จารชนหญิงข้ามภพสยบใต้หล้า (นิยายแปล)

ตอนที่ 26 หงส์ร้องเหนือนภา (1)

        คำตอบที่ไม่เสียเปรียบของฮวาอิ่งเม่ยทำให้โอวหยางหลิงเย่ว์หัวเราะออกมา

        “คุณหนูฮวาช่างน่าสนใจเช่นนี้” โอวหยางหลิงเย่ว์กวาดตามองการแต่งกายของฮวาอิ่งเม่ยในเวลานี้อย่างพิจารณา

        เมื่อครู่นี้ฮวาอิ่งเม่ยต้องเปลืองแรงมหาศาลเพื่อยกซิวหลัวกลับมา หากนางไม่ฉีกชายกระโปรงออก นางต้องเหยียบชายกระโปรงเป็นแน่ ซึ่งในตอนนี้ สภาพของนางกลายเป็นความขบขันของอีกฝ่ายไปแล้ว

        “ท่านอัครมหาเสนาบดี สิบปากว่ามิเท่าตาเห็นจริงๆ”

        ‘ได้ยินว่าท่านมีความสามารถและกลยุทธ์โดดเด่น สติปัญญาสูง ชำนาญกลยุทธ์ เป็นคนวางแผนให้กองทัพ แต่พอได้มาเจอถึงรู้ว่า เป็นแค่ปีศาจจิ้งจอกบ้าที่ชอบทำเรื่องชั่ว รูปลักษณ์กับนิสัยไม่ตรงกัน’

        “มิกล้าๆ!” โอวหยางหลิงเย่ว์ตอบอย่างถ่อมตน มุมปากยกยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่รู้ว่าฟังเข้าใจความนัยของฮวาอิ่งเม่ยหรือไม่

        ฮวาอิ่งเม่ยมุมปากกระตุก นางมั่นใจเต็มร้อยว่าอีกฝ่ายเข้าใจความหมายในคำพูดของนาง แต่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ทั้งยังตอบอย่างถ่อมตนเหมือนได้ยินคำชม หนังหน้าช่างหน้าจริงๆ นางจำต้องยอมคารวะ

        ดังนั้นจึงถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนจะหอบสมุนไพรหกชนิดในอ้อมแขนแล้วหมุนกายเดินจากไป

        “เจ้าไม่ต้องการหงจือนี้หรือ!?” โอวหยางหลิงเย่ว์เอ่ยถาม

        ฮวาอิ่งเม่ยหันกลับมา สายตามองไปที่มือของเขารอบหนึ่ง ที่จริงแล้วนางเห็นหงจือบนมือของเขาตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่การคบค้ากับเขา นางต้องระมัดระวัง

        “ไม่ต้องการ” ฮวาอิ่งเม่ยพูดจบ ก็หมุนกายเดินจาก

        นางไม่ใช่ไม่ต้องการ แต่นางไม่ยอม...ไม่ยอมได้รับบุญคุณจากเขา ยิ่งไม่ยอมถูกผู้อื่นควบคุมเพราะสมุนไพร

        “ทั่วทั้งเมืองหลวง มีแค่หงจือร้อยปีต้นนี้เท่านั้น” โอวหยางหลิงเย่ว์ไม่ได้ขัดขวางฝีเท้าของอีกฝ่าย แต่พูดอย่างไม่แยแสให้นางฟัง

        ฮวาอิ่งเม่ยหยุดฝีเท้า ดวงตาฉายแววโกรธแค้นแวบหนึ่ง นางหันกลับมาถามด้วยสีหน้าเยือกเย็น “เงื่อนไข!”

        “จี้หยกไม่สมบูรณ์หนึ่งชิ้น” โอวหยางหลิงเย่ว์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        “จี้หยก!?” ฮวาอิ่งเม่ยเงยหน้า “ท่านลอบเข้าจวนสกุลฮวาเพื่อสิ่งนี้!?”

        ดวงตาของโอวหยางหลิงเย่ว์ฉายแววประหลาดใจ เขารู้ว่านางเฉลียวฉลาด แต่คาดไม่ถึงว่านางจะมีไหวพริบเพียงนี้ เขาไม่เอ่ยคำใดเป็นเชิงยอมรับโดยนัย

        “เป็นจี้หยกลักษณะอย่างไร!?” ฮวาอิ่งเม่ยถาม

        “สภาพไม่สมบูรณ์ ประมาณหนึ่งในสี่ส่วนของจี้หยกชิ้นสมบูรณ์ สลักภาพมังกรเหินทะยาน” โอวหยางหลิงเย่ว์ไม่ปิดบังใดๆ

        “ระยะเวลาเล่า”

        “ภายในสามปี”

        “ดี ตกลง” ‘สามปี เพียงพอแล้ว’

        “เจ้าไม่ถามว่ามันคืออะไรหรือ”

        “ไม่จำเป็น รู้มากไปไม่ใช่เรื่องดีนักไม่ใช่หรือ” ฮวาอิ่งเม่ยกล่าว

        โอวหยางหลิงเย่ว์หลุบตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูอ่อนยกขึ้นเป็นเส้นโค้งอย่างขบคิด “นึกแล้วเชียว น่าสนใจ”

        “ตกลง หงจือนี้เป็นของเจ้าแล้ว” โอวหยางหลิงเย่ว์โยนหงจือในมือให้ฮวาอิ่งเม่ย ก่อนจะมองมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยของอีกฝ่าย แล้วกล่าวอย่างชั่วร้าย “จริงสิ ลืมบอกเจ้าไป เมืองหลวงแม้ไม่มีหงจือร้อยปี แต่มีที่มากกว่าร้อยปีขึ้นไป”

        สิ้นเสียงกล่าว ก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้ม

        “บัด…ซบ!” หากเอามีดมาให้นางสักเล่ม นางต้องฟันเขาแน่!!!

