กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

สายตาของวายุกำลังมีความรู้สึกหลากหลายอยู่ในนั้นมันเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วตกลงคนที่นี่มันต้องการจะฆ่าเป็นถึงจอมราชันย์? หากเป็นแบบนั้นจริงๆมันควรจะทำยังไงในตอนนี้แล้วที่ผ่านมาเมื่อครู่มันยังโจมตีออกไปเพื่อหวังจะฆ่าจอมราชันย์อีก
''ไม่จริงหรอกด้วยอายุเท่านี้มันไม่น่าจะมีพลังมากมายขนาดนั้น แล้วจอมราชันย์ก็ไม่ได้เป็นกันง่ายๆไม่อย่างนั้นโลกใบนี้คงมีจอมราชันย์อยู่เต็มไปหมด''วายุเลือกที่จะไม่เชื่อ เป็นจอมราชันย์ด้วยอายุเท่านี้?ให้ตายก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า นั้นมันก็แล้วแต่เจ้าเพราะยังไงวันนี้เจ้าต้องตายโดยไม่มีทางเลือก''กริมหััวเราะออกมาบ้างเสียงหัวเราะของกริมมันแฝงไปด้วยพลังมหาศาลนั่นทำให้เมืองทั้งเมืองสั่นสะเทือนเบาๆและหลังจากกริมหัวเราะและพูดจบการสั่นสะเทือนของเมืองจึงหยุดลง
''ไม่...ไม่ เป็นไปไม่ได้''วายุไม่มีทางเลือกแล้วมันต้องเชื่อว่ากริมคือจอมราชันย์ ด้วยเสียงหัวเราะเมื่อครู่มันเกินกว่าที่คนธรรมดาจะทำได้ ต้องมีพลังขนาดไหนถึงจะทำให้ทั้งเมืองสั่นสะเทือนได้ด้วยเสียงหัวเราะ
''เป็นไปแล้วต่างหาก''โผล๊ะ! แขนของวายุระเบิดออกโดยที่มันไม่ทันตั้งตัว
''อ๊าก ข้าผิดไปแล้วปล่อยข้าไป ท่าน...''โผล๊ะ! ขาระเบิดออก กริมแค่คิดจะเชือดไก่ให้ลิงดูคนอื่นๆจะได้รู้หากคิดจะแก้แค้นผลจะเป็นยังไง
''ข้าไม่สนใจหรอก ใครที่คิดฆ่าข้าและคนของข้ามันต้องตาย''โผล๊ะ! โผล๊ะ! แขนและขาที่เหลือระเบิดออกคุณชายวายุที่เคยมีทุกอย่างกลับกลายเป็นคนพิการไปแล้วทั้งหมดเพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดของตัวเอง หากมันไม่ไปยุ่งเรื่องของคนอื่นตอนนี้มันก็คงอยู่ดี
''ท่านอา ทำไมท่านยังยืนเฉยอยู่อีก ชะ...ช่วยข้า ช่วยข้าเร็วเข้า''วายุหันไปมองอาของตัวเองหลายคนที่มองวายุด้วยแววตาสงสารและอยากช่วย แต่พวกมันจะช่วยได้?
''ขะ...ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอก เจ้าตายอย่างสงบเถอะ''ถึงอาของวายุจะพูดแบบนั้นแต่แววตากลับไม่มันอยากจะเข้าไปจัดกริมจนใจจะขาดแต่มันกลับไม่กล้า
''อ่า...ข้าลืมบอกไปข้ามีความสามารถบางอย่าง ข้าสามารถคาดเดาความคิดของคนอื่นได้จากแววตาซึ่งในหมู่พวกเจ้ากว่าครึ่งมีแววตาที่คิดจะแก้แค้น ฮี่ ฮี่ รู้มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น''บูม! แรงกดดันแผ่ออกมาคนที่คิดจะแก้แค้นขาหักจนล้มลงไปบนพื้น
''ท่านจอมราชันย์โปรด...''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! ภายในตระกูลของกริมกลายเป็นทะเลเลือดไปแล้วหลังจากกริมฆ่าคนทั้งหมดที่คิดจะแก้แค้นเสร็จก็เดินเข้าไปหาวายุจากนั้นจึงจับหัวของมันแล้วยกขึ้นมา
''จะมีใครหน้าไหนช่วยเจ้าได้ เจ้ามัน...เอาเถอะ บินไปซะ!''กริมโยนวายุที่ไร้แขนขาออกไปอย่างไม่ใส่ใจจากนั้นจึงหันไปหาเจ้าเมืองต่อ
''ทิ้งสมบัติทั้ง2ส่วนเอาไว้ที่นี่แล้วไสหัวไป หากคิดจะแก้แค้นก็มาได้ทุกเมื่อแต่ครั้งหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่อ่อ...อีกอย่างเรื่องซากมังกรหากมีใครที่ไหนรู้เรื่องนี้เข้า พวกเจ้าจะโดนข้าตามล่า''กริมข่มขู่ออกไปถึงจะมีคนรู้กริมก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว
''พะ...พวกข้าสัญญาว่าจะไม่แก้แค้น...''ทั้งหมดวางของมีค่าเอาไว้แล้วรีบออกจากเมืองไปทันทีกริมที่ยืนดูอยู่ถอนหายใจออกมาในที่สุด ต่อจากนี้คงได้วุ่ยวายกันอีกนานแต่ถึงจะวุ่นวายกริมก็ไม่ได้ลืมเป้าหมายในการคืนชีพให้อลิซและพ่อของตนเองกริมตั้งใจเอาไว้แล้วอีกไม่นานคงถึงเวลาที่จะออกเดินทางต่อและเมื่อไหร่ที่เมืองกวางขาวสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองโดยไม่มีใครมาหาเรื่องกริมจะออกเดินทางทันที
เวลาผ่านไปเรื่อยๆข่าวทุกอย่างที่เกิดกับตระกูลต่างๆกระจายไปทั่วเมืองชื่อเมืองถูกเปลี่ยนจากเมืองกวางขาวกลายเป็นเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์ตอนนี้เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์กลายเป็นเมืองที่ไม่ขึ้นกับใครทั้งสิ้นต่อให้ราชวงค์ก็ขัดขวางไม่ได้หลายวันผ่านไปครบกำหนดเวลาที่กริมให้ไว้ ถึงเวลาที่จะดูผลการทดสอบของคนต่างๆทั้งหมด
''เจ้า เจ้า เจ้า...แล้วก็เจ้าผ่าน''หลังจากได้ช่างประดิษฐ์กริมก็จัดแจงทำสัญญาเลือดให้เก็บความลับทันทีจากนั้นกริมจึงยื่นแปปแปลนของสิ่งต่างๆให้ช่างประดิษฐ์ดูเพื่อทำความเข้าใจไปก่อนตึ่ก! ตึ่ก! ตึ่ก! จากนั้นกริมเดินเข้ามาในโรงตีเหล็กต่อกริมมองไปที่เหล่าช่างตีเหล็กที่บางคนยังสร้างผลงานไม่เสร็จ ทุกๆคนต่างทำเต็มที่
''หยุดมือได้แล้ว นำผลงานที่สร้างสร้างวางไว้ด้านหน้าตัวเอง''ทุกคนทำตามอย่างรวดเร็วจากที่กริมเดินดูแล้วไม่มีใครผ่านเลยซักคน ผลงานไม่มีความละเอียดเลยเพราะช่างตีเหล็กส่วนใหญ่ที่มามักจะสร้างแค่ของใหญ่ๆเช่นชุดเกราะและอาวุธ
''น่าเศร้าแต่ข้าคงต้องบอกว่าพวกเจ้าทุกคนไม่มีใคร...''
''เดี๋ยวก่อน...ขะ...ข้าขอลองตอนนี้จะได้มั้ยมันจะใช้เวลาไม่นาน''ผู้มาใหม่พุ่งเข้ามาพร้อมกับกลุ่มของตัวเองมันคือชายแก่ที่กริมช่วยถอนคำสาปให้
''โอ้...ข้านึกว่าเจ้าออกจากเมืองไปแล้วซะอีก''ถึงกริมจะพูดแบบนั้นก็ตามแต่ในใจกลับไม่ใช่เพราะจากที่กริมตรวจสอบกลุ่มคนที่มาพร้อมกับชายแก่แล้วกริมพบว่าทุกคนเองก็โดนคำสาปด้วยเช่นกันในเมื่อกริมสอนคำสาปให้ชายแก่ได้ ชายแก่คงจะขอให้กริมสอนคำสาปให้คนที่เหลือด้วย
''ขะ...ข้าขอโทษที่ตอนนั้นเสียมารยาทกับท่านจอมราชันย์ ตะ...แต่ข้าอยากทำงานให้ท่านแลกกับการแก้คำสาปให้คนในตระกูลช่างตีเหล็กสวรรค์ของข้า''
''พวกเจ้าไม่ผ่านเพราะฉะนั้นกลับไปได้แล้ว ส่วนเจ้าและคนของเจ้าเดินเข้ามาข้าอยากรู้ว่าเจ้าโดนคำสาปมาจากไหน''กริมสงสัยมากเพราะคำสาปมันไม่ใช่อะไรที่โดนกันได้ง่ายๆและคำสาปของชายแก่ที่โดนมาก็เหมือนจะเป็นคำสาปที่หายากทั้งหมดทำตามที่กริมบอกและหลังจากนั้นไม่นานชายแก่ก็เริ่มเล่าเรื่องที่โดนคำสาปให้กริมฟัง
''ข้าชื่อโดเรี่ยน ตระกูลของข้าคือช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทวีป ตอนนั้นข้าทำงานให้กับราชวงค์แต่เพราะข้าเข้าไปที่ดันเจี้ยนระดับกลางแล้วไปเจอกล่องแปลกๆในนั้น ข้าเปิดมันออก...ข้าก็เจอเข้ากับตำราที่บันทึกการสร้างของจากโลหะแบบใหม่โดยที่ข้าไม่รู้เลยว่าหลังจากเรียนรู้ได้สำเร็จข้ากลับถูกสาปโจมตีโดยคนที่ทิ้งตำราเล่มนั้นเอาไว้ไม่พอลูกหลานในตระกูลของข้าก็พลอยโดยไปด้วย จากนั้นราชวงค์ก็ขับไล่พวกข้าออกมานั่นทำให้พวกข้าเดินทางไปทั่วเพื่อหาทางแก้คำสาปจนตอนนี้คนในตระกูลหลายคนได้ตายไปเดิมทีข้าหมดความหวังไปแล้ว แต่ท่าน...ท่านสามารถแก้คำสาปได้ง่ายๆ...''
''อ่า...พอแล้ว ตอนนี้แสดงการสร้างที่เจ้าว่าให้ข้าดู''กริมไม่คิดว่าเรื่องราวของชายแก่จะน่าสงสารเมื่อหมดประโยชน์ก็โดนราชวงค์เขี่ยทิ้งทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่61:เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่61:เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้