"เจ้านั่งลงสิ" เฉินหยางชี้ไปที่เก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ เขาหันมายิ้มให้เย่ซวนอย่างเป็นกันเอง หลินโม่โม่เองก็เช่นกันหลังจากที่เย่ซวนนั่งลงนางก็ใช้ให้เฉินฮ่าวหมินไปหยิบถ้วยชามาอีกใบให้เย่ซวน นางรินชาให้เย่ซวนด้วยตนเอง
"ขอบคุณผู้อาวุโส" เย่ซวนยื่นมือไปรับถ้วยชา
เฉินฮ่าวหมินงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่าเย่ซวนถูกรับมาเป็นคนขับรถม้าหรือ ? ทำไมท่านปู่ของตนถึงให้เย่ซวนนั่งในระดับเดียวกันอย่างกับเย่ซวนนั้นเป็นแขกของเขาเสียมากกว่า ท่านย่าเองก็เช่นกันทำไมต้องเป็นคนรินชาให้เย่ซวนด้วย เฉินฮ่าวหมินมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและไม่เคยเห็นมาก่อน ตั้งแต่เขาเกิดมาเขายังไม่เคยเห็นท่านปู่กับท่านย่า ทำแบบนี้กับใครมาก่อนเลย ยกเว้นจะเป็นสหายที่สนิทจริงๆ ของท่านปู่ แถมชาที่ท่านย่าเป็นคนรินให้เย่ซวนแม้แต่เขาก็ยังได้กินนานๆ ครั้งเช่นกัน
เย่ซวนยกถ้วยชาขึ้นดื่ม กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เหมือนกลิ่นควันไฟผสมผสานกับน้ำผึ้งหรือลูกพีช ส่วนรสชาตินั้นไม่ต้องพูดถึง มันมีรสชาติคล้ายบรั่นดีทว่านุ่มละมุนลิ้น หลังจากที่ดื่มลงไปแล้วเย่ซวนยังรู้สึกถึงความหวานที่เคลือบปลายลิ้นอยู่เลย ทำให้เขาอดที่จะยกดื่มอีกครั้งไม่ได้
"ชานี่ดีจริงๆ" เย่ซวนพูดขั้นพร้อมกับว่างถ้วยน้ำชาลง ตอนนี้ภายในถ้วยไม่เหลือน้ำชาสักหยดเดียว
เมื่อเหตุแบบนั้นเฉินหยางก็หัวเราะออกมา พร้อมกับหันไปทางภรรยาของตน เมื่อหลินโม่โม่เห็นแบบนั้นนางก็เข้าใจทันที นางก็ยกกาน้ำชาและรินใส่ถ้วยให้เย่ซวนอีกครั้งจนเต็ม
"ขอบคุณผู้อาวุโส" เย่ซวนขอบคุณหลินโม่โม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เย่ซวนไม่ได้ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ทำให้เฉินหยาง หลินโม่โม่ และ เฉินฮ่าวหมินแปลกใจ ดูจากปฏิกิริยาก่อนหน้าของเย่ซวนแล้วพวกเขาคิดว่าเย่ซวนเพิ่งจะเคยดื่มชานี้เป็นครั้งแรก แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่ คนที่เคยดื่มชานี้ครั้งแรก จะหักห้ามใจไม่ให้ดื่มชาถ้วยที่สองต่อ