        ทำให้นางโกรธจนกระทืบเท้าได้ ความสามารถในการยั่วโมโหคนของโอวหยางหลิงเย่ว์นับว่าเยี่ยมยอดจริงๆ

        ในเมื่อรับปากแล้ว นางจะเสียใจภายหลังไม่ได้ ฮวาอิ่งเม่ยโยนสมุนไพรลงไปในหม้อยาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โชคดีที่นางบาดเจ็บ ภายในห้องของชิวเอ๋อร์มีหม้อยาสำหรับต้มยาอยู่ ไม่เช่นนั้นนางต้องขโมยอีกครั้งแล้ว

        ใส่สมุนไพรหกชนิดลงไปต้มในหม้อยารวดเดียว ต้มน้ำห้าถ้วยจนกลายเป็นหนึ่งถ้วย สุดท้ายใส่หงจือลงไป

        ยาที่ใช้สำหรับถอนพิษม่านถัวจือซังนั้นต้มไม่ยาก จะยากก็ตรงที่ขั้นตอนหลังจากใส่สมุนไพรเจ็ดชนิดนี้ลงไป หากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ยาถอนชนิดนี้จะกลายเป็นตัวเร่งให้พิษม่านถัวจือซังกำเริบ

        หลังจากจัดการบาดแผลบนร่างของซิวหลัวและป้อนยาถอนพิษเสร็จ ฮวาอิ่งเม่ยก็ทิ้งตัวลงด้านข้างด้วยความเหนื่อยล้า

        นางทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้ว เขาจะมีชีวิตรอดต่อไปได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาแล้ว พิษม่านถัวจือซังได้แทรกซึมเข้าสู่ชีพจรนานแล้ว เขาสามารถประคองชีวิตจนกระทั่งนางหายาถอนพิษเจอก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว

        “ว้าย~” เสียงกรีดร้องเบาๆ ที่ข้างหูทำให้ฮวาอิ่งเม่ยตื่น

        นางลืมตาขึ้นช้าๆ แสงตะวันแสบตาทำให้ลืมตาไม่ขึ้นอยู่บ้าง จึงยกมือบังแสงที่หน้าถึงค่อยมองเห็นทุกสิ่งตรงหน้าชัดเจน

        ชิวเอ๋อร์ถืออ่างทองแดงและมองนางด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว ไม่ ควรบอกว่ามองผ่านฮวาอิ่งเม่ยไปยังบุรุษที่นอนอยู่บนเตียงของนาง แม้จะตกตะลึงกับฉากที่อยู่ตรงหน้า แต่ชิวเอ๋อร์ก็ระมัดระวังไม่ส่งเสียงดังเอะอะ

        ฮวาอิ่งเม่ยขยับลำคอที่ค่อนข้างแข็งทื่อ คาดไม่ถึงว่าเมื่อคืนนี้นางนั่งอยู่ที่ข้างเตียงและผล็อยหลับไป เวลานี้ร่างกายของนางอ่อนล้ามาก

        “ปิดประตู” ฮวาอิ่งเม่ยมองประตูห้องที่เปิดอ้า แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

        เมื่อได้ยินคำพูดของฮวาอิ่งเม่ย ชิวเอ๋อร์ก็รีบวางอ่างทองแดงลง วิ่งเสียงดังตุบๆ ไปปิดประตู ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ถามถึงบุรุษผู้นั้นแม้แต่คำเดียว ทว่าเมื่อได้เห็นเลือดที่เปื้อนอยู่บนร่างของฮวาอิ่งเม่ยก็อดก้าวก่ายไม่ได้

        “คุณหนู ท่านเกิดอะไรขึ้น บาดเจ็บตรงไหนเจ้าคะ” ชิวเอ๋อร์ถามอย่างวิตกกังวล

        ฮวาอิ่งเม่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มเป็นเชิงปลอบโยน “ไม่ใช่เลือดของข้า เป็นของคนผู้นี้” นางชี้ไปยังบุรุษที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง พลางกล่าว “เมื่อคืนข้านอนไม่หลับจึงออกไปเดินเล่น และถือโอกาสช่วยเขา”

        “...”

        ‘นอนไม่หลับ ออกไปเดินเล่น ก็เลยถือโอกาสช่วย!’

        ชิวเอ๋อร์มุมปากกระตุกเกร็งเล็กน้อย ‘คุณหนูของข้า ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ฉลาด แต่ท่านจะหลอกลวงข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ!’