เมื่อสุดยอดนักฆ่ามาเป็นหนุ่มออฟฟิศ

บทที่ 35 ถึงจะเจ็บก็ต้องอดทนไว้ 

สวีอี๋จือมองหลี่เฟิงด้วยสายตาโกรธเคืองแล้วพูดว่า “คุณจะเสร็จหรือยัง รีบทำให้มันหายบวมเร็ว ๆ เถอะ”

หลี่เฟิงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ใจเย็น ๆ รอยช้ำที่น่องของคุณมันใหญ่มาก ผมต้องตรวจดูให้ละเอียดก่อน”

หลี่เฟิงพลางก็ยื่นมือออกมาลูบไล้ที่ขาของสวีอี๋จือดพลางถอนหายใจ “เนียนจัง…”

ทันใดนั้นสวีอี๋จือรู้สึกเขินจนแทบอยากจะมุดดินหนีเธอคิดว่าหลี่เฟิงเป็นคนดีแต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนหื่นกามด้วยเช่นกัน!

แต่ตอนนี้เธอยังต้องการความช่วยเหลือจากเขา เธอจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทนไว้ คิดเพียงในใจว่าเมื่อเธอหายดีแล้วพวกเขาก็จะไม่มีอะไรให้เกี่ยวข้องกันอีก ต่างคนต่างไป! 

หลี่เฟิงแกล้งทำเป็นลูบขาของสวีอี๋จือสักพัก แล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เอาละ คุณอดทนหน่อยนะ ตอนแรกอาจจะเจ็บหน่อยแต่หลังจากนั้นมันจะรู้สึกดีขึ้น”

หลังพูดจบหลี่เฟิงก็ใช้นิ้วโป้งทั้งสองกดลงบนรอยช้ำที่ขาของสวีอี๋จือ

“อ๊า!” สวีอี๋จือเผลอร้องครางออกมาเพราะความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหว

หลี่เฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “อย่าร้องสิ ถึงจะเจ็บก็ต้องอดทนไว้ แล้วก็อย่าทำเสียงเหมือนกำลังร้องครางอย่างนั้นสิ คุณไม่เขินแต่ผมได้ยินแล้วเขินนะ”

ใบหน้าของสวีอี๋จือแดงก่ำไปถึงลำคอเธอพูดอย่างโกรธเคืองว่า “คุณนั่นแหละที่ร้องคราง!”

หลังจากพูดจบสวีอี๋จือก็ขบฟันแน่น พยายามอดทนไม่ให้ตัวเองร้องออกมา แต่ก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวสีหน้าของเธอจึงบิดเบี้ยวไปมาทำให้เธอทั้งดูตลกและน่ารักมาก

แต่ตอนนี้หลี่เฟิงไม่ได้มองสีหน้าของสวีอี๋จืออีกแล้ว แต่กลับจดจ่อกับการนวดให้สวีอี๋จืออย่างเต็มที่ สีหน้าของเขาดูจริงจังไม่ได้ยิ้มแย้มกับสวีอี๋จือเหมือนก่อนหน้านี้

สวีอี๋จือค่อย ๆ สังเกตเห็นสีหน้าที่จริงจังของหลี่เฟิงในตอนนี้เขาแตกต่างจากปกติราวกับเป็นคนละคน คนหนึ่งดูจริงจังส่วนอีกคนก็ขี้เกียจและไม่สนใจอะไร

สักพักสวีอี๋จือก็เริ่มสับสน เธอแยกไม่ออกแล้วว่าตัวตนที่แท้จริงของหลี่เฟิงเป็นแบบไหนกันแน่

เมื่อหลี่เฟิงเริ่มนวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดที่ขาของสวีอี๋จือก็เริ่มทุเลาลงกลายเป็นความรู้สึกสบายและคันยุบยิบเล็กน้อย ราวกับมีกระแสความร้อนสองสายไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอผ่านตรงจุดที่นิ้วโป้งหลี่เฟิงนวดอยู่มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและสบายมาก

สวีอี๋จือเผลอหลับตาลงอย่างอดไม่ได้เธอค่อย ๆ เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่ผ่อนคลายนี้ เมื่อนวดไปถึงจุดที่สบายสวีอี๋จอก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอืออาออกมาจากลำคอของเธอ ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษเกินบรรยายจริง ๆ 

ในขณะที่สวีอี่จือกำลังรู้สึกผ่อนคลายที่สุด อาการปวดทั้งหมดก็หายไป ความรู้สึกเพลิดเพลินนั้นค่อย ๆ จางหายไปเหลือไว้เพียงความอบอุ่นเล็กน้อย