ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมมองอ่างเก็บน้ำที่ใกล้เข้ามาทุกขณะแม้จะลองทุกวิถีทางแล้วแต่ก็ไร้ผล

        ขณะที่ตัดสินใจกระโดดหนีออกจากรถหัวใจกลับรู้สึกปวดร้าวอย่างหนัก

        ผมสามารถสะกดวิญญาณคนขับรถไว้แต่กลับไม่สามารถสังหารมันได้

        ถ้ามันไม่ตายผมก็จะควบคุมรถคันนี้ไม่ได้ และไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไป

        ผมมองไปยังภรรยาพี่เฉาและเหล่าวิญญาณผู้โดยสารที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับวิญญาณคนขับรถตนนี้

        ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมแต่ก็จนปัญญาจะทำอะไรได้

        ความรู้สึกนี้มันแย่มากจริงๆ…

        “อย่าลังเล รีบไปเร็ว!” ภรรยาพี่เฉาเร่งเร้า

        วิญญาณหนุ่มรอยสักที่ทำได้เพียงชะลอความเร็วของรถก็ตะโกนขึ้นจากที่นั่งคนขับ

        “พี่ชายรีบไป นายต้องมีชีวิตรอด แล้วกลับมาช่วยพวกเราออกไปให้ได้!”

        แม้ก่อนหน้านี้เราจะบาดหมางกันนิดหน่อย แต่เวลานี้เขากลับคอยกระตุ้นให้ผมหนีไป

        วิญญาณผู้โดยสารคนอื่นๆก็ร่ำไห้สะอึกสะอื้น แม้อยากให้ผมอยู่ต่อ แต่ก็อยากให้ผมหนีไป

        หากอยู่ที่นี่ต่อไปก็แค่เพิ่มจำนวนวิญญาณที่ติดอยู่ในรถบัสคันนี้อีกหนึ่งดวงเท่านั้นเอง

        “ต้องตายกันหมด! ทุกคนต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน!”

        วิญญาณคนขับรถที่ถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยกระบี่กระดูกปลายังคงคำรามและดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

        แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดคือเนื้อที่เน่าเฟะบนใบหน้าของมันและบาดแผลที่เกิดจากยันต์สะกดวิญญาณกำลังค่อยๆฟื้นตัว

        กระบี่กระดูกปลาเริ่มควบคุมมันไว้ไม่อยู่แล้ว

        ผมขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับเหล่าวิญญาณในรถ

        “ฉันจะกลับมาแน่นอน!”

        พูดจบผมก็โหนตัวออกไปนอกหน้าต่างครึ่งหนึ่ง

        ความเร็วของรถบัสลดลงจนเหลือเพียงยี่สิบไมล์ต่อชั่วโมงซึ่งถือว่าช้ามาก

        ด้วยความเร็วระดับนี้ถ้าผมกระโดดลงไปก็คงไม่ถึงกับตาย

        เมื่อตัดสินใจได้ผมเตรียมตัวจะกระโดดออกไป

        แต่ในช่วงเสี้ยววินาทีก่อนที่ร่างจะหลุดออกจากตัวรถจู่ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

        ที่ด้านหลังของรถบัสทะเบียนJK7231 จู่ๆก็มีแสงสว่างจ้าสาดเข้ามาพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่ม

        รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งกำลังเร่งเครื่องเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว

        เสียงของชายคนหนึ่งที่ฟังดูคุ้นหูตะโกนมาจากข้างหลัง

        “อย่ากระโดด! ดึงฉันขึ้นไป!”

        ในขณะที่เสียงนั้นดังขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ก็มุ่งหน้าเข้ามาใกล้

        ฝนหยุดตกแล้วพระจันทร์เผยออกมา

        ผมพอมองเห็นเค้าโครงของชายคนนั้นภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ

        เขาคือ...เม่าจิ้งจากศาลฮวงจุ้ยเป่าซาน ชายหนุ่มผู้เยือกเย็น!

        ครั้งก่อนเขาเคยใช้ไก่นำทางผมกับหวังชุ่ยหนีออกจากตึกทดลองได้

        “เม่าจิ้ง!” ผมอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

        รถมอเตอร์ไซค์พุ่งเข้ามาประกบข้างเม่าจิ้งขี่มอเตอร์ไซค์สปอร์ตสุดเท่ พร้อมกับสะพายกระบี่ไม้ท้อไว้ที่หลัง

        ตอนนี้เขาอยู่ข้างตัวผมแล้วเคลื่อนที่ไปพร้อมกับรถบัสผี

        เขาไม่ได้สวมหมวกกันน็อกหันหน้ามองมาที่ผมซึ่งกำลังยื่นตัวออกจากหน้าต่าง

        “ดึงฉันขึ้นไป ฉันทำให้รถคันนี้หยุดได้!”

