the choice

'นี่ไม่ใช่ฝันหรอ ไม่ใช่ฝันจริง ๆ สินะ'
เขารีบพลิกมือดูหน้าจอโทรศัพท์ และรีบปลดล็อกกดเข้าที่แอพพลิเคชั่นสีเขียว เปิดเข้าแชทเพื่อดูข้อความต่าง ๆ ที่ขึ้นแจ้งเตือนมากมายจากหลากหลายกลุ่ม ไม่ว่าจะแชทของกลุ่มเพื่อนสนิท หรือแม้กระทั่งใครคนหนึ่งที่เขาสนใจเป็นพิเศษ แล้วเมื่อเปิดเข้าไปดูก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าจอ
ในนั้นมีใจความเกี่ยวกับการติดเชื้อของซอมบี้เต็มไปหมดทุกกลุ่มที่เขาเปิดดู เขาพยายามติดต่อกลับทุกคนในช่วงที่เขานอนหลับ แต่ก็พบว่าไม่สามารถติดต่อได้แล้วเพราะไม่มีสัญญาณตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งไฟฟ้า และสัญญาณอินเทอร์เน็ตจะใช้การไม่ได้เลย เขารีบเปิดดูหนึ่งในข้อความจากแจ้งเตือนทั้งหมดที่มี กดเข้าไปที่ช่องแชทของคนพิเศษคนนั้น คนที่เขาแอบชอบ
เธอพิมพ์ไม่เป็นคำส่งมา แต่พอจับใจความได้ว่า เธอกลัวมาก เธอต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน ให้รีบไปหาเธอที่ห้องทีข้อความของเธอถูกส่งมาเมื่อเวลาสิบเก้านาฬิกาสี่สิบสองนาที ส่วนเวลาตอนนี้ก็เป็นเวลายี่สิบสองนาฬิกาสามสิบสามนาที ‘อา..สามชั่วโมงแล้วงั้นหรอ’
เจมส์คิดไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเขาควรจะทำอะไรก่อน จะออกไปช่วยเธอได้ยังไง ถ้าเกิดว่าซอมบี้ระบาดมาถึงหน้าห้องเขาแล้ว แสดงว่าด้านนอกห้องนี้ก็คงเต็มไปด้วยพวกมันเป็นแน่เขามองไปยังประตูบานใหญ่ มันเป็นทางหนีหลักของเขา แต่กลับถูกกันด้วยซอมบี้ตัวที่เขาเพิ่งจะทุบแขนมันทิ้งไป มองมายังหน้าต่างก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะหน้าต่างของหอพักนี้มันถูกกันไว้ด้วยโครงเหล็กกั้นอย่างแน่นหนาเพราะงั้น ประตู จะเป็นทางเดียวที่เขาจะออกไปด้านนอกได้ ซึ่งเขาต้องกำจัดซอมบี้แขนขาดเหวอะนั่นให้ตายไปซะก่อน
[...32%][...33%]
‘เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ’ เมื่อเจมส์ได้ใช้ความคิดสักระยะ เขาก็พบว่ามีตัวเลขอะไรก็ไม่รู้ปรากฏขึ้น มันเหมือนกับกำลังอัพโหลดอะไรสักอย่างเขาครุ่นคิดและมองตัวเลขนั้นสักพัก ก็ได้แต่คิดว่าเขาคงต้องรอจนถึง 100% ก่อนถึงจะรู้ได้ว่ามันหมายถึงอะไร และทำไมมันถึงขึ้นมาตรงหน้าเขาได้
[...42%]
[...64%]
[...79%]
[...99%][...100%]
เขารอมากว่าครึ่งชั่วโมง ตัวเลขนั้นก็ครบ 100% สักที
ติ้งต่อง
มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาในหัว ก่อนที่จะปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ขึ้นมากลางอากาศ
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด][ชื่อ เจมส์ อายุ 22 ปี เลเวล 1 อาชีพ -][พลังชีวิต 32][พลังโจมตี 2][พลังป้องกัน 0][สกิล -]
“อะไรวะเนี่ย นี่มันเกมหรอ” เขาพูดออกมาอย่างดังด้วยความตกใจ
[ค้อนพลังโจมตี +1]
