เสียงฝีเท้าของพวกมันดังรัวราวกลองนับร้อยๆ ดวงไฟสีแดงนับร้อยเคลื่อนเข้าหาเรา
หมาเหล็กฝูงใหญ่กำลังพุ่งเข้าหาเรา
สถานการณ์ทุกคนรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร ไม่ต้องรอใครมาตัดริบบิ้น
หญิงสาวพุ่งตัวมายังประตูที่ผมยืนอยู่ เธอแทบจะมาถึงตรงนั้นด้วยการกระโจนครั้งเดียว
มันเป็ประตูโลหะบานใหญ่ที่แง้มอยู่ พวกเราสอดตัวเข้าไป ในช่องประตู แล้วใช้ตัวพยายามดันปิด
ประตูหนักและเก่าทำให้แทบไม่ขยับ
จนกระทั่ง
ปัง!
เท้าของหญิงสาวผมสีเงินถีบข้างๆ ผม เธอถีบดันประตูปิดเข้าไป
ก่อนเสียงระบบล็อกจะดังขึ้นโดยอัตโนมัติ
แรงสั่นะเืปึงปังมาจากอีกฟากหนึ่งของประตู
ผมได้ยินเสียงของพวกหมาเบาๆ
ดูเหมือนว่าพวกมันจะพยายามทำลายประตู
แต่ประตูนี้แ่าพอจะป้องกันคมมีดของเหล่าสุนัขเหล็กได้
เสียงเงียบไปแล้ว
พวกหมาคงประเมินว่าไม่มีประโยชน์
ผมหอบหายใจ ร่างกายเหนื่อยแทบขาดใจ
ไม่รู้ว่าพวกมันฉลาดแค่ไหน จะหาวิธีเปิดประตูพวกนี้ได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็ชะลอพวกมันได้สักพัก
ตอนนี้เรียกว่าเป็จังหวะพักหายใจก็คงจะได้…
เมื่อภัยผ่านไป ผมจึงค่อยมีโอกาสสนใจสำรวจรอบๆ
ที่นี่คือห้องอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนห้องควบคุม
เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมฝังในผนัง จอมอนิเตอร์เรียงรายติดอยู่บนผนังด้านหนึ่ง แต่ไม่มีจอไหนเปิดทำงาน ฝุ่นจับหนาเตอะ
เหมือนสถานที่นี้ถูกทิ้งไว้นานหลายปี
มีโต๊ะที่มีบางอย่างที่เหมือนจอคอมพิวเตอร์อยู่ มันเป็ไปด้วยฝุ่น มีแผนที่ของสถานที่นี้ติดอยู่บนผนัง และมีตู้ล็อกเกอร์
“ห้องนี้…” ผมหันซ้ายขวา “เราปลอดภัยเหรอ?”
“ชั่วคราว” เธอตอบ น้ำเสียงยังเรียบเฉยเหมือนเดิม
ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยดบนใบหน้าเธอด้วยซ้ำ
ผมพยายามเปิดคอมพิวเตอร์ แต่น่าประหลาดที่มันไม่มีปุ่มอะไรเลย
มีแสงไฟจากหลอดไฟแสดงว่ามีไฟฟ้าอยู่แท้ๆ แต่กลับหาทางเปิดจอพวกนี้ไม่ได้ หรือว่าเครื่องจะเสียไปแล้ว
ผมสำรวจตู้ล็อกเกอร์ และพบชุดอยู่ด้านใน มันถูกห่อด้วยพลาสติก จึงยังสะอาดอยู่
ชุดเป็กางเกงและเสื้อผ้าฝ้าย เก่าๆ สีเขียวๆ เหมือนชุดของพวกหมอ อาจจะเป็ชุดสำหรับเปลี่ยนของคนทำงานที่นี่
เอาวะ ดีกว่าไม่มีใส่
พอคิดจะเปลี่ยนชุดผมก็เลยหันไปมองหญิงสาว
เธอจ้องเขม็งมาที่ผม
“เอ่อ… ช่วยหันไปก่อนได้มั้ยครับ”
“หันไป ทำไมเหรอคะ?”