"เรื่องรายละเอียดของงานท่านจะบอกข้าได้หรือไม่" เย่ซวนหันไปถามเฉินหยาง
"ผู้อาวุโส" เย่ซวนเรียกเฉินหยางอีกครั้ง เขาถึงได้รู้สึกตัว
"เรื่องรายละเอียดนั้นไม่มีอะไรมาก เจ้าแค่ขับรถม้าให้ข้า ตอนที่ออกไปทำธุระนอกจวนก็พอ ส่วนเวลาอื่นๆ เจ้าจะทำอะไรก็เป็นสิทธิ์ของเจ้า ส่วนค่าจ้างนั้นข้าจะให้เจ้า 10 ตำลึงทอง ต่อการเดินทาง 1 ครั้ง และขึ้นอยู่กับระยะทางด้วย ยิ่งเดินทางไกลค่าจ้างก็จะมากยิ่งขึ้น" เฉินหยางอธิบายให้เย่ซวนฟัง "ส่วนที่พัก ถ้าเจ้าต้องการพักอยู่ภายในตระกูลเฉินละก็ข้าจะให้คนไปจัดเตรียมห้องให้"
"ต้องขอบคุณผู้อาวุโสแล้ว" เย่ซวนพยักหน้า
"ฮ่าๆ มาๆดื่มชากันต่อเถอะ" เฉินหยางหันมาพูดกับเย่ซวน ก่อนที่จะหันไปสั่ง เฉินฮ่าวหมิน "เจ้าช่วยไปบอกให้คนเตรียมห้องพักให้เย่ซวนด้วย"
"ขอรับท่านปู่" แม้จะงุนงงแต่เฉินฮ่าวหมิน ก็พยักหน้าและไปจัดการทันที
เย่ซวนซวนพูดคุยกับเฉินหยางอยู่สักพักเฉินฮ่าวหมินก็กลับมา
"ท่านปู่ข้าให้คนไปจัดห้องให้เขาแล้ว" เฉินฮ่าวหมินวิ่งกลับมาพร้อมด้วยอาการเหนื่อยหอบ
"เจ้าจะรีบวิ่งมาทำไม" หลินโม่โม่ส่ายหัวพร้อมกับยื่นถ้วยน้ำชาให้เฉินฮ่าวหมิน เมื่อเห็นแบบนั้นดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทันที
"ขอบคุณขอรับท่านย่า" เฉินฮ่าวหมินหันไปยิ้มให้ย่าของตน
"ขอบคุณขอรับท่านปู่" เขาไม่ลืมที่จะหันมาขอบคุณท่านปู่ของตน
"เจ้าดื่มชาถ้วยนี้หมดแล้วก็พาเย่ซวนไปยังที่พักเถอะ" เฉินหยางสั่ง
"เดี๋ยวท่านพี่เย่ซวนตามข้ามา" เมื่อได้รับคำสั่งเฉินฮ่าวหมินก็รีบดื่มชาจนหมด และ หันไปพูดกับเย่ซวนก่อนที่ทั้ง 2 จะเดินออกจากป่าไผ่
เฉินหยางมองตามหลังของทั้ง 2 เมื่อพวกเขาลับตาไปเขาก็หันสายตากลับมาก่อนที่จะเอนหลังลงและหลับตา มุมปากของเขาค่อยๆ ยิ้มออกมา หลินโม่โม่ มองสามีของตนด้วยความสงสัย นางไม่เคยเห็นเขาทำท่าสบายใจแบบนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่เขาหาคนขับรถม้าคนใหม่
...