เจมส์ก้มหน้ามองลงไปที่ค้อนในมือ แล้วลองปล่อยมันหลุดลงพื้นไป ไม่นานหน้าจอก็เปลี่ยนพลังโจมตีจาก สอง ลดเหลือ หนึ่ง ทันที
[ถอดของสวมใส่][พลังโจมตี 2->1]
“เหมือนเกมจริง ๆ ด้วยว่ะ”
เจมส์ฉุดคิดขึ้นมาในหัวว่าถ้ามองไปที่สิ่งของนั้น มันจะแสดงชื่อของสิ่งนั้นหรือเปล่าเจมส์เปิดไฟฉายจากมือถือขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่องไปยังประตูที่มีกองเนื้อเหม็นเน่าเละอยู่ แล้วก็พบกับข้อความที่บอกว่าซากเนื้อนั่นคืออะไร
[มือของซอมบี้เลเวล 1]
เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นว่าเป็นไปตามที่ข่าวที่แชร์กันมาจริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องของซอมบี้ เจมส์มองไปยังรอบ ๆ พร้อมกับส่องไฟฉายเพื่อหาอาวุธชิ้นใหม่ที่ดีกว่าค้อนในตอนนี้
เจมส์ เขาก็เป็นเพียงเด็กมหา’ลัยปี 4 ที่กำลังทำโปรเจคจบอยู่เท่านั้น ของในห้องจึงไม่มีอะไรมากไปกว่าอุปกรณ์เกี่ยวกับโปรเจคทั้งหมดที่เขากำลังทำอยู่ เขามองก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยายามคิดว่าของชิ้นไหนจะทำให้เขารอดได้มากที่สุดภายในห้องไม่มีอะไรมากมาย จะมีก็แต่เครื่องเชื่อม ท่อเหล็ก มีด ตู้เย็นหนึ่งตู้ พร้อมกับเก้าอี้โง่ ๆ อีกหนึ่งตัว นอกนั้นมันก็เป็นของจิปาถะทั่ว ๆ ไปเครื่องเชื่อมมันดูเหมือนจะมีประโยชน์ แต่เอาเข้าจริงเขาไม่มีลวดเชื่อมที่ใช้คู่กับมันเลยด้วยซ้ำ ของที่ใช้ได้จริงก็คงจะเป็นมีดเท่านั้น เขาเลยเลือกที่จะหยิบมีดขึ้นมาไว้ในมือ
สายตากลับไปมองยังหน้าประตูอีกครั้ง เจมส์ใช้หัวคิดเกี่ยวกับซอมบี้ตัวนั้นอยู่สักพัก ก็ดูเหมือนว่ามันจะมีความรู้สึกเจ็บปวด แสดงว่าระบบการไหลเวียนเลือดในร่างกายของมันยังคงทำงานอยู่ ถ้ามันไม่ต่างจากคนธรรมดามากเท่าไหร่ มีดที่อยู่ในมือก็พอที่จะสู้ได้
เขาเริ่มคิดแผนการในการจัดการกับซอมบี้ตัวหน้าประตูอยู่ในหัว ก่อนจะค่อย ๆ เข้าไปเปิดประตูแล้วเผชิญหน้ากับมันอย่างจัง
การที่เขาเข้าไปเผชิญหน้าไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัว แต่ถ้าเขาคาดเดาไม่ผิด เลเวลของเขาคงจะเพิ่มขึ้นได้ก็ต่อเมื่อฆ่าซอมบี้เท่านั้น นี่เลยเป็นแรงผลักดันให้เจมส์ต่อสู้กับมันโดยตรง
เมื่อเขาเปิดประตูออกมา ซอมบี้ตัวเหม็นเน่าเหวอะหวะก็กระโจนเข้ามาอย่างสุดแรง มีดในมือที่ถูกกำไว้แน่น แทงเข้าไปที่คางของมันอย่างจัง เลือดเน่า ๆ จากตัวของมันกระฉูดออกมาจากแผลที่แทง กระเด็นเปรอะหน้าของเจมส์ กลิ่นคาวเน่าที่ต่างจากเลือดของมนุษย์คละคลุ้งรอบตัวจนชวนอ้วก ภาพเลือดที่ไหลออกมาอาบนองทั้งสองแขนชัดเจนในดวงตาของเขา
ตัวของซอมบี้ตรงหน้าเอนไปด้านหลัง และสุดท้ายมันก็ล้มหัวกระแทกเข้ากับประตูของห้องฝั่งตรงข้าม เจมส์รีบเอาตัวเข้าไปนั่งคร่อมตัวของมัน มือทั้งสองบีบเข้าที่ตำแหน่งชีพจรบนคอ ขาขวาเหยียบเข้าที่แขนซ้ายของซอมบี้ไม่ให้ขยับได้ มันตะเกียกตะกายจนทำให้เลือดจากแขนอีกข้างที่โดนทุบเละกระเซ็นออกมากระจัดกระจายไปทั่วพื้นและใบหน้าของเขาก่อนที่จะแน่นิ่งไป
