ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    " ภูมิ ลูกต้องหนีไปแล้วละ ดูเหมือนว่า พวกเราจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันในตอนนี้ "

   ดาวหอบหายใจเป็นระยะบอกกับลูกชายของตัวเอง เธอนั้นดูเหมือนจะเหนื่อยอ่อนเป็นอย่างมากซึ่งผิดกับเจ้าคำปันที่ความเหนื่อยล้าของเขาแสดงออกมาเพียงเล็กน้อย

    " ฉันไม่ให้พวกเธอหนีได้หรอกนะ เพราะสิ่งที่ฉันตามหานะกำลังยืนอยู่ต่อหน้าฉันยังไงละ ใช่ไหมดาว ฮ่าๆ "

   " ภูมิหนี หนีไปให้ไกลที่สุด ตอนนี้ลูกต้องรักษาชีวิตรอด "

   ดาวร้องตะโกนออกมาเสียงดังลั่น และเป็นเวลาเดียวกันกับที่มังกรทองคำปันได้เปลี่ยนเป้าหมายจากเธอมาเป็นลูกชายของเธอที่อยู่ห่างเยื้องออกไปทางด้านหลังของเธอแทนความรวดเร็วของมันนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก

   " ฉั๊ว "

    กรงเล็บอันแหลมคมได้แทงลึกเข้าไปกลางลำตัวของมังกรตัวใหญ่ ดาวได้เร่งบินดินความเร็วสูงสุดของเธอมาป้องกันกรงเล็บที่กำลังจะแทงลูกชายของเธอเอาไว้ได้ทันพอดี

    " แม่ "

    ภูมิตะโกนลั่นด้วยความตกใจ เขาทำอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้แล้วเขาก็รู้ดีอีกด้วยว่า mp ของแม่ของเขานั้นเหลือเพียงน้อยนิดเพราะในการต่อสู้ช่วงหลังๆ มานี้เธอเน้นที่จะใช้ร่างกายปะทะมากกว่าใช้ mp ในการต่อสู้

    " ภูมิ ฆ่าแม่ซะ เดี๋ยวนี้ อย่าให้มันได้เลเวลเพิ่มจากการฆ่าแม่ ลูกต้องลงมือไม่อย่างนั้นลูกจะหนีไม่รอด เร็วเข้า "

    ดาวได้ใช้ขาหน้าทั้งสองของมังกรจับขาหน้าที่แทงเข้าไปในร่างกายของเธอไม่ให้มันขยับไปไหนได้

    " ปล่อยสิวะยัยบ้า ปล่อยแขนฉัน"

    ภูมินั้นยืนนิ่งจ้องมองผู้เป็นแม่ที่ตอนนี้มีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากและบาดแผล ตัวของเขาสั่นสะท้านเป็นเจ้าเข้าทำอะไรไม่ถูกหยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มที่เต็มไปด้วยเกล็ด

    " เร็ว เร็ว เข้า ภูมิ "

    ร่างกายของดาวนั้นเริ่มจะหายใจติดขัดมากขึ้นๆ ซึ่งบ่งบอกว่าเธอนั้นกำลังจะตาย

    ดาวที่เห็นลูกชายยังคงนิ่งเงียบเธอได้ใช้หางของเธอเกี่ยวเข้ากับหางของลูกชายตัวเองจากนั้นก็ได้ใช้ปลายหางของภูมิแทงเข้าที่หัวใจของตัวเอง

    เธอยิ้มให้กับภูมิแล้วพึมพำออกมาแต่กลับไร้ซึ่งเสียง

    " แม่รักลูก มีชีวิตต่อไปนะ "

    " ไม่ ไม่ๆ "

    " ติง"

" ขอเแสดงความยินดีด้วยที่

Error… ท่านได้อัพ…จนถึง 100

Error "

    ภูมิเขาไม่ได้สนใจที่ตอนนี้เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นหรือสิ่งรอบข้างใดๆ เข้าได้โอบกอดผู้เป็นแม่เอาไว้ ดวงตาทั้งสองได้หลั่งหยาดน้ำตาสีแดงฉานหยดลงไปยังร่างมังกรตัวใหญ่

    " ไม่ต้องร้องต่อไปก็ถึงคิวแกแล้ว "

