บทที่ 1
นั่นคือชื่อของเธอ
ในยุคของสตรีผู้มีพลังแข็งแกร่งดุจความเป็นิรันดร์ทั้งโรคภัยไข้เจ็บ ความแก่ชรา หรือแม้แต่ความตาย ก็ดูห่างไกลจากพวกเธอนักหากจะมีเพียงสิ่งเดียวที่เป็ดาบสองคมของพลังที่มี นั่นคือการมีชีวิตอยู่ไปพร้อมกับการสูญเสียผู้คนรอบข้างไปอย่างไม่มีวันหวนกลับท้ายที่สุดแล้วพวกเขาเ่าั้ก็จะกลายเป็ส่วนหนึ่งของความทรงจำอันแสนยาวนานของพวกเธอ
มนุษย์ที่มีขีดจำกัดของชีวิตอันสั้นได้ต่อสู้กับพวกเธอมายาวนานจากรุ่นสู่รุ่นแต่ด้วยพลังอันแข็งแกร่งและการเยียวยาทุกาแที่เกิดขึ้นบนร่างกาย มนุษย์เ่าั้ก็พ่ายแพ้ในที่สุดเหล่าสตรีผู้มีพลังพิเศษได้เป็ผู้ปกครองโลก พวกเธอถูกขนานนามว่า ‘elegance’ และนั่นก็เป็คำเรียกที่มนุษย์ผู้ไร้พลังต่างเกรงกลัว
เหนือสุดของอาณาจักรเทอร์ควอยซ์ ภายในป่าลึกมีหอคอยขนาดย่อมตั้งโดดเดี่ยวหลบซ่อนจากสายตาผู้คนล้อมรอบหอคอยมีแมกไม้สูงใหญ่เติบโตอุดมสมบูรณ์บดบังทัศนียภาพระหว่างผืนป่ากับเมืองชนบทสัตว์น้อยใหญ่ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข แต่สิ่งที่แปลกตาท่ามกลางป่าใหญ่อันร่มรื่นกลับเป็ตลอดยอดหอคอยจนถึงพื้นดินมีเส้นเชือกหลายเส้นห้อยโยงลงมาพร้อมเสื้อผ้าขนาดเล็กแขวนผึ่งลมเป็ทางยาว ด้านล่างของหอคอยมีสาวน้อยผมสีทองสะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็ประกายยืนอยู่เธอดูเหน็ดเหนื่อยกับการซักผ้าที่สั่งสมมาพักใหญ่ เหงื่อเม็ดเล็กไหลลงมาจากใบหน้าจนถึงซอกคอเธอโยนตะกร้าผ้าไว้กับพื้นด้วยความฉุนเฉียวแล้วรีบจ้ำเข้าไปในหอคอย
"มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" เธอกัดฟันเดินบ่นไปตลอดบันไดวนอับชื้นจนไปถึงประตูไม้เก่าๆบานหนึ่งบนยอดหอคอย เธอผลักประตูเข้าไปอย่างรุนแรง สายตาอันเฉียบคมกวาดจิกไปรอบห้องทรงโค้งตามรูปทรงของสิ่งปลูกสร้างเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เด็กน้อยผมแดงใบหน้าจิ้มลิ้มที่นอนขดตัวสุขสบายอยู่บนกองฟาง
"นี่! ยัยเด็กแสบตื่นได้แล้ว!" เธอตะเบ็งสุดเสียง แต่ไม่มีทีท่าว่าเด็กน้อยตรงหน้าจะรับรู้สิ่งใดเธอยังคงนอนขดตัวน้ำลายไหลยืดลงมาข้างแก้ม
"ทนไม่ไหวแล้วนะ!ฉันเรียกแกตั้งหลายรอบ! ไม่คิดจะขานตอบซักคำ"เธอสบถพร้อมจ้ำเท้าเข้าไปใกล้ พร้อมกับกระชากคอเสื้อเด็กน้อยที่ฝันหวานไม่ยอมตื่นใบหน้าของเธอยังคงอยู่ในภวังค์ความสุขขณะหลับตาทำให้เด็กสาวผมทองที่กำลังโกรธง้างแขนตึงจนสุด และเหวี่ยงร่างเล็กๆลอยทะลุหน้าต่างออกไปร่างเด็กหญิงผมแดงหายลับไปทันที
"อั่ก!" เสียงกระแทกพื้นดังขึ้นเด็กสาวผมทองไม่สนใจสิ่งที่เกิด เธอเดินก้าวออกจากห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว จนมายืนอยู่ตรงหน้าประตูหอคอยเธอใช้ฝ่ามือผลักออกไปจนกระแทกผนังอีกด้าน สายตาเหลือบไปเห็นรอยเืไหลนองกระจายบนพื้นแต่ไร้ร่องรอยของเ้าของเธอหรี่ตาััได้ถึงแรงอาฆาตทางด้านหลังร่างเล็กๆที่โชกไปด้วยเืกระโจนเข้ามาด้วยความบ้าคลั่ง ในมือถือกิ่งไม้ขนาดเล็กพุ่งเข้าหาเด็กสาวที่โตกว่าตรงหน้า
"ได้เลย!! เธอเจอดีแน่!อย่ามาลองดีกับฉัน!" เด็กสาวผมทองเบี่ยงตัวหลบและหมุนตัวอย่างรวดเร็วคว้าไม้กวาดขนาดยาวที่ตกอยู่บนพื้นสวนประทะเข้ากับกิ่งไม้ในการโจมตีระลอกสองขณะเดียวกันรอยแผลของเด็กผมแดงโชคไปด้วยเืค่อยๆจางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์เส้นเืเส้นเล็กจำนวนมากถักทอขึ้นมาแทนที่ิัที่ฉีกขาด
ร่างเล็กๆะโหลบการโจมตีไปมาอย่างคล่องแคล่ว เธอไต่ไปบนเชือกทะยานขึ้นที่สูงผมสีแดงสดปลิวบดบังแสงอาทิตย์ชั่วครู่หนึ่ง เธอหวังผลการโจมตีครั้งนี้จะเผด็จศึกเด็กสาวผมทองเบื้องล่างได้
"เข้ามาเลย!ยัยเด็กแสบ!" เธอคำรามรับ พร้อมตั้งท่าง้างไม้กวาดเตรียมแทงสวนร่างที่พุ่งลงมาจาก้าร่างเล็กๆกัดฟันแน่นและง้างแขนที่ถือกิ่งไม้จนสุดขณะกระโจนลงมา สายลมปลิวประทะเส้นผมของทั้งคู่ปลิวสยายแต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
"ชิ" สาวผมทองสบถเล็กน้อยและเผยอยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาทีการประทะเธอลดไม้กวาดปักลงพื้น ทำให้ผู้โจมตีรู้สึกฉงนสงสัย ปลายเท้าอันปราดเปรียวพุ่งสวนออกไปอย่างรวดเร็วกระแทกเข้าร่างที่กระโจนลงมาอย่างรุนแรงทำให้กิ่งไม้อันเล็กหลุดออกจากมือ ร่างเด็กน้อยหมุนควงกลิ้งไปมาบนพื้นตาเหลือกขึ้นด้วยความเ็ป
ผู้ได้รับชัยชนะคว้าไม้กวาดด้ามยาวเดินอาดๆหวังเข้าไปโจมตีซ้ำอีกซักรอบให้หนำใจ
"ฮึก...ฮึก..."เด็กน้อยหน้าเบะ น้ำตาซึมออกจากขอบตา สองมือกุมท้องใบหน้าดูทรมาน
"แงๆๆๆ ไอร่า หัวขี้แงๆๆๆ" เธอปล่อยโฮออกมาสุดเสียง
"มันเจ็บนะ..." เธอเบะปากมองไปที่สาวผมทองแววตาวิงวอนเรียกร้องความเป็ธรรม
"เงียบ!เดี๋ยวนี้! วันนี้ฉันมีธุระต้องจัดการ" ไอร่าเอามือกอดอกแสร้งมองไปทางอื่นเด็กน้อยผมแดงมองลึกเข้าไปในดวงตาที่พยายามกลบเกลื่อน
"ฉันต้องเข้าเมืองไปทำธุระให้อาจารย์"เด็กขี้แยดูสงบนิ่งมากขึ้นเมื่อได้ยินเื่ดังกล่าว แววตาแปรเปลี่ยนเป็สดใสทันที
"ฉันไปด้วย!"ประกายบนดวงตาของเธอดูอ้อนวอนต่อผู้ที่อยู่ตรงหน้าสองมือประสานเข้าหากันเป็เชิงร้องขอ
"ไม่!!!" ไอร่าปฏิเสธแบบไร้เยื่อไยทันทีที่เห็นแววตาน่าหมั่นไส้นั้น
"งานของเธออยู่ตรงนู้น!" นิ้วมือเรียวยาวชี้ไปที่ถังใส่เสื้อผ้าที่วางอยู่ไม่ไกลออกไปเด็กน้อยนั่งกับพื้นจ้องมองตาม
"กลับมาทุกอย่างต้องเรียบร้อย!"ไอร่าโบกมือเป็เชิงกึ่งอำลา เด็กน้อยได้แต่มองตามร่างที่ดูโตกว่าเล็กน้อยก้าวเดินจากไป
ทันใดนั้นเอง ท่อนแขนเล็กๆะโรัดเข้าที่ลำคอขาวเนียน
"ก็ฉันอยากไปกับไอร่ามากกว่านี่นาาา"เด็กน้อยโหนตัวไปมาสีหน้าร่าเริง ส่งผลให้ไอร่าเอามือกุมหัวเหมือนสิ่งที่เป็อยู่ตรงหน้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ซึ่งก็เป็เื่ปกติที่เกิดขึ้นเป็ประจำ
"ลงไปเดี๋ยวนี้ยัยเด็กแสบ!นี่เธอจับอะไรน่ะ!?” ไอร่าใบหน้าแดงก่ำร้อนรนกับมือเล็กๆที่พยายามเค้นหาอะไรบางอย่างปัดป่ายไปมาบนหน้าอกแสนราบเรียบ
“โอ๊ะ! ฉันเจอแล้ว! จับแล้วแทบไม่รู้สึกอะไรเลย” เด็กน้อยผมแดงแสดงสีหน้ารู้สึกผิดหวัง
“เอามือสกปรกของเธอออกไปเดี๋ยวนี้!!!" ยามเช้าแสนวุ่นวายได้ผ่านไปด้วยรอยยิ้มของเด็กทั้งสองแม้หนึ่งในนั้นจะดูหงุดหงิดและเหนื่อยหอบก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ในความคิดของเธอถึงจะดูเหงาสำหรับสถานที่ที่มีเพียงกันแค่สองคนแต่หากขาดคนใดคนหนึ่งไปอีกคนคงเหงาน่าดู
สายลมเอื่อยๆ พัดผ่านชุดคลุมตัวเล็กของเด็กน้อยผมแดงที่โยกตัวไปมาบนแผ่นหลังเผยให้เห็นรอยแผลเป็ร่องลึกกับผลึกรูปร่างประหลาดตรงกลางหลัง รอยแผลนั้นถูกขีดเป็ตัวอักษรเพียงไม่กี่ตัวแต่หากใครพบเห็นก็ััได้ถึงร่องรอยความเ็ปที่ผ่านมาภายใต้รอยยิ้มไร้เดียงสา
มันถูกสลักบนร่างกายด้วยคำว่า
[J U T I M A]
และนั่นคือชื่อของเธอ...
15K