ระหว่างที่เย่ซวนกับเฉินฮ่าวหมินกำลังเดินไปยังห้องพักของเย่ซวน พวกเขาก็พบเข้ากับเฉินอวี้ฉีที่กำลังเดินอยู่กับเย่ลี่อี๋ผู้เป็นมารดา
"ท่านแม่ !" เฉินฮ่าวหมินวิ่งไปกอดมารดาของตนด้วยความออดอ้อน
"ท่านพี่ !" ก่อนที่จะหันไปทักทายเฉินอวี้ฉีด้วยน้ำเสียงน่ารัก
"พวกท่านกำลังจะไปที่ไหนกัน"
"เจ้าตัวยุ่ง เจ้าไปรบกวนท่านปู่กับท่านย่ามาอีกแล้วใช่หรือไม่" เฉินอวี้ฉี ยื่นมือไปยีหัวน้องชายของตนเล่น
"ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่าน เพื่อแสดงความกตัญญูต่างหาก" ฮ่าวหมินพูด
"ฮ่าๆ ข้าว่าเจ้าไปเพื่อหวังที่จะดื่มน้ำชาของท่านปู่มากกว่า" เฉินอวี้ฉีหัวเราะออกมาพร้อมกับมารดาของตน เมื่อถูกท่านแม่กับท่านพี่รู้จุดประสงค์ของตน เฉินฮ่าวหมินก็หน้าแดงทันที
"ข้าป่าวเสียหน่อย" เขาทำเสียงฮึดฮัด "แล้วตกลงพวกท่านกำลังจะไปไหนกัน"
"ข้ากับพี่ของเจ้ากำลังจะไปวัดเสวียนคงซื่อ" เย่ลี่อี๋ลูบหัวบุตรชายด้วยความเอ็นดู
"ข้าไปด้วยๆ" เฉินฮ่าวหมินพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น เขาอยากที่จะออกไปหาของกินอร่อยๆ ทาน
"ได้ไปสิ" เย่ลี่อี๋พยักหน้า ก่อนที่นางจะสังเกตเห็นเย่ซวน
"แล้วท่านนี้เขาคือใคร" นางถามบุตรชายของนาง เฉินอวี้ฉีก็มองตามสายตาของมารดาไป
"ท่านนี้คือท่านพี่เย่ซวน" เฉินฮ่าวหมินอธิบายเกี่ยวกับเย่ซวนให้แม่และพี่ของตนฟัง เฉินฮ่าวหมินเล่าให้พวกนางฟังทุกอย่างไม่ว่าจะรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ทำให้เย่ซวนอดที่จะชื่นชมเขาไม่ได้
'ไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นจะมีความจำดีเท่าเขาหรือเปล่า'
'แต่เจ้าจำเป็นต้องเล่าละเอียดถึงขนาดนั้นเลยหรือ'
แม้แต่ท่าทางการนั่งของเย่ซวน เฉินฮ่าวหมินยังอธิบายให้แม่กับพี่สาวของตนฟัง
"เจ้าชื่อเย่ซวนนี่เอง ข้าเย่ลี่อี๋เป็นฮูหยินของจวนแห่งนี้" เย่ลี่อี๋แนะนำตนเองพร้อมกับยิ้มให้เย่ซวน
"ข้าเย่ซวน" เย่ซวนแนะนำตนเองอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเฉินฮ่าวหมินจะแนะนำเขาไปแล้วก็ตาม
"จริงสิ เจ้าช่วยขับรถม้าไปส่งพวกข้าได้หรือไม่ ส่วนค่าจ้างครั้งนี้ ข้าจะให้เจ้าเท่ากับที่ท่านพ่อให้ท่าน" เย่ลี่อี๋พูด
"เรื่องนั้นท่านต้องไปถามผู้อาวุโสดูก่อน เขาจะได้รู้ว่าข้าไปไหน" เย่ซวนพูด เย่ลี่อี๋พยักหน้าเข้าใจก่อนที่จะบอกให้เฉินฮ่าวหมิน และ เฉินอวี้ฉี ไปบอกกับเฉินหยาง
ที่เย่ลี่อี๋ต้องการให้เย่ซวนเป็นคนขับรถม้าให้นั้นก็เพราะว่าคนขับรถม้าของจวนแห่งนี้หายไปที่ใดหมดก็ไม่รู้ คนขับรถม้าประจำของนางก็หายไปด้วย นางเลยสอบถามกับบ่าวในจวน ได้ความมาว่า สามีของตนระดมผู้ชายภายในจวนไปเกือบหมด เหลือไว้ก็เพียงคนที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยของจวนนี้เท่านั้น โชคดีที่เจอเข้ากับเย่ซวนพอดี
...
ขอบคุณสำหรับการติดตามครับ
ตอนนี้สั้นหน่อยนะครับ ตอนต่อไปนองเลือดแน่นอน
741K
