จากความทรงจำของตัวเองเผยเชียนไปตามหาเปาซวี่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ๆ ประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัย
เอกลักษณ์ของเป้าหมายโดดเด่นชัดเจน
ตอนนี้เป็่ฤดูใบไม้ร่วงทุกคนใส่เสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวแต่เปาซวี่กลับสวมเสื้อสเวตเตอร์และพาดเสื้อโค้ตตัวหนาไว้บนพนักเก้าอี้
นั่นไม่ได้เป็เพราะเขากลัวหนาวแต่เป็เพราะเขาใส่ชุดนี้มาั้แ่หน้าหนาวที่ผ่านมาต่างหาก...
นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครทำแบบนี้ได้อีก
ตอนนี้เปาซวี่กำลังนั่งเหม่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์
บนหน้าจอตัวละครของเขานั่งเปื่อยไม่ทำอะไรอยู่บนเก้าอี้ที่ลอยอยู่เหนือเมืองหลัก
เมื่อเผยเชียนเดินเข้าไปใกล้ก็ได้กลิ่นหนังศีรษะมันเยิ้มจางๆ
กลิ่นไม่ได้รุนแรงมากน่าจะเป็เพราะผมของเปาซวี่บางจนแทบจะไม่เหลืออะไรบนหัวแล้ว
อืมถ้าฉันทำให้เขายอมออกจากร้านอินเทอร์เน็ตได้ฉันจะเอาเงินฟาดให้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ
“เปาซวี่”เผยเชียนเอ่ยทัก
หลังจากนิ่งไปสิบวินาทีเปาซวี่ก็หันหน้ามามอง ดวงตาที่ด้านใต้ดำคล้ำเป็วงใหญ่กะพริบ “นายเรียกฉันเหรอ”
พอมั่นใจว่าถูกคนเผยเชียนก็นั่งลงข้างๆ เปาซวี่
“ฉันมีงานให้นายทำสนใจมั้ย” เผยเชียนถาม
เปาซวี่หันกลับไปจ้องจอด้วยสายตาว่างเปล่า“ผู้จัดการร้านเน็ตเหรอ ไม่สนอ่ะ”
“เปล่าไม่ใช่ผู้จัดการร้านเน็ต นักออกแบบเกมเพื่อสร้างเกมของนายขึ้นมาเองต่างหาก”เผยเชียนตอบ
เปาซวี่หันกลับมามองประเมินเผยเชียนช้าๆ
สุดท้ายเขาก็สรุปได้ว่าเผยเชียนเป็แค่นักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง
“อย่ามาอำกันเล่น”เปาซวี่ไม่เชื่อคำของเผยเชียน
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออกในใจนึกสงสัยว่าสถานการณ์จะดีกว่านี้ไหมถ้าเขาใส่ชุดอื่นมา
แต่สูทของเขายังไม่มาส่ง
เผยเชียนไม่อยากให้เื่ยืดยาวมากจึงควักเงินห้าร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า
“ถ้านายอยากทำงานนี้นี่เป็เงินเดือนล่วงหน้า”
เปาซวี่มองแบงก์ร้อยหยวนสีแดงห้าใบด้วยดวงตาเป็ประกาย
เขาเริ่มเชื่อขึ้นมาเล็กน้อยว่าเผยเชียนพูดเื่จริง
ถ้าจะมาหลอกเผยเชียนต้องเป็ฝ่ายขอเงิน ทำไมเขาต้องเอาเงินมาให้ด้วย
แถมยังให้ตั้งห้าร้อยหยวน
ในปี2009 นี้ สำหรับคนแบบเปาซวี่แล้วเงินห้าร้อยหยวนถือเป็เงินก้อนใหญ่เพราะค่าใช้บริการร้านอินเทอร์เน็ตใน่ปีนี้อยู่ที่สองถึงสามหยวนต่อชั่วโมงเท่านั้น
“ไม่ใช่แค่นี้นะบริษัทของเรามีคอมพิวเตอร์สเป็กสูงพ่วงด้วยหน้าจอคู่นายจะเล่นเกมตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ” เผยเชียนพูดเสริมอย่างมั่นใจ
เปาซวี่ตาเป็ประกายขึ้นมาทันที
เขาไม่ต้องเสียเงินสักแดงเดียวแต่ได้เล่นเกมบนคอมพิวเตอร์สเป็กสูงตอนไหนก็ได้!
จะไม่สะดวกสบายกว่าร้านอินเทอร์เน็ตหรือ
ทำแบบนี้ก็เหมือนกับโยนปลาตัวเล็กให้แมวผู้หิวโซ!
“ไม่ได้พูดเล่นใช่ไหมแล้วงานต้องทำอะไรบ้าง” เปาซวี่ถามอย่างงุนงง
“งานของนายก็คือการเล่นเกม! ตำแหน่งงานที่ฉันจะจ้างนายคือผู้ทดสอบเกม!”
