พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้

หวังเถิงมือขวาถือซากศพผู้หญิงครึ่งท่อนวิ่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงเคาะเล็บที่ถี่และต่อเนื่องดังตามมาติดๆ

เขามักจะหันกลับไปมองเป็นระยะๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจระงับได้

ตายแล้ว...ตายกันหมดแล้ว!

ปวดหัวแทบระเบิด...ทักษะจักจั่นพลีชีพครั้งสุดท้ายของเขาได้ใช้ไปแล้ว

แม้ว่าพลังจะดีไม่น้อย จักจั่นพลีชีพหนึ่งตัวในสถานการณ์ปกติสามารถระเบิด ซอมบี้ ได้เจ็ดแปดตัวในครั้งเดียว แต่สำหรับขาปูหัวคนที่แข็งแกร่งราวกับโลหะแล้ว กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย นอกจากการทำให้ใบหน้าคนตรงกลางดูเจ็บปวดมากขึ้นแล้ว ก็ไม่สามารถแม้แต่จะขัดขวางได้

ซากศพครึ่งท่อนในมือผิวพรรณละเอียดอ่อน โคนขาที่อวบอิ่มบ่งบอกว่าเป็นผู้หญิง ดูออกว่าก่อนตายดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

ทำไมยังมีอสูรร้ายอีก! ทำไมถึงมีสองตัว!?

หวังเถิงในใจทั้งโกรธทั้งแค้น เขาคิดไม่ตกว่านอกจากของบนชั้นบนสุดแล้ว ทำไมหลังจากที่แมงมุมถูกล่อออกไปแล้วที่นี่ยังมี สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ อีก

ถ้าหากรู้ล่วงหน้าว่ายังมีอสูรร้ายอยู่ที่นี่ ต่อให้ต้องอดตาย ข้าก็จะไม่ก้าวเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแม้แต่ก้าวเดียว!

เพียงแต่...ปูหัวคนที่ไล่ฆ่าเขาอยู่ข้างหลังดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้านั้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ดะ-ดะ-ดะ-ดะดะ”

อสูรร้ายใกล้เข้ามาอีกแล้ว

เสียงขาที่ราวกับเสียงยมทูตดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ฉีกเนื้อสดชิ้นหนึ่งจากซากศพโยนไปข้างหลังอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนั้นคือชู้รักของเขา...เทพธิดาที่เขาเคยหลงใหล ยังคงมีเสน่ห์...เขาถึงกับไม่ยอมแบ่งปันเธอให้ใคร เมื่อทุกคนถูกเขาใช้จักจั่นพลีชีพระเบิดจนพิการแล้ว มีเพียงผู้หญิงคนเดียวที่เขายังคงพาหนีไปด้วย

เมื่อมองดูซากศพครึ่งท่อนในมือ ในใจเขาก็พลันรู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างประหลาด

ทำไมเธอต้องดิ้นรนด้วยล่ะ?

ฉันก็แค่จะตัดแขนเธอข้างเดียวเองนะ...

แค่แขนข้างเดียวเอง...พวกเราจะได้รอดไปด้วยกัน...

เลือดหยดลงมาจากซากศพเป็นหยดๆ ไส้กองหนึ่งไหลลงบนพื้น ราวกับกำลังตอบคำถามของเขา

โดยไม่สิ้นเปลือง หวังเถิงเตะไส้ไปไกลๆ หน่อย เพื่อใช้เป็นอาหารครั้งต่อไปของอสูรร้าย

วิธีนี้ได้ผลดีมาก เป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากตอนที่เจอแมงมุมดูดไขกระดูก อสูรร้ายที่น่าขยะแขยงเหล่านี้มีความปรารถนาในเลือดเนื้อสดๆ อย่างผิดปกติ ทุกครั้งที่โยนชิ้นส่วนซากศพออกไปก็จะสามารถขัดขวางฝีเท้าของอสูรร้ายได้

ซากศพเหลือไม่มากแล้ว...ต้องใช้ให้ประหยัดหน่อย

.....

