสัยเล็กน้อย
"หากอยู่ฝ่ายตรงกันข้ามกับฉันรับรอง ฉันจะล้างบานสมองแกแน่"
579