‘คงตายแล้วล่ะมั้ง’ เขาค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากคอของซอมบี้ตรงหน้าแล้วมองนิ่งสักพักจนกระทั่งแน่ใจว่ามันจะไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก
จากนั้นไม่นานภาพของจอโฮโลแกรมก็ขึ้นมาอีกครั้ง แสดงถึงสถานะของซอมบี้ตัวนี้
[ซอมบี้ บอล เลเวล 1][พลังชีวิต 10][พลังชีวิต 9][พลังชีวิต 8]
พลังชีวิตของมันค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ ทีละหนึ่ง เจมส์มองภาพด้านหน้า แล้วพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังปรากฏ ‘หรือมันจะหมายถึง ถ้าพลังชีวิตของมันหมด มันก็คงจะตายจริง ๆ แบบนั้นสินะ’
แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เจมส์อึ้งก็คือชื่อของซอมบี้ มันเป็นชื่อของเพื่อนห้องข้าง ๆ และก็ยังเป็นชื่อของเพื่อนที่อยู่ภาคเดียวกับเขาอีกด้วย
ตอนนี้เขาถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ค่อย ๆ ใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องใบหน้าของซอมบี้ตัวนี้ทีละนิด ทีละนิด ถึงแสงจะไม่ได้สว่างมากนัก แต่มันก็ทำให้เขารับรู้ได้ว่านี่คือ บอล เพื่อนในภาคและเพื่อนร่วมหอของเขาจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นทรงผม หรือเครื่องแต่งกาย มันก็คือ บอลตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองฆ่ามอนสเตอร์เหมือนอย่างในเกมทั่ว ๆ ไปที่มันเกิดขึ้นมาได้เรื่อย ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาได้ฆ่าเพื่อนของตัวเอง ขณะที่พลังชีวิตของซอมบี้ลดลงจนเหลือ 0 ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เขาได้ฆ่าเพื่อนไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ
นี่มันไม่ใช่เกมธรรมดา แต่เป็นเกมที่คร่าชีวิตมนุษย์บนโลกจริง ๆ งั้นหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในตอนนี้
[คุณได้รับ *exp +50 โบนัสตัวแรก exp +50][คุณได้รับ **สกิล เร่งเลือด][คุณได้รับ วัคซีนซอมบี้][คุณได้เลื่อนระดับ เลเวล 1-->2][ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด][ชื่อ เจมส์ อายุ 22 ปี เลเวล 1-->2 อาชีพ -][พลังชีวิต 32-->36][พลังโจมตี 2][พลังป้องกัน 0][สกิล เร่งเลือด][แต้มสะสม 5 แต้ม]
-tbc-
* exp คือค่าประสบการณ์ที่ได้จากการกำจัดมอนสเตอร์** สกิล คือความสามารถต่าง ๆ ของตัวผู้ใช้งาน ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 แบบ แบบที่ 1 คือ active คือต้องเรียกใช้ก่อนถึงจะแสดงผล แบบที่ 2 คือ passive คือ เปิดใช้ตลอดเวลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : two

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : two

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้