    คำปันได้ฟาดหางยาวๆ ของมันเข้าใส่ร่างกายของสองแม่ลูกอย่างรุนแรงจนร่างกายของพวกเขานั้นลอยละลิ่วลงไปกระแทกกับพื้น

    จากนั้นร่างกายของผู้เป็นแม่ก็แตกสลายกลายเป็นแสงสีฟ้าพุ่งเข้าโอบล้อมร่างกายของเขา แหวนและขวานหอกลอยออกจากร่างกายที่เป็นมังกร จากนั้นร่างกายของเขาก็กลายเป็นมนุษยธรรมดาสามัญ แหวนที่ลอนเด่นอยู่ตรงหน้าแตกสลายกลายเป็นแสงสีฟ้าระยิบระยับ ขวานหอกแตกกระจายกลายเป็นแสงสีแดง แสงทั้งสามโอบล้อมร่างกายของภูมิเอาไว้ราวกับอยู่ในไข่ใส่ๆ ที่มองเห็นข้างใน

    " ติ่ง"

    " กุญแจดันเจี้ยนได้ถูกทำลายถาวร

เริ่มต้นระบบ หลวงรวมสัตว์ซิงโครไนซ์พิเศษ "

    ต่อมาร่างที่อยู่ข้างในไข่เรืองแสงก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เสื้อผ้าที่สาวใส่อยู่ถูกย่อยสลายจนเหลือเพียงร่างที่เปลี่ยนเปล่า ร่างกายมนุษย์ปกติของภูมิก็ปรากฏเกล็ดมังกรสีดำ เขาที่มีลักษณะเหมือนควายสีฟ้าได้ปรากฏขึ้นบนหัวหนึ่งคู่ แต่กลับมีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากเขากวางที่เป็นเหมือนกิ่งไม้ชี้ขึ้นด้านบน เขี้ยวทั้งสองจากด้านบนยืนยาวออกมาจนถึงคางไม่ต่างจากเสือเขี้ยวดาบ หัวไหล่ทั้งสองปรากฏกระดูกทรงกลมปลายแหลม แขนทั้งสองข้างตั้งแต่ข้อมือจนถึงข้อศอกมีกระดูกสีดำที่เหมือนใบมีดโผล่ออกมา ด้านหลังมีปีกขนนกสีดำหนึ่งปีก และปีกค้างคาวสีขาวอีกหนึ่งปีก เล็บทั้งมือและเท้ายืดยาวและแหลมคมไม่ต่างจากมีด ดวงตาที่กลายเป็นสีแดงจ้องมองไปยังผู้ที่ทำร้ายมารดาแล้วบีบบังคับให้เข้าต้องฆ่าเธอ ภูมิบินเข้าหามันด้วยความเร็วสูงสุดของเขา

    " ตูม "

    ร่างของทั้งสองปะทะกันดังสนั่น ภูมิได้พ่นลาวาออกจากปาเข้าใส่หัวของเจ้ามังกรสีเหลืองทอง แต่มันก็สามารถหลบได้ง่ายๆ แถมมันยังได้ใช้หางยาวๆ ของมันพันรัดร่างกายของเขาเอาไว้ ภูมิไม่ได้สนใจเขานั้นได้ต่อยหมัดขวาของเขาเข้าไปที่ลำคอของมันจนร่างกายยาวๆ ของมันลอยไปไกล

    ' มันแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าที่ควรจะเป็นดูเหมือนว่าพิธีกรรมมังกรที่แท้จริงของมันจะไม่ปกติ '

    คำปันหันมาจ้องมองภูมิที่พุ่งตรงเข้าหามันอย่างรวดเร็ว แม้มันจะอยากหลบแต่ก็หลบไม่ทันเสียแล้ว หมัดหนักๆ ต่อยเข้าที่หน้ามันเต็มๆ จนมันกระเด็นไปอีกครั้ง ภูมิยังไม่ลดละยังคงตามไปต่อยมันอีกครั้ง

    ' มันกลายเป็นหมาบ้าไปแล้วหรอเนี่ยกัดไม่ปล่อยเลย '