“แบบว่าผมจะเปลี่ยนชุด”
ทำไมมนุษย์เราถึงอายเวลาใส่เสื้อ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ผมใส่แค่ผ้าเตี่ยวการใส่เสื้อคือการเพิ่มชิ้นของเสื้อผ้าแท้ๆ แต่เวลามีผู้หญิงจ้องมองเวลาใส่เสื้อมันรู้สึกแปลกๆ
ดูเหมือนว่าหญิงสาวไม่เข้าใจเหตุผลนั้นเท่าไหร่ แต่ก็ยอมทำตามที่บอก ผมตัดสินใจเร่งสวมชุดใส่ทับผ้าเตี่ยวในตอนแรกไปเลย
เวลานี้ผมเปลี่ยนสภาพจาก Let me solo her เป็หมอสักตัวจากจักรวาลไซเลนท์ฮิล
เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จผมก็หันไปยังหญิงสาว
ผมพึ่งสังเกตว่าเธอเองก็ถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกพาดไว้กับเก้าอี้
เผยให้เห็นชุดเหมือนเชิ้ตแขนกุดสีขาวที่อยู่ด้านไหน
แต่ว่าที่ไหล่ของเธอเหมือนมีาแบางอย่างทำให้มีเืซึมออกมา
ตัวเืมีของเหลวสีเงินผสมอยู่ แต่ไม่ไหล มันเกาะผิวเหมือนปรอท ไม่มีแม้แต่กลิ่นเื
ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีอาการเ็ปแม้แต่น้อย
หญิงสาวกำลังฉีดาแนั้นด้วยบางอย่างที่เหมือนสเปรย์ซึ่งมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต
“เป็อะไรหรือเปล่าครับ!!”
“ไม่เป็ไร” เธอบอก และใส่แจ็คเก็ตทับกลับไป
ผมไม่รู้ว่าสเปรย์นั้นคืออะไร แต่เหมือนเธอจะไม่เป็ไรจริงๆ
ไม่เห็นเื มีเพียงของเหลวสีเงินที่เปื้อนอยู่บนแจ็คเก็ตของเธอ
พอพ้นวิกฤติสมองก็กลับมาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ที่นี่ที่ไหน”
“...”
“นั่นมันตัวอะไรน่ะ?”
“...”
“แล้วเธอเป็ใครกันแน่”
“...”
หญิงสาวไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ผมจึงค่อยรู้ตัวว่าตัวเองกำลังแตกตื่นเกินไป
“เอ่อ ขอโทษนะครับ คือแบบว่า… ผมใเกินไปหน่อย” ผมพยายามเริ่มต้นใหม่ “ผมชื่อคิริน ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม”
“...”
“ไม่ทราบว่าผมควรจะเรียกคุณว่าอะไรดี”
เธอตอบเสียงเรียบ “นัมเบอร์เซโร่”
ชื่อเหรอ…? ผมเลิกคิ้ว ฟังดูเหมือนชื่อรหัสมากกว่า
“นั่นเป็รหัสเหรอครับ?”
No.0 นิ่งไปเหมือนคิดเล็กน้อย
“กรุณาเรียกฉันว่า “โน” ”
หญิงสาวผมเงินตรงหน้าแนะนำตัวเองว่า “โน” ผมยังไม่แน่ใจว่านี่คือชื่อจริงๆ หรือเปล่า
“แล้วเธอพอจะบอก ผมได้มั้ยว่า ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“...”
“เธอไม่คิดจะบอกอะไรผมหน่อยเหรอ?” ผมเริ่มหงุดหงิด “นี่ผมพึ่งตื่นขึ้นมา แล้วจู่ๆ ก็มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ ช่วยบอกหน่อยเถอะ อะไรก็ได้”
นี่มันอะไรกันวะ
จู่ๆ ก็มาตื่นขึ้นมา ในโรงงานเก่าๆ ที่ไหนก็ไม่รู้ ถูกไล่ล่าด้วยหมาหุ่นยนต์อะไรก็ไม่รู้ แล้วก็มาอยู่กับหญิงสาวที่ไม่คิดจะบอกอะไรเลย
ทั้งๆ ที่ผมแค่ใช้ชีวิตปรกติแท้ๆ
ทำไมเื่แบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับผม
เมื่อวานนี้ผมยังใช้ชีวิตปรกติสุขอยู่เลย
ผมก็แค่…
เดี๋ยวก่อน…
เมื่อวานนี้ผมทำอะไรนะ
นึกไม่ออกเลย
ความทรงจำขาดห้วง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรมา
ผมสะดุ้งเมื่อมือเย็นเยียบวางบนแก้มของผม
มือของหญิงสาวเย็นเฉียบจริงๆ
“...”