“นายต้องทดสอบเกมของบริษัทเราและบริษัทอื่นๆถ้าเจอปัญหาอะไร นายก็มารายงานให้ฉันฟังให้ไวที่สุด”
“แน่นอนว่านายมีส่วนร่วมในขั้นตอนการออกแบบและเสนอความเห็นได้ด้วย”
“ฉันคิดว่านายทำตำแหน่งนี้ได้นายคิดว่าไง”
เผยเชียนผุดยิ้มเ้าเล่ห์
เปาซวี่ย่นปากลำคอสั่นเล็กน้อย
นี่คือชีวิตที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันถึงไม่ใช่หรือ
ได้เล่นเกมและทำเงินไปด้วยจะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก
“ได้เลย...เอ่อได้ ฉันจะลองคิดดู ถ้าเป็อย่างที่นายว่าจริง ฉัน...จะลองทำดูก็ได้”
ตอนแรกเปาซวี่จะตอบไปว่า‘ได้เลย’ แต่พอคิดดูอีกทีเขาก็ยังสงสัยว่ากำลังโดนต้มอยู่หรือเปล่า
ทำให้เขาต้องเปิดทางรอดให้ตัวเองเปาซวี่จะตัดสินใจอีกทีหลังจากเห็นที่ทำงานแล้วจริงๆ
เผยเชียนมั่นใจว่าเขาทำให้เปาซวี่คล้อยตามได้สำเร็จ
ไม่มีเหตุผลอะไรให้อีกฝ่ายปฏิเสธข้อเสนอสุดดีเยี่ยมขนาดนี้
“โอเคงั้นที่นายต้องทำตอนนี้คือ...”
“เอาเงินห้าร้อยหยวนนี้ไปอาบน้ำตัดผม ซื้อเสื้อผ้าใหม่”
“บริษัทเราอยู่บนตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิวถ้านายไปสภาพนี้ ยามอาจไม่ให้นายเข้าเพราะคิดว่าเป็คนเร่ร่อนก็ได้”
“นายน่าจะได้เริ่มงานภายในอีกสองวันเดี๋ยวฉันโทรบอกแล้วกัน”
“เตรียมตัวไว้ให้พร้อมล่ะ”
เผยเชียนหันกลับแล้วเดินออกไปหลังจากเสร็จกิจ
เปาซวี่มองเงินห้าร้อยหยวนในมือน้ำตาเริ่มปริ่ม
“ในที่สุด...ก็มีคนเห็นความสามารถของฉันสักที...!”
เขากำเงินห้าร้อยหยวนแน่นแล้วฟุบลงบนโต๊ะพร้อมสะอื้นไห้
แสงหน้าจอสะท้อนลงบนหัวที่เกือบล้านของเขาฉายเป็แสงอบอุ่น
ทุกคนที่อยู่ใกล้ๆนึกสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
หรือเขาจะได้ของหายากมานั่นเป็เหตุผลที่เขาดีใจขนาดนี้หรือเปล่านะ
...
...
เผยเชียนแสนสุขใจหลังจากจัดการเื่เปาซวี่เสร็จ
เขาได้คนที่ไว้ใจได้มาอีกคนแล้ว!
ได้หม่าหยางกับเปาซวี่มาก็เท่ากับได้มือซ้ายมือขวามาครบต่อไปอะไรๆ ก็จะง่ายขึ้น
เผยเชียนไม่กลัวว่าเปาซวี่จะถอนตัวกลางคันเพราะอีกฝ่ายไม่มีทางแสร้งทำหน้าตาตื่นเต้นที่เห็นเมื่อครู่ได้
เปาซวี่ไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอที่ดีแบบนี้หรอก
น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถหาคนมีความสามารถแบบเปาซวี่ได้อีก
เผยเชียนยังต้องจ้างคนผ่านช่องทางออนไลน์
เขาใช้เวลาห้านาทีพิมพ์คุณสมบัติที่้าออกมาหลายข้อบนจอมือถือจากนั้นก็ส่งให้ซินไห่ลู่เอาไปโพสต์ประกาศลงบนโลกออนไลน์ตามที่เขา้า
มีสามตำแหน่งที่เปิดรับ
ตำแหน่งแรกคือนักออกแบบเกมคุณสมบัติที่้าคือมีใจรักเื่เกม คนที่สามารถใช้เครื่องมือพัฒนาเกมได้จะรับพิจารณาเป็พิเศษ
ตำแหน่งที่สองคือนักออกแบบงานภาพคุณสมบัติที่้าคือต้องเชี่ยวชาญด้านศิลปะระดับหนึ่งเพื่อที่จะสามารถเข้าใจความ้าของนักออกแบบเกมและสื่อสารกับทีมภายนอกที่จ้างมาได้เป็อย่างดี
ตำแหน่งที่สามคืองานบริหารจัดการทั่วไปคุณสมบัติที่้าคือเป็ผู้หญิง หน้าตาดีกิริยามารยาทงาม
เงินเดือนที่ให้สูงกว่ามาตรฐานและเงินเดือนที