“พี่หลิน เหมือนมีคนกำลังหนีอยู่ครับ!”

เกาเทียนถือคันศร สีหน้าตื่นตระหนกตามหลังหลินอัน สายตามองเข้าไปในห้างที่มืดมิด

“ทิศเก้านาฬิกา...ผู้ปลุกพลัง หนึ่งคน, สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ หนึ่งตัว”

ภายใต้การสแกนด้วยพลังจิต หลินอันก็ล็อกเป้าหมายของเสียงได้อย่างรวดเร็ว

“โครม-”

ชั้นวางสินค้าถูกผลักล้ม สินค้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

หวังเถิงหอบหายใจอย่างหนัก ซากศพในมือเหลือเพียงครึ่งเดียว เขาชนเข้ากับชั้นวางสินค้าแล้วก็โซซัดโซเซ แต่กลับบังเอิญเห็นหลินอันสองคนที่ยืนอยู่ที่ทางออกชั้นสาม

ยังมีคนอีก!!?

ในฐานะ ผู้ปลุกพลัง เหมือนกัน เขาก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ท่าทางถือคันศรของเกาเทียนทำให้เขาประทับใจ เขาจำผู้ชายคนนี้ได้...ทุกๆ ลูกศรราวกับมีพลังระเบิด

“เพื่อน! ช่วยด้วย!”

เขาตะโกนสุดเสียง พลางซ่อนซากศพครึ่งท่อนไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ

รอดแล้ว!

ไม่ทันได้คิดว่าทำไมคนที่คิดว่าถูก ฝูงซอมบี้ กินไปแล้วถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ตอนนี้หลินอันสองคนคือฟางเส้นสุดท้ายของเขา

“โครม!”

ปูหัวคนพุ่งเข้าชนอย่างบ้าคลั่ง ชนชั้นวางสินค้าตามทางล้มลงแล้วก็ปรากฏตัวขึ้น

หลินอันสายตามองข้ามหวังเถิงที่วิ่งมาหาเขา มองไปยังข้างหลังของเขา

ต่างจากปูหัวคนที่เห็นตอนที่ถูกระเบิดจนเป็นรูที่ชั้นสอง อสูรร้ายที่ไล่ฆ่าหวังเถิงนั้นเห็นได้ชัดว่าใหญ่กว่าตัวก่อนหน้านี้อยู่หลายส่วน

“เพื่อน! อย่ามัวแต่ยืนบื้อสิ! อสูรร้ายนั่นจะมาแล้ว!”

“รีบยิงมันสิ!”

หวังเถิงใบหน้าฉายแววขุ่นเคือง ทำไมไอ้หนุ่มคันศรนั่นยังไม่ลงมืออีก!

โดยสัญชาตญาณ ภายใต้การกดดันของพลังจิตอย่างรุนแรง ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เกาเทียนก็ถูกเขามองข้ามไป

“อย่าเพิ่งลงมือ”

“หาวิธีจับเป็นอสูรตัวนี้ให้ได้ มีประโยชน์”

หลินอันเมินเฉยต่อหวังเถิงที่ร้อนใจ

ในสัมผัสทางจิตของเขา ชายตรงหน้าพลังจิตเกือบจะหมดสิ้น ทั่วร่างมีกลิ่นอายที่อ่อนแอ

ระดับศูนย์...ไม่มีพลังจิต...

ขอเพียงเขาต้องการ ความคิดเดียวก็สามารถระเบิดหัวมันได้

หลินอันกำชับเกาเทียนสองสามประโยคในช่องสื่อสารของกลุ่มอย่างสงบ ภารกิจต้องการให้สำรวจความลับภายในห้างสรรพสินค้า หากสามารถจับเป็นปูหัวคนเพื่อสำรวจดูได้ก็จะดีที่สุด

เกาเทียนได้ยินก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น แม้จะไม่รู้ว่าพี่หลินต้องการจะทำอะไร แต่เขาก็เชื่อฟังคำสั่ง

อย่างไรเสียก็แค่ระดับหนึ่ง...ไม่น่าจะคุกคามพี่หลินได้

เขาวางคันศรที่เล็งไว้อยู่ตลอดเวลาลง และรอการจู่โจมของอสูรร้ายพร้อมกับหลินอัน

ให้ตายสิ!

ไอ้โง่!

เมื่อเห็นเกาเทียนถึงกับวางคันศรลง หวังเถิงในใจก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่า

เสียงขาที่เคาะอยู่ข้างหลังแทบจะอยู่ข้างหูแล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น...ระยะทางก็ไม่ทันแล้ว!

ในเมื่อพวกแกไม่ยอมลงมือช่วยฉัน!

ก็ไปตายซะ!

“ฟุ่บ!”

ชิ้นส่วนซากศพที่เลือดเนื้อเละเทะถูกโยนออกไป

สายตาอำมหิต...เขาโยนซากศพสุดท้ายไปที่ใต้ฝ่าเท้าของเกาเทียนโดยไม่ลังเล

ฉันจะดูสิว่าแกจะยิงฉันหรือยิงอสูรร้าย!

หาที่ตาย!

ภายใต้การมองเห็นที่เหนือมนุษย์ หลินอันก็ตระหนักถึงความคิดของหวังเถิงในทันที

คิดจะให้พวกเราเป็นตัวตายตัวแทน?

ถ้าหากในที่เกิดเหตุมีเพียงเกาเทียนคนเดียว บางทีอาจจะทำให้เขาทำสำเร็จได้ แต่ตอนนี้?

น่าขัน!

“หนามเทพ!”

“โครม!”

หลินอันก้าวเท้าออกไปโดยไม่ลังเล สายตาล็อกเป้าไปที่ช่วงล่างของหวังเถิง คลื่นกระแทกทางจิตที่ปล่อยออกไปในทันทีก็ระเบิดขาทั้งสองข้างของเขาอย่างแม่นยำ

ด้วยพลังจิตของเขาในตอนนี้ หนามเทพ ที่ปะทุ ออกมาก็เพียงพอที่จะบดขยี้แผ่นเหล็กให้เป็นผง ไม่ต้องพูดถึงร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อ?

ราวกับถูกลบเลือน...ชายที่กำลังวิ่งอย่างบ้าคลั่งร่างก็พลันลอยขึ้น ช่วงล่างที่หายไปอย่างกะทันหันกลายเป็นหมอกเลือดยังไม่ทันจะรู้สึกเจ็บปวด

“อ๊าาาาาา!”

เสียงร้องโหยหวน

ราวกับเพิ่งจะรู้สึกตัว เมื่อเขาตกลงบนพื้น ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าครึ่งล่างของตัวเองหายไปแล้ว

เส้นประสาทที่ถูกตัดขาดในทันทียังไม่ทันจะส่งความเจ็บปวดออกมา เพียงแต่ไม่มีใครสามารถเห็นครึ่งล่างของตัวเองหายไปแล้วยังคงสงบอยู่ได้

“พี่หลิน! ระวังครับ!”

เกาเทียนร้องเตือนตามสัญชาตญาณ ปูหัวคนที่ถูกเลือดเนื้อดึงดูดก็พุ่งเข้ามา หัวเด็กสาวตรงกลางบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเทียบกับหวังเถิงที่มีเพียงครึ่งท่อนแล้ว หลินอันสองคนที่มีเลือดเนื้อสดๆ ยิ่งดึงดูดการโจมตีของมันมากกว่า

ราวกับไม่มีปฏิกิริยา...