    คำปันนั้นได้คิดขึ้นมาเมื่อเขายืนสี่ขาได้มั่นคงแต่ภูมิก็ยังคงไม่ปล่อยให้มันได้พักหายใจ เล็บคมกรีดผ่านร่างกายของมังกรทองอย่างรวดเร็ว ตอนนี้กลายเป็นว่าภูมิลงมืออยู่ผ่านเดียวเสียแล้ว

    " ไม่ดีแน่แบบนี้ มันต้องการจะตายพร้อมกัน mp เราก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย "

    คำปันบินขึ้นจนสลัดมังกรครึ่งมนุษย์ที่บ้าเลือดออกห่างจากตัวมัน คำปันที่ลอยอยู่กลางอากาศบิน มันปล่อยลาวาออกจากปากเข้าใส่ภูมิที่กำลังบินตรงเข้าหามัน ลาวาของมันนั้นได้แผดเผาเกล็ดของเขาจนแดงระเรื่อพร้อมกับกับกลิ่นใหม่โชยมาตามลมเตะจมูก ภูมิได้สะบัดลาวาเหล่านั้นออกจากตัว ภูมินั้นไม่ได้ร้องออกมาสักแอะ เขาพุ่งผ่านลาวาของมันราวกับวิ่งผ่านน้ำ เมื่อไปถึงภูมิก็ได้แทงเล็บเข้าใส่ลำตัวของมังกรทองตัวยาว เล็บอันแหลมคมแทงทะลุเกล็ดแข็งๆ ของคำปันเข้าไปได้อย่างง่ายดายแต่ยังไม่จบเพียงแค่นั้น ภูมิได้พุ่งกรีดไปตามละตัวของมันแต่ลากไปได้เพียงเมตรเดียว คำปันก็ได้สะบัดตัวจนแขนของภูมิหลุดออกจากตัวมันบาดแผลของมันเริ่มสมานตัวแต่ทว่ามันช้าลงกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัดเพราะคำปันมันได้ใช้ mp ไปเยอะพอสมควรในการต่อสู้กับดาวแล้วยังจ้องมาต่อสู้กับภูมิอีกตอนนี้ทำให้ mp ของมันใกล้หมดเต็มที

    ' คงต้องใช้มันแล้วสินะ '

    ในอุ้งมือมังกรทองได้ปรากฏ ดาบขนาดใหญ่ที่มีความยาวเกือบครึ่งของลำตัวของมังกรทอง ดาบนั้นมีสีดำทั้งเล่มดูน่ากลัวมันมีด้านคมเพียงหนึ่งด้าน

    " แกทำให้ฉันต้องงัดสมบัติประจำตระกูลของฉันออกมาใช้เลยนะเนี่ยจงภูมิใจเสียเถอะ "

    ดาบเล่มใหญ่ได้ถูกฟาดฟันเข้าใส่ภูมิอย่างรวดเร็วเสียงแหวกอากาศดังจนน่าตกใจ เมื่อเล่มนั้นปะทะเข้ากับร่างกายของภูมิ เขารับรู้ได้ถึงน้ำหนักอันมหาศาลกดทับแขนของเขาที่ยกขึ้นป้องกัน ร่างของเขาที่อยู่กลางอากาศร่วงลงกระแทกพื้นดินจนภูมิเขาทั้งลูกหายไป ตัวของภูมิเองก็ได้ถูกฝังอยู่ในดินลึกหลายเมตร

    ภูมิพุ่งขึ้นมาจากรู ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บแขนของเขาได้ถูกตัดจนเกือบจะขาดแต่ก็รักษาตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ให้ความสนใจกับบาดแผลของตัวเองเลย ยังคงพุ่งตรงเข้าหาคำปันในร่างมังกรทองถือดาบ

    เมื่อได้พุ่งเข้ามาภูมิได้ก้มหัวหลบแล้วฟาดกรงเล็บของเขาเข้าที่กลางหน้าอกของมังกรทองจนมันกระเด็นไปไกล เขายังคงพุ่วตามคำปันไปติดๆ แล้วฟันกรงเล็บเข้าใส่หน้ามันอีกครั้ง ร่างของมันร่วงลงไปยังพื้นดินลากยาวไปหลายกิโลเมตรเมตร พื้นป่าหรือเมืองพังทลายตนหลงเหลือเพียงเศษซาก

