[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

คฤหาสน์มาร์ทติน

กรี๊ด!!!

แพรววากรีดร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อร่างกายของเธอถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียงอย่างแรง หากไม่มีเตียงอยู่ละก็ ไม่อยากคิดสภาพว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อเลย

เวลานี้สีหน้าแววตาของมาร์ทตินเปลี่ยนไปจากปกติอย่างเห็นได้ชัดจนน่ากลัว แพรววาขยับถอยหนีห่างจากเขาทันทีโดยสัญชาตญาณ เวลานี้ไม่มีใครที่จะสามารถหยุดเขาได้ แม้เธอจะตะโกนขอความช่วยเหลือก็ตาม

"คิดว่าจะหนีพ้น?"มาร์ทตินถามแพรววาที่กำลังจ้องไปรอบๆ ด้านเพื่อจะหาอาวุธที่ทำให้เธอสามารถรอดพ้นไปจากมือเขา

หมับ!

กรี๊ด!!!

มือหนาใหญ่เข้าไปคว้าขาเรียวสวยดึงลงมาหาเขาก่อนที่จะคร่อมร่างเธอเอาไว้ไม่ให้เธอมีโอกาสได้หนี

"ปล่อยนะคนบ้า คนใจดำ"แพรววาทักท้วงทันทีพร้อมใช้กำปั้นเล็กทุบไปบนอกแกร่ง แต่มีหรือที่เขาจะยอมให้เธอกระทำอยู่ฝ่ายเดียว

มาร์ทตินโน้มใบหน้าลงไปปิดปากของเธอแทนเพราะเวลานี้เขาเริ่มรำคาญเสียงโวยวายของเธอเต็มทน

ถึงแม้แพรววาจะถูกริมฝีปากปิดปากเธอไว้แต่มีหรือที่เธอจะยอมเขาเหมือนครั้งก่อน เธอดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ดิ้นได้ไม่นานเพราะลมหายใจค่อยๆ หมดไปจนมาร์ทตินผลักริมฝีปากออกมาจากเธอเพื่อให้แพรววาได้รับอากาศหายใจ

"นายจะฆ่าฉัน ทำไมไม่ให้ตายเลยล่ะ"เมื่อสูดอากาศเข้าไปในปอดอย่างสาแก่ใจแล้วแพรววาทักท้วงเขาทันที

"ได้หากเธอต้องการ ฉันทำให้เธอเหมือนตายทั้งเป็น"พูดจบมาร์ตินกระชากเสื้อผ้าของแพรววาจนเธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดี

"คนบ้า นายต้องไม่ตายดีแน่"แพรววาไม่รู้จะสรรหาคำใดมาด่าทอเขาดี เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนเช่นนี้มาก่อน เธอคิดผิดที่ครั้งก่อนยื่นมือเข้าไปช่วยเขาไว้ วันนั้นเธอควรปล่อยให้เขาตายไปยังดีเสียกว่าอีก

ริมฝีปากหนาซุกไซ้ไหปลาร้าก่อนที่จะขบกัดเนื้อเนียนขาวจนแพรววาร้องด้วยความเจ็บปวด เขายังคงฝากรอยรักไว้บนร่างเธอไปพร้อมกับรอยช้ำเดิมที่ยังไม่ทันหาย นั่นทำให้แพรววารู้สึกเจ็บมากกว่าเดิม

มือสองข้างจับสองเต้าอวบอิ่มก่อนที่จะถูกริมฝีปากครอบครอง เวลานี้มาร์ทตินกับเคลิ้มไปกับร่างกายที่นุ่มนิ่มหอมละมุมจนเกินห้ามใจ เขายิ่งสัมผัสมากเท่าไรความรู้สึกกระหายยิ่งมีมากเท่านั้น

ริมฝีปากค่อยๆ ไล่ลงมายังบริเวณหน้าท้องแบนราบก่อนจะมาหยุดรอบๆ สะดือก่อนจะขบกัดทิ้งรอยฟกช้ำไว้ร่างเธอทั้งร่างก่อนจะมาหยุดกลางร่องสวาทขอเธอ

มือหนาแยกสองเรียวขาออกจากกันพร้อมเผยกลีบกุหลาบอมชมพูที่ตรึงตาใจจนดึงดูดให้ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ โน้มไปหน้าสัมผัส