ดวงตาสีฟ้าของเธอจ้องมองผม เกือบจะรู้สึกว่านั่นเป็ความเห็นใจ
“คุณคงกำลังสับสน” โนบอกผม “แต่ฉันยังไม่อาจให้ข้อมูลอะไรมาสเตอร์คุณได้ เพราะฉันยังไม่ทราบระดับการเข้าถึงข้อมูลของมาสเตอร์”
“ระดับการเข้าถึงข้อมูล?”
“ค่ะ จำเป็ต้องได้รับการอนุมัติระดับการเข้าถึงข้อมูล ดิฉันจึงจะทราบว่าควรจะแบ่งปันข้อมูลระดับใดกับคุณ”
“งั้นพอจะมีข้อมูลที่ทุกคนเข้าถึงได้ โดยไม่มีชั้นความลับเลยไม่ใช่เหรอ”
“...”
“งั้นเอาแบบนี้ เธอเป็มิตรกับผมใช่มั้ย”
“ค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเหลือคุณ”
“จากอะไร”
“...” เธอไม่ตอบ
“เอาล่ะงั้นเราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ใช่มั้ย?”
โนพยักหน้า
ผมเดินไปยังแผนที่ที่ติดอยู่บนผนัง มันทำจากโลหะ ติดกับผนัง ถึงถูกฝุ่นเกาะแต่ก็ยังชัดเจนอยู่
ผมมองดูแผนที่
โครงสร้างของสถานที่นี้เหมือนแท่งตรงยาว แบ่งเป็ชั้น ๆ ไล่ลงลึกไปเรื่อย ๆ
เหมือนคุก หรือหลุมทดลองอะไรบางอย่าง…
ผมถึงกับกลืนน้ำลาย เมื่อเห็นว่า… แผนที่นั่นกลับทาง เลขน้อยอยู่้า ส่วนเลขมากอยู่ด้านล่าง
ส่วนตำแหน่งที่เราอยู่ตอนนี้นั้น… ชั้น 18!!
“เดี๋ยวนะ…” ผมชี้ “เราอยู่ใต้ดินเหรอ!!”
“ค่ะ” โนตอบ
“แล้วเราจะขึ้นไปได้ยังไง…” ผมกวาดตามองหาจุดทางออก “บันไดไหนใกล้ที่สุด?”
บันไดนั้นอยู่ทางที่เราพึ่งผ่านมา
“บันไดถูกปิดกั้นโดยฝูงสุนัขเหล็กแล้ว” หญิงผมเงินบอก
ผมกัดฟัน ไม่มีทางที่เราจะฝ่าพวกหมานั้นกลับไปได้แน่
เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองสัญลักษณ์หนึ่งบนแผนที่
“แล้วลิฟต์ล่ะ… ตรงนี่ไง” ผมชี้
No.0 หันมองตาม
“คุณต้องใช้งาน SOUL เพื่อสั่งการลิฟต์” เธอพูดเรียบๆ
“อะไรนะ โซล?”
“...”
ข้อมูลปกปิดอีกแล้วเรอะ
“แล้ว…” ผมขมวดคิ้ว “สรุปว่ามันใช้งานได้ไหมล่ะ?”
คราวนี้เธอเงียบไปเล็กน้อย
ก่อนจะตอบสั้น ๆ
“เป็ไปได้… ถ้าคุณมีชีวิตอยู่”
เธอพูดเบา ๆ แต่แววตาไม่เคลื่อน
เหมือนคำพูดที่ว่า “ถ้าคุณมีชีวิตอยู่” ไม่ใช่คำเปรียบเปรย
แต่คือความจริงที่น่ากลัวมากกว่านั้น
“...ห้ะ?”
เธอไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
แค่เดินไปยังแผนที่ แล้วแตะจุดหนึ่ง — ห้องพยาบาล
เธอพูดเบา ๆ แต่ชัดเจน
“คุณต้องไปที่นั่น… เพื่อกระตุ้น SOUL”
944