ในสายตาของหวังเถิง หลินอันยังคงหันหน้ามาทางเขา ผู้ปลุกพลัง ถือคันศรข้างๆ ยังไม่ทันจะได้ง้างคันศรยิง ทำได้เพียงร้องเตือนตามสัญชาตญาณ

ตาย! ฆ่ามัน!

หวังเถิงสองตาจ้องมองหลินอันอย่างเอาเป็นเอาตาย สายตาเต็มไปด้วยความแค้น

ไม่ลงมือจัดการอสูรร้าย! กลับมาลงมือกับฉัน!

ผู้ปลุกพลัง สองคน! เห็นได้ชัดว่าถ้าลงมือเร็วกว่านี้ก็จะสามารถขัดขวางอสูรร้ายได้!*
ตายซะ! ไปตายกันให้หมด!
ความเกลียดชังผุดขึ้นมา

ขาที่เขียวคล้ำและส่องประกายแหลมคมราวกับดาบแทงไปยังหัวกะโหลกของหลินอันอย่างแรง ดูเหมือนว่าในวินาทีต่อไปก็จะระเบิดออกเป็นหมอกเลือด

“แคร้ง”

เสียงราวกับโลหะกระทบกันดังขึ้น

หลินอันเอียงศีรษะเล็กน้อยอย่างเฉยเมย กรงเล็บแหลมคมกำลังจ่ออยู่ที่หัวของเขาแต่กลับไม่สามารถแทงเข้าไปได้แม้แต่น้อย

ความเสียหายที่เพียงพอที่จะแทงทะลุแผ่นเหล็กก็ถูกขัดขวางได้อย่างง่ายดาย...โจมตีครั้งเดียว...ไม่ได้รับบาดเจ็บ

เกาเทียนที่ทำได้เพียงร้องเตือนก็มองดูภาพตรงหน้าอย่างตะลึง

ปูหัวคนที่พุ่งเข้ามาก็ดูเหมือนจะตะลึงไปเช่นกัน ใบหน้าคนตรงกลางหยุดการบิดเบี้ยว

หลินอันใบหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

ตั้งแต่เข้าสู่ชั้นสามเขาก็ได้รับค่าสถานะของปูหัวคนแล้ว

พละกำลัง 15 หน่วย...แม้แต่การป้องกันของ ยุทโธปกรณ์ ของเขาก็ยังทำลายไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังมีการเสริมค่าสถานะร่างกายที่สูงอีกด้วย

แสงสีขาวจาก [เปลือกเกราะประสาน] วาบขึ้นแล้วหายไป พร้อมกับแรงกระแทกจากการพุ่งเข้ามาของอสูรร้ายก็ถูกหักล้างไปพร้อมกัน

ตื่นตระหนก...หวาดกลัว...

หวังเถิงสองตาเบิกกว้าง มองดูภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ภาพที่จินตนาการไว้ว่าหัวกะโหลกของหลินอันจะถูกแทงทะลุไม่ได้ปรากฏขึ้น

ทำไมร่างกายที่เป็นเลือดเนื้อถึงสามารถต้านทานการโจมตีนี้ได้!?

แท้จริงแล้ว...ใคร...กันแน่ที่เป็นอสูรร้าย!?

กลัวจนตัวแข็ง...เขาแข็งทื่อไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“อะไรกัน?”

“แปลกใจมากเหรอ?”

หลินอันหัวเราะเยาะเขาเบาๆ แล้วก็ไม่หันกลับไปมอง ยื่นมือขวาออกไปจับขาของอสูรร้ายในทันที

นิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกเหมือนกับคีมเหล็ก...จับอสูรร้ายทุ่มลงบนพื้นอย่างแรง!

“โครม!”

พื้นแตกละเอียด...สั่นสะเทือน...

สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ที่เพียงพอที่จะสังหารทีมเล็กๆ ได้ ในมือของเขาก็เหมือนกับของเล่น...ถูกขยำอย่างตามใจชอบ