ครืนนน ครืนนนน

ในจังหวะนั้นเองเสียงมือถือดังขึ้น แต่ทว่าไม่สามารถปลุกมาร์ทตินที่เคลิ้มไปตามแรงดึงดูดนั้นออกมาจากตรงนั้นได้

ลิ้นหนาค่อยๆ เข้าไปสำรวจร่องสวาทอันชุ่มชื้นของเธอก่อนที่ดันลิ้นเข้าไปในโพรงอันคับแคบ จังหวะนั้นแพรววาได้กำผ้าปูไว้แน่นเมื่อความเสียวเล่นงานเธอไปทุกอณูส่วนของร่างกายจนบิดเร้าไปมา

"อื้อ"

ครืนนนน ครืนนนน

"มือถือนายดัง"แพรววาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ใช่ว่าเขาจะสนใจคำพูดของเธอ มาร์ทตินยังคงปัดลิ้นไปมาจนแพรววาแทบจะคลั่งใจหายใจตาย

"อื้อ~"

เวลานี้ความต้องการเริ่มเพิ่มทวีคูณเมื่อมาร์ทตินยังเพิ่มความกระหายให้แพรววามากขึ้นเรื่อยๆ จนไร้ที่จะต้านทานได้

เรียวมือสวยเริ่มตอบสนองเมื่อเวลานี้เธอกับอยู่ใต้อำนาจความต้องการไปโดยปริญญา เรียวมือทั้งสองกดหัวของมาร์ทตินที่กำลังจะผลักออกมาจนทำให้เขารับรู้ความต้องการของอีกฝ่ายทันที

"อื้อ"

ร่างกายแพรววาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขจนปล่อยน้ำหวานของมาให้มาร์ทติน่าหลงใหลได้โชยชิมจนนับครั้งไม่ถ้วน

"ถึงตาเธอที่ต้องทำให้ฉันต้องเสกสุขบ้างล่ะ"

มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนผลักออกมาจากร่างแพรววา เขารีบจัดการเสื้อผ้าทันทีก่อนที่แพรววาจะขยับหนี

"จะต่อต้าน? มันไม่ยุติธรรมไปหน่อยมั้ง"แพรววาส่ายหน้าไปมา แต่ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงกับถูกมาร์ทตินดึงลงมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะแยกสองเรียวขาออก พร้อมพยายามยกขาของเธอขึ้นมาวางบนขาเขาทั้งสองข้าง

"อื้อ"

เพียงแค่กระทบปลายโคนแพรววาถึงกับร้องครางหวานออกมาด้วยใบหน้าที่เซ็กซี่จนน่าหลงใหล

"ฉันจะทะนุถนอมเธอเอง"

สวบ!

"อื้อ"

ร่างกายแพรววาบิดเร้าไปมาเมื่อแก่นกายเขาเข้ามาในร่างเธอทีเดียวทั้งลำแม้จะจุกแต่สุขใจ สะโพกแกร่งค่อยๆ ผลุบเข้าผลุบออกพร้อมจับสะโพกไว้ไม่ให้เธอหนี

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง แพรววาที่อดกลั้นต่อความเสียวซ่านไปปลดปล่อยน้ำหวานของมาราวกับเป็นสายน้ำ

ริมฝีปากหนาเข้าไปบดขยี้ริมฝีปากหนา ลิ้นหนาสอดเข้าไปโพรงปากถ้ำก่อนสำรวจไปทุกซอกทุกมุม จนลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันกันไปมา แพรววาเริ่มตอบสนองไปตามความต้องการ

เธอโอบลำคอเขาเอาไว้ก่อนทั้งสองจะแลกเปลี่ยนจูบที่แสนเร่าร้อนจนน้ำลายเยิ้มออกมาไม่รู้นานเพียงใด ในจังหวะนั้นสะโพกแกร่งขยับเพียงเล็กน้อย ทำให้ร่างแพรววาดันกายเฮือกใหญ่ขึ้นมา เมื่อจุดเชื่อมถูกพักรบไว้ช่วงสงคราม

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

บทเพลงอันเร่าร้อนยังคงดำเนินการไปต่อโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด แต่สำหรับพวกเขานั้นคือเวลาแห่งการเริ่มต้น