บทที่ 19 ปกป้องเขา! ปกป้องเขา!
เ้าหน้าที่เทศกิจคนหนึ่งเม้มริมฝีปากและเริ่มถาม "คุณสองคนเกี่ยวข้องกันยังไง?"
ฉือฮวนสังเกตเห็นสืออวี่ไป๋กำลังจะพูด จึงรีบแย่งตอบ "สามีภรรยา!"
ขณะที่โพล่งออกมาก็รู้สึกว่าฝ่ามือใหญ่ของสืออวี่ไป๋กระชับฝ่ามือเธอแน่น
“ฉันเป็พยาน! เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการขายเสื้อผ้า คนที่ขายเสื้อผ้ามาโดยตลอดคือสืออวี่ไป๋”
เสียงอันน่ารังเกียจของเฉิงจื่อเฉียนยังคงดังก้องอยู่ในหู
ดวงตาฉือฮวนเปลี่ยนเป็แดงก่ำ เธอะโว่า "คุณพูดมั่วอะไร พวกเราไม่มีใครขายเสื้อผ้า!"
เฉิงจื่อเฉียนแสร้งทำเป็เสียใจ "ฉือฮวน อย่าปิดบังเลย ผมเข้าใจว่าคุณไม่อยากให้อวี่ไป๋โดนคดี ดังนั้นจึงปกป้องเขา แต่ทำแบบนี้เท่ากับทำร้ายเขา!"
ฉือฮวนแทบอาเจียนกับท่าทางเสแสร้งของอีกฝ่าย
เธอรีบอธิบายกับเ้าหน้าที่เทศกิจว่า "คุณเ้าหน้าที่ อย่าไปฟังเื่ไร้สาระของเฉิงจื่อเฉียน เขามีความแค้นกับครอบครัวเรา ทุกคนในหมู่บ้านล้วนรู้เื่นี้ ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะใส่ร้ายเราแบบนี้"
"จะใส่ร้ายหรือเปล่า ตรวจสอบรถสามล้อของคุณก็รู้แล้ว?" เ้าหน้าที่เทศกิจเอ่ยขึ้น
"เชิญค่ะ…"
ท่าทางของฉือฮวนดูมีพิรุธชัดเจน สืออวี่ไป๋บีบมือของเธอเพื่อปลอบโยน ฝ่ามือของเธออุ่นจากไออุ่นของเขา น่าเสียดายที่เขาััเพียงครู่เดียวแล้วก็ส่งสือเยี่ยนให้เธอ
“ดูแลเยี่ยนเยี่ยนให้ดี รีบกลับบ้านไปเถอะ”
สืออวี่ไป๋ก้มมองเธอในความมืด จิตใจเกิดกระแสปั่นป่วน ราวกับว่าเขากำลังสื่อความรู้สึกบางอย่างให้เธอ
หัวใจของฉือฮวนเหมือนถูกบีบรัด เจ็บจนอึดอัดขึ้นมาทันที
"ไม่ได้!"
“สืออวี่ไป๋ จะไม่มีใครกล่าวหาเราได้”
ฉือฮวนกัดริมฝีปาก ดวงตาคู่ใสฉายแววหนักแน่น
มุมปากของสืออวี่ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ความปั่นป่วนในจิตใจลดระดับลง เวลา ณ ขณะนี้กระจ่างขึ้นอย่างน่าประหลาด ใบหน้าที่ไม่ต้องแสงไฟยิ่งปรากฏความงดงาม
เขาเอื้อมมือออกไปลูบผมของฉือฮวน ลดสายตาลง หันหลังกลับและเดินอย่างเด็ดเดี่ยวไปที่รถสามล้อ
ตอนนี้เ้าหน้าที่เทศกิจสองคนและเฉิงจื่อเฉียนมาถึงหน้ารถสามล้อแล้ว เฉิงจื่อเฉียนเปิดแผ่นพลาสติกที่คลุมอยู่อย่างไร้ยางอาย!
"คุณเ้าหน้าที่ สินค้าเถื่อนของพวกเขาอยู่ที่นี่!"
"อะไรกัน?"
"เป็ไปไม่ได้!"
“นี่เป็ไปไม่ได้เด็ดขาด!”
เสียงอุทานและสีหน้าตกตะลึงของเฉิงจื่อเฉียนทำให้สืออวี่ไป๋ชะงัก เขาเหลือบมองไปที่รถสามล้อและเห็นว่าในรถซึ่งเดิมทีควรจะเต็มไปด้วยเสื้อผ้าถูกแทนที่ด้วยถ่านอัดแท่งแล้ว
สืออวี่ไป๋เผลอมองไปที่ฉือฮวนโดยไม่รู้ตัว
ฉือฮวนอุ้มเด็กน้อยเดินมา และส่งสายตาให้เขาขณะส่งสือเยี่ยนกลับมายังอ้อมแขนของผู้เป็พ่อ
ดวงตาของเธอแดงก่ำเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ดูราวกับเศร้าโศกเหลือเกิน
“เฉิงจื่อเฉียน ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงต้องมุ่งเป้าไปที่อวี่ไป๋”
“เราไม่ได้ขายเสื้อผ้าสักหน่อย”
เ้าหน้าที่เทศกิจหรี่ตาด้วยความประหลาดใจและถามว่า "ถ่านพวกนี้มีไว้ทำอะไร"
“ฉันมีคนรู้จักในตัวเมือง เขาได้ยินมาว่าถ่านในชนบทราคาถูก เลยขอร้องให้เราส่งไปให้หน่อย”
เฉิงจื่อเฉียนโกรธจัด “ไร้สาระ! ตอนนี้เป็ฤดูร้อน ใครเขาจะซื้อถ่านกัน!”
ฉือฮวนตอบ "คุณไม่เข้าใจ เพราะไม่มีใครซื้อมันในฤดูร้อนนี่แหละ ถ่านจึงมีราคาถูก ทำให้คนมากมายตุนถ่านอัดแท่งไว้ใน่ฤดูร้อน"
นี่เป็เื่จริง แม้แต่ในบรรดาเ้าหน้าที่เทศกิจก็มีคนที่เพิ่งตุนถ่านแบบนี้ไว้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
“ใช่แล้ว ครอบครัวของผมก็เพิ่งตุนไว้บ้าง”
ขณะที่เ้าหน้าที่เทศกิจพูด เขาก็ลองบดถ่านดู พร้อมเอ่ยว่า "ถ่านคุณภาพดีทีเดียว"
พูดจบก็เบิกตากว้างและมองไปที่เฉิงจื่อเฉียนซึ่งใบหน้าซีดเผือด “คุณเฉิง คุณใส่ร้ายผู้อื่นและแจ้งความเท็จ ตามพวกเรามาหน่อยได้ไหมครับ?”
เฉิงจื่อเฉียนไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็ฝ่ายเสียรู้เสียเอง เขาหน้าถอดสี พร้อมเอ่ยว่า "คุณเ้าหน้าที่ ต้องมีเื่เข้าใจผิด พวกเขาต้องเอาสินค้าไปไว้ที่อื่นแน่!"
"หากเราค้นหาทั่วเมือง จะต้องเจอพวกมัน!"
ฉือฮวนมองเขาอย่างผิดหวัง "เฉิงจื่อเฉียน ไม่คิดเลยว่าคุณจะเกลียดชังพวกเราขนาดนี้"
สืออวี่ไป๋กล่าวด้วยว่า "คุณเกลียดพวกเราก็ไม่เป็ไร แต่คุณไม่ควรรบกวนเ้าหน้าที่เทศกิจ พวกเขามีงานต้องทำ"
“และคุณกำลังขัดขวางงานราชการของพวกเขา”
เ้าหน้าที่เทศกิจทั้งสองก็หมดความอดทนเช่นกัน "ไปกันเถอะ คุณเฉิง อย่าเสียเวลาของเราเลย เราไม่อยากเอาเวลาไปเสียกับคุณ!"
เฉิงจื่อเฉียนไม่ยอม แต่ก็ถูกเ้าหน้าที่เทศกิจสองคนลากออกไปแล้ว
ก่อนจากไป ชายหนุ่มยังจ้องมองพวกเขาอย่างเกลียดชัง
จนกระทั่งเห็นเงาร่างเ้าหน้าที่เทศกิจไปถึงปากซอย ไหล่ตั้งตรงของฉือฮวนจึงค่อยทรุดฮวบลง พร้อมถอนหายใจยาว
พอนึกถึงความตื่นเต้นเมื่อสักครู่ เธอก็กุมหน้าอกอย่างโล่งใจ
"ใแทบแย่"
เธอทำตาโตและจ้องสืออวี่ไป๋ด้วยน้ำตาคลอ
ดีจริง โศกนาฏกรรมในชาติก่อนของเธอไม่ได้เกิดขึ้นซ้ำรอย ในที่สุดเธอก็ช่วยสืออวี่ไป๋ได้ด้วยความพยายามของเธอเอง
“คุณซ่อนเสื้อผ้าไว้ที่อื่นหรือ?”
"ใช่แล้ว"
“ถ่านพวกนี้ล่ะ?”
สืออวี่ไป๋เหลือบมองรถสามล้อที่มีถ่านจำนวนมากอยู่ในนั้น ถ่านเยอะขนาดนี้ เธอขนมันขึ้นรถโดยลำพังเหรอ?
ขณะที่ความคิดนี้แล่นเข้ามาในใจ สืออวี่ไป๋ก็เผลอมองไปที่มือของฉือฮวน แต่เธอซ่อนมันไว้โดยเอามือไพล่หลัง
ฉือฮวนขยับทีท่าอย่างรวดเร็ว แต่สืออวี่ไป๋เร็วกว่า
วินาทีต่อมา สืออวี่ไป๋ก็คว้ามือของหญิงสาวได้ ที่ปรากฏต่อสายตาเขาคือมือสองข้างเปื้อนสีดำ และเล็บมีเืสดซึมออกมา
สืออวี่ไป๋รู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็ชิ้น ๆ ใบหน้าหล่อเหลาสลดลงทันที
“คุณขนถ่านพวกนี้ขึ้นรถเองเหรอ?”
เสียงของสืออวี่ไป๋เบามากจนได้ยินไม่ถนัด กระทั่งคำสุดท้ายยังแทบไม่มีเสียง
ฉือฮวนมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายโกรธ จึงง้อเขาโดยไม่รู้ตัว "อย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่ไม่อยากให้คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้"
“สืออวี่ไป๋ ตราบใดที่เราสามคนเป็ครอบครัวเดียวกัน แต่ละวันต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่”
“ดูสิ ฉันปกป้องคุณด้วยพละกำลังของฉันเองไม่ใช่เหรอ?”
เธอยกมือที่เปื้อนเืของตัวเองขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ
สืออวี่ไป๋กัดกระพุ้งแก้ม จิตใจพลันปั่นป่วน เขามองเธออย่างจริงจังเป็เวลานานกว่าจะหลุดพูดออกมาว่า "โง่จริง"
พอถูกเขาดุ ฉือฮวนก็อารมณ์ดีขึ้น
เธอเห็นว่าสืออวี่ไป๋ผ่อนคลายอีกครั้ง ขณะที่เขาดุเธอ ขนตายาวของเขาก็สั่นไหว พยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมกระแสอารมณ์
“อย่าเพิ่งรีบไปเอาของเลย พวกเราเอารถสามล้อกลับไปบ้านอาเฉินก่อน จากนั้นก็ไปดูสถานการณ์ที่ตลาดกลางคืนกัน”
"…ได้"
สืออวี่ไป๋รู้สึกว่าหัวใจหนักอึ้ง
รถสามล้อถูกส่งคืนที่บ้านของอาเฉิน สืออวี่ไป๋อุ้มสือเยี่ยนที่กำลังหลับอยู่และจับมือของฉือฮวน ครอบครัวสามคนเดินเคียงข้างกันไปที่ตลาดกลางคืน
ระหว่างทาง ผู้คนจำนวนมากวิ่งออกมาจากตลาดกลางคืน ส่วนใหญ่เป็พ่อค้าแม่ค้า
บังเอิญพวกเขาเจออาเฉินเข้าพอดี
ข้าวของของอาเฉินถูกวางไว้บนรถสามล้อของเพื่อนบ้าน เมื่อเห็นพวกเขาก็กล่าวทักทาย แล้วรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน
ตลาดกลางคืนที่เคยมีชีวิตชีวา ตอนนี้กลายเป็ความโกลาหล ผู้คนต่างวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก หลายคนร้องไห้อย่างหนักด้วยความอับอาย จำต้องทิ้งอุปกรณ์ไว้บนพื้นเพราะไม่มีเวลาเก็บ
ฉือฮวนรู้สึกขมขื่นในใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้
คนส่วนใหญ่ที่มาค้าขายที่ตลาดกลางคืนล้วนแต่มาจากครอบครัวยากจน พวกเขาแค่ออกมาหาเลี้ยงชีพ เลี้ยงดูปากท้อง คิดไม่ถึงว่าความเห็นแก่ตัวของเฉิงจื่อเฉียนจะทำให้ผู้คนมากมายเสียหาย
“คุณรู้เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ได้ยังไง?”
จู่ ๆ น้ำเสียงแสดงความสงสัยของสืออวี่ไป๋ก็ดังขึ้นที่ข้างหู
เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่เฉียบคมของสืออวี่ไป๋ หัวใจของฉือฮวนก็เต้นดัง ‘ตุบ ๆ’ อย่างควบคุมไม่ได้
6K
