หนิงลี่กับเซียวหยางฟางนั่งรอเถ้าแก่หลี่อยู่ในห้องรับรองได้แค่พักเดียว ไม่นึกว่าเถ้าแก่หลี่จะเดินเข้ามาหาพวกตนแล้ว อีกทั้งยังพาฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลเดินเข้ามาด้วย
“นี่คือแม่นางหนิงลี่ เ้าของผลไม้อบแห้งขอรับฮูหยิน” เถ้าแก่หลี่แนะนำหนิงลี่ต่อฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบล
ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลมองดูเด็กสาวผิวขาวหน้าตาน่ารักสดใสก็นึกถูกชะตาขึ้นมา “วันนี้ข้าตั้งใจจะมาซื้อผลไม้อบแห้งที่ร้านเถ้าแก่หลี่ แต่เมื่อครู่เขาบอกว่าวันนี้เ้ามีสินค้าใหม่มาเสนอขายให้เขาด้วย ในเมื่อผลไม้อบแห้งของเ้ายังอร่อยถึงเพียงนั้น ข้าก็เลยขอตามเถ้าแก่หลี่เข้ามาดูสินค้าใหม่ของเ้าด้วย ไม่รู้ว่าเ้าจะสะดวกหรือไม่”
“ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้วเ้าค่ะ สะดวกไม่สะดวกอย่างไรกัน วันนี้ข้าตั้งใจนำสินค้าใหม่มาเสนอขายให้เถ้าแก่หลี่อยู่แล้ว หากสินค้าของข้าถูกใจฮูหยินด้วยอีกคนก็นับว่าเป็โชคดีของข้าแล้วเ้าค่ะ” หนิงลี่มีทักษะการขายติดตัวมาจากยุคที่แล้ว อีกทั้งปกตินางก็เป็คนปากหวานอยู่แล้ว คำพูดเมื่อครู่ของหนิงลี่จึงถูกใจฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลอย่างยิ่ง
“เ้าช่างเป็คนพูดจาคล่องแคล่วและค้าขายเก่งจริงๆ” ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลกล่าวชม
หนิงลี่เริ่มเอาสินค้าใหม่ทั้งห้าอย่างออกมาแบ่งใส่จานเล็กให้เถ้าแก่หลี่และฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลได้ลองชิม ตัวเถ้าแก่หลี่เป็ผู้ชาย เมื่อได้ชิมผลไม้ปรุงรสที่ทั้งหวานทั้งเปรี้ยวถึงแม้จะพอใจในรสชาติแต่เขาก็อดที่จะหลับตาย่นหน้าไม่ได้ ผิดกับฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลที่ดูจะชื่นชอบสินค้าใหม่เหล่านี้เป็พิเศษ
“ผลไม้ปรุงรสของเ้าอร่อยทุกอย่าง เถ้าแก่หลี่ช่วยจัดทุกอย่างให้ข้าด้วย” ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลบอกกับเถ้าแก่หลี่
“ของพวกนี้มีรสชาติอมเปรี้ยวอมหวาน สตรีมีครรภ์จะชอบทานมากเป็พิเศษ แต่หากทานมากไปก็จะไม่เป็ผลดีต่อร่างกาย ข้าได้ยินมาว่าสะใภ้ใหญ่ของท่านก็อยู่ใน่ตั้งครรภ์ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าปลาอบกรอบกับอัลมอนด์น่าจะเหมาะกับสะใภ้ใหญ่ของท่านมากกว่าเ้าค่ะ ทั้งสองอย่างนี้จะให้คุณค่าทางอาหารและยังช่วยบำรุงกระดูกได้ดีอีกด้วยเ้าค่ะ” หนิงลี่หยิบปลาอบกรอบกับเม็ดอัลมอนด์ถุงเล็กส่งให้ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบล
“สินค้าพวกนี้คงมีราคาไม่น้อย เ้าจะให้ข้าเปล่าๆ ได้อย่างไร เ้าคิดราคามาเถอะ”
“เม็ดอัลมอนด์นี้เป็สินค้าหายากจริงๆ เ้าค่ะ คู่ค้าที่ข้าทำการค้าด้วยซื้อมาฝากจากเมืองหลวง เดิมข้าคิดที่จะนำไปบำรุงท่านแม่ แต่พอข้าเห็นฮูหยินห่วงใยลูกสะใภ้ประหนึ่งบุตรสาว ก็ทำให้ข้านึกถึงท่านแม่ที่ดีกับข้าเช่นกัน ข้าก็เลยอยากมอบเม็ดอัลมอนด์นี้ให้ฮูหยินเ้าค่ะ” หนิงลี่พูดจาได้ไหลลื่น ถ้อยคำที่แสดงความห่วงใยและหวังดีของหนิงลี่นับเป็เื่จริง แต่อีกสิ่งหนึ่งที่หนิงลี่คาดหวังก็คือนาง้าสร้างความประทับใจให้กับฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลด้วย
“หนิงลี่ เ้าช่างเป็เด็กดีจริงๆ ข้าจะรับของขวัญของเ้าไว้ก็แล้วกัน ในอนาคตหากเ้า้าให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใด เ้าไปหาข้าที่จวนผู้ว่าการตำบลได้ทุกเมื่อ”
“ข้าขอขอบคุณฮูหยินล่วงหน้าเ้าค่ะ” หนิงลี่ยิ้มกว้างอย่างดีใจ พร้อมกับะโดังๆ อยู่ในใจ ‘สำเร็จ’
เซียวหยางฟางได้แต่ก้มหน้ายิ้มกับความเ้าแผนการของภรรยา สินค้าพวกนี้จะหายากได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็สินค้าชนิดใด ในมิติของนางก็มีหมดทุกอย่าง บางครั้งตัวเขาเองยังอยากลองเข้าไปดูในมิติของนางดูสักครั้งว่าที่นั่นมันจะใหญ่โตเพียงใด อีกทั้งเซียวหยางฟางยังรู้ทันความคิดของภรรยา ที่ภรรยามอบสิ่งของมีค่าให้กับฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลก็เพราะอาจจะใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์นี้ในภายหน้า แต่ก็ไม่ใช่ว่าภรรยาของเขาจะทำดีเพื่อหวังผลประโยชน์อย่างเดียว เพราะเซียวหยางฟางรู้ดีว่าภรรยาของเขานั้นเป็คนประเภทรักใครรักจริง หากนางอยากช่วยเหลือใครนั้นย่อมเป็สิ่งที่นาง้าทำ แต่หากใครไม่ดีหรือคิดที่จะมาเอาเปรียบนาง หนิงลี่ก็จะไม่ยอมลงให้ ซ้ำยังจะเอาคืนคนๆ นั้นอย่างไม่อาจให้พวกเขาได้ตั้งตัวอีกด้วย
“เ้ากำลังหัวเราะอะไรอยู่หรือ” หนิงลี่มองเห็นเซียวหยางฟางกลั้นขำอยู่ก็ได้แต่สงสัย
“ข้าแค่ดีใจกับเ้าด้วยที่ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลเอ็นดูเ้า บางครั้งสิ่งที่เ้าทำวันนี้อาจจะช่วยเหลือเราได้ในอนาคต” เซียวหยางฟางหันไปกระซิบแหย่ภรรยาที่ข้างหู “คำพูดของเ้าทุกคำล้วนแต่ซาบซึ้งใจ”
“แต่ข้าไม่ได้โกหกนะ ข้าหวังดีกับฮูหยินและลูกสะใภ้ของนางจริงๆ เ้าไม่เชื่อข้าหรือ” หนิงลี่จ้องสามีเขม็งเมื่อรู้ว่าสามีรู้ทันความคิดตัวเอง แต่นั่นก็เป็แค่ส่วนหนึ่ง แต่เหตุผลที่แท้จริงก็คือนางรู้สึกพอใจเมื่อได้รู้ว่าฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลนั้นรักและห่วงใยลูกสะใภ้ของนางอย่างแท้จริง หนิงลี่ก็เลยอยากมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับฮูหยินเท่านั้น
“เ้าพูดอะไรออกมาข้าล้วนแต่เชื่อทั้งหมด และข้าก็รู้ด้วยว่าการที่เ้านำของดีนั้นมอบให้ฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลก็เพราะว่าเ้าชอบที่นางรักและเป็ห่วงลูกสะใภ้ใช่หรือไม่ ผลประโยชน์อะไรพวกนั้นมันเป็แค่เื่รอง เ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะมองว่าเ้าไม่ดี ข้ารู้ว่าภรรยาของข้าเป็คนดีเพียงใด” เซียวหยางฟางพูดพร้อมส่งยิ้มอย่างจริงใจให้ภรรยา
เถ้าแก่หลี่ออกไปส่งฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลเสร็จก็รีบเดินกลับมาหาหนิงลี่และเซียวหยางฟางที่ห้องรับรอง “ข้าขอบใจเ้ามากแม่นางน้อย วันนี้เ้าช่วยข้าไว้ได้มากจริงๆ”
“ข้าไม่ได้ช่วยอะไรเถ้าแก่เลยเ้าค่ะ เป็เื่บังเอิญที่ข้านำสินค้าใหม่มาเสนอขายให้ท่านพอดี” หนิงลี่รีบพูด
“พูดถึงสินค้าใหม่ของเ้า เมื่อครู่พอข้าให้ลูกจ้างนำของพวกนั้นออกไปวางขาย ทีแรกลูกค้าก็ยังไม่กล้าซื้อ แต่พอได้ลองชิมแล้วพวกเขากลับรีบซื้อกันทุกคน ตอนนี้ของที่เ้าเอามาไม่เกินพรุ่งนี้ก็น่าจะขายหมดแล้ว”
หนิงลี่ยิ้มอย่างรู้ทัน “พรุ่งนี้ข้าจะให้สามีนำสินค้ามาส่งให้เถ้าแก่แต่เช้าเลยเ้าค่ะ ”
หนิงลี่กับเซียวหยางฟางกลับถึงบ้านก็ได้เวลาอาหารกลางวันพอดี เมื่อทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า หนิงลี่จึงเล่าเื่ร้านค้าที่เถ้าแก่เนี้ยจีอนุญาตให้นางเข้าไปทำการค้าได้ และร้านนั้นยังสามารถเข้าไปพักอาศัยได้อีกด้วย
หวังซื่อรีบบอกว่านางไม่เคยชินหากต้องไปใช้ชีวิตในเมือง ต่างจากหนิงหลันและหนิงเจี๋ยที่รู้สึกตื่นเต้นและดีใจมากที่พวกเขาจะไม่ต้องมาทนอยู่ในหมู่บ้านที่มีแต่คนจ้องจะนินทาว่าร้ายครอบครัวของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว
แต่หนิงลี่ก็ได้บอกกับทุกคนว่าตอนนี้ยังไม่รีบร้อนที่จะย้ายเข้าไปในเมือง รอให้เก็บเงินได้มากกว่านี้เสียก่อนจึงค่อยคิดกันทีหลัง หรือไม่อย่างนั้นก็รอย้ายไปเมืองหลวงทีเดียว ซึ่งทุกคนก็ไม่มีข้อโต้แย้ง
ทางจวนผู้ว่าการตำบลก็คึกคักไม่แพ้กัน เมื่อฮูหยินท่านผู้ว่าการตำบลนำผลไม้อบแห้งและผลไม้ปรุงรสกลับไปให้สตรีในจวนได้ลองชิม ทุกคนต่างก็ชอบใจกันใหญ่ อีกทั้งปลาอบกรอบและเม็ดอัลมอนด์ก็ถูกใจสะใภ้ใหญ่ที่กำลังตั้งครรภ์อยู่เป็อย่างมาก เมื่อท่านผู้ว่าการตำบลกลับมาเห็นภาพความปรองดองของภรรยาเอกและอนุที่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเช่นนี้ ก็ถึงกับทำให้เขาอยากไปพบหนิงลี่เพื่อขอบคุณนางที่สามารถทำให้สตรีในจวนของเขาหยุดมีปากเสียงกันได้เสียที
30K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