    ภูมิไม่ปล่อยให้มันตั้งตัวยังคงพุ่งเข้ามามันอีกรอบ แต่ในครั้งนี้มันก็ได้ฟาดดาบในมือสวนกลับมา เขาที่หลบไม่พ้นก็โดนเข้าไปเต็มๆ จนลอยขนาดกับพื้นไปไกล ทั้งสองต่อสู้กันจนเหน็ดเหนื่อยทั้งสองยืนส่ายโงนเงนไปมาร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลน้อยใหญ่เนื่องจากพลังในการฟื้นฟูของทั้งสองได้ถูกใช้จนหมดแต่ภูมิก็ยังคงกัดไม่ปล่อยเขายังคงพุ่งเข้าหามันเรื่อยๆ ร่วมกับเครื่องจักร ภูมิได้วิ่งตรงเข้ามันอีกครั้งซึ่งเป็นรอยที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ คำปันก็เหวี่ยงดาบใหญ่สวนเช่นกัน

    ภูมิได้ก้มหลบจนแทบจะติดพื้นแต่ดาบใหญ่สีดำก็ได้เฉือนเอาปีกทั้งสองของเขาลอยขึ้นฟ้า ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นเข้ามาแต่เขาก็ยังคงกัดฟันวิ่งตรงไปต่อ เล็บของภูมิจะแทงเข้าที่คอหอยของมันจนทะลุออกไปด้านหลัง คำปันก็ไม่ได้ปล่อยให้ภูมิแทงฟรีๆ มันได้วกดาบกลับมาแทงเข้าที่กลางหลังของเขาจนทะลุ

    คำปันเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่มีเสียงออกมา ภูมิไม่ได้สนใจว่ามันกำลังทำอะไร เขาใช้กรงเล็บตัดเข้าทีขาหน้าขวาที่กำลังถือดาบของมันจนขาดกระเด็นเพื่อที่จะจบการต่อสู้นี้ลง แต่แล้วขาหน้าที่เหลืออีกข้าง ก็ได้จับร่างของภูมิเอาไว้แน่จนเข้าดิ้นไม่หลุด

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ร่างมังกรก็เรื่องแสงแล้ว 

    "ตูม"

    คำปันได้ระเบิดตัวเองจนพื้นที่ในรัศมี100 กิโลเมตรราบเป็นหน้ากลองร่างกายของภูมิกระจัดกระจายกลายเป็นเนื้อชิ้นเล็กๆ จนแทบจะไม่เหลือ

    หนึ่งเดือนผ่านไป

    " ในที่สุดก็กลับมาที่นี่จนได้ เฮอ คิดถึงจัง เลยบ้านเกิด "

    หลังจากที่การต่อสู้ได้จบลงภูมิร่างกายของภูมิที่เหลือเพียงชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็ได้ค่อยๆ เข้ามารวมกันช้าๆ ระยะเวลาผ่านไป 20 กว่าวันมันถึงจะรวมตัวกันได้เป็นรูปเป็นร่างกลับมาเหมือนเดิมซึ่งความพินาศตรงนี้แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้ว่ามันมาได้ยังไง จนกระทั่งเขาได้กลับมายังหมู่บ้านที่เป็นบ้านเกิดของเขา และได้ข้นพบความจริงในจดหมายที่แม่ซ่อนเอาไว้ว่า สัตว์ซิงโครไนซ์ตัวแรกของเขามีพลังพิเศษนี้และแม่เป็นคนใส่มันเข้าไปให้เขาไม่ใช่ระบบเลือกให้

    เขาได้สร้างที่หลบภัยเล็กๆ ขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ไร้ซึ่งหนทางที่จะไป เขายังคงออกล่ามอนเตอร์บ้างเป็นบางครั้งเมื่อเห็นว่ามันจะเป็นภัยกับผู้คนโดยไม่มีใครรู้เลยว่า ตัวตนที่เป็นเจ้าของค่ายแห่งนี้นั้นเป็นตัวตนที่หน้าสะพรึงขนาดไหนกัน

…………………..จบ ………………

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะครับเรื่องนี้อาจจะไม่ดีเท่าไหร่ จะพยายามทำเรื่องต่อไปให้ดีกว่านี้ครับ