        ผมรู้ว่าเขามีฝีมือเพราะเคยเห็นมากับตาตัวเอง แต่ตอนนี้รถบัสผีอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุที่มันพุ่งลงสู่อ่างเก็บน้ำไม่ถึงร้อยเมตรแล้ว

        ถ้าผมกระโดดลงไปตอนนี้ผมรอดแน่ๆ

        แต่เหล่าวิญญาณบนรถจะไม่มีวันได้รับการช่วยเหลือภารกิจครั้งนี้จะล้มเหลว

        แต่ถ้าผมเลือกเชื่อเม่าจิ้งและเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา

        เราอาจจะติดอยู่ในรถคันนี้ด้วยกันและจมดิ่งสู่ก้นอ่างเก็บน้ำไปพร้อมกับมัน

        มันเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก

        แต่ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาผมก็ตัดสินใจได้

        คนอื่นยังไม่กลัวแล้วผมจะกลัวอะไรอีก!

        ผมใช้มือข้างหนึ่งจับขอบหน้าต่างแน่น อีกมือหนึ่งยื่นออกไปโดยไม่ลังเล

        “ขึ้นมาเลย พี่ชาย!”

        เม่าจิ้งไม่ลังเลเลยสักนิดเขาคว้ามือของผมไว้แน่น ก่อนจะใช้เท้าเตะรถมอเตอร์ไซค์ส่งตัวเองขึ้นมา

        เขาไม่สนใจมอเตอร์ไซค์ที่เสียการควบคุมมันพุ่งไปชนขอบถนนและตกลงไปในอ่างเก็บน้ำเสียงดัง “ตูม!”

        เม่าจิ้งไม่ชายตามองเลยสักนิดเพียงรีบปีนเข้ามาในรถบัสด้วยความช่วยเหลือของผม

        ขณะนั้นวิญญาณทั้งหมดในรถมองมาที่เราสองคน

        ภรรยาพี่เฉาเอ่ยด้วยความร้อนรน

        “พวกคุณขึ้นมาทำไมอีก รถกำลังจะพุ่งลงน้ำ ไม่มีทางรอดแล้ว!”

        “ต้องตาย! ทุกคนต้องถูกฝังไปกับฉัน!”

        วิญญาณคนขับรถคำรามเสียงกร้าวบาดแผลบนใบหน้าที่เกิดจากยันต์สะกดวิญญาณและกระบี่กระดูกปลาฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์แล้ว

        มันเริ่มพยายามดึงกระบี่กระดูกปลาที่ปักคอของมันออก

        รถบัสก็กำลังจะถึงจุดเกิดเหตุเหลือเพียงห้าสิบเมตรเท่านั้น!

        ความเร็วของรถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

        วิญญาณหนุ่มรอยสักที่พยายามควบคุมรถเหยียบเบรกจนแทบจะพังไปแล้วแต่ก็ยังหยุดรถไม่ได้

        เขากำพวงมาลัยแน่นแล้วตะโกน

        “ฉันคุมมันไม่ได้แล้ว!”

        วินาทีต่อมา

        เสียง“โครม!” ดังขึ้น

        เขาถูกแรงดีดจากที่นั่งคนขับกระแทกกระเด็นออกมา!

        รถพุ่งเร็วขึ้นอย่างฉับพลันมุ่งตรงสู่อ่างเก็บน้ำ

        “เม่าจิ้ง! มีวิธีไหนก็รีบใช้เลย!”

        ผมตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่วิญญาณคนขับที่กำลังดึงกระบี่ออก

        ผมรีบกดกระบี่กลับเข้าไปกดให้ตรึงแน่นกับพื้น

        เม่าจิ้งไม่รอช้าเขากัดนิ้วหัวแม่มือจนเลือดไหลออกมา

        จากนั้นขยับมือผสานมุทราที่ผมไม่เข้าใจพร้อมเปล่งเสียงต่ำว่า “หลิงเป่าเทียนจุนคุ้มกายปลอบจิต!สี่ทิศวิญญาณผสานห้ากายจิต เร่งรัดดุจโองการสวรรค์ บัญชา!”

        พร้อมคำประกาศิตสุดท้ายเขากดมือที่เปื้อนเลือดลงบนพื้นรถ

        ทันใดนั้นเองอักขระแปดทิศสีเลือดก็แผ่ขยายออกจากมือของเขา และเปล่งแสงวาบขึ้นมา

        เสียง“โครม!” ดังลั่น

        รถบัสที่กำลังพุ่งลงน้ำหยุดกะทันหันราวกับมันพุ่งชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น!

        แรงกระแทกทำให้ทุกคนในรถรวมถึงผมกระเด็นไปข้างหน้า

        “หยุดแล้ว! รถหยุดแล้ว!”

        วิญญาณหนุ่มรอยสักเป็นคนแรกที่ส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ

        “สุดยอด! ในที่สุดมันก็หยุด!”

        “เราไม่ต้องลงไปในอ่างเก็บน้ำแล้ว!”

        เหล่าวิญญาณในรถต่างรู้สึกยินดีแม้ว่าพวกเขาจะตายไปแล้วแต่ก็ยังคงหวาดกลัวอ่างเก็บน้ำที่เคยเป็นสถานที่คร่าชีวิตพวกเขา

        ผมลุกขึ้นยืนและพบว่ารถบัสหยุดค้างอยู่ตรงทางโค้งของถนนหัวรถเลยออกไปนอกขอบถนนเพียงเล็กน้อย ด้านล่างคืออ่างเก็บน้ำลึก

        เมื่อสิบสองปีก่อนรถบัสคันนี้ก็เคยพุ่งลงไปในน้ำจากจุดนี้ คร่าชีวิตผู้โดยสารทั้งสิบสองคนไม่มีใครรอด

        “พี่ชาย ทำได้เยี่ยมมาก!” ผมพูดด้วยความตื่นเต้น

        เม่าจิ้งถอนหายใจยาว“เกือบไปแล้ว”

        แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบวิญญาณคนขับรถที่ถูกตรึงอยู่กับพื้นก็เริ่มคำรามอย่างบ้าคลั่งและดิ้นรนสุดแรง

        “น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจนัก! ทุกคนต้องตายไปพร้อมกับฉัน!”

        ขณะที่มันพูดรถบัสก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย

        ที่ผิวน้ำของอ่างเก็บน้ำเบื้องหน้าจู่ๆ ก็เกิดฟองน้ำปุดๆ เหมือนน้ำกำลังเดือด

        กระแสไอสีดำจากนอกรถไหลเข้ามาภายในและถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างของวิญญาณคนขับรถ

        กระบี่กระดูกปลาที่ปักคอมันอยู่ค่อยๆขยับและกำลังถูกดึงออกอีกครั้ง

        “ไอ้ผีร้าย!” เม่าจิ้งแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะชักกระบี่ไม้ท้อบนหลังออกมาฟันลงกลางศีรษะของมันเต็มแรง

        เสียง“ฉับ!” ดังขึ้น

        ศีรษะของมันแยกออกเป็นแผลใหญ่

        แต่มันก็ยังไม่ตายยังคงคราง “อือๆ” เสียงต่ำอย่างเจ็บแค้น

        เม่าจิ้งขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจเขาดึงกระบี่ออกแล้วฟันลงไปที่ลำคอของมัน หวังจะตัดหัวให้ขาด

        แต่กลับไม่ได้ผลมีเพียงรอยแผลลึกปรากฏขึ้นเท่านั้น หัวของมันยังคงติดอยู่กับร่างเหมือนเดิม

        ผมกำลังจะบอกเม่าจิ้งถึงความผิดปกติของผีตนนี้

        แต่เม่าจิ้งควักยันต์สีเหลืองออกมาแล้วใช้ปลายนิ้วดีดออกไป

        ยันต์ปลิวไปติดที่หน้าผากของวิญญาณคนขับรถก่อนที่มือขวาของเขาจะประกบมุทราพร้อมเปล่งเสียงสั่ง

        “บัญชา!”

        ยันต์เปล่งแสงสีทองขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียง “ตูม!”

        แต่ผลที่ได้กลับเหมือนเดิม

        แม้หัวของมันจะมีรอยแตกเพิ่มขึ้นแต่ก็ยังไม่ตายอยู่ดี

        เม่าจิ้งมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

        “มันฆ่าไม่ตาย! แม้แต่ยันต์ก็ใช้ไม่ได้ผล นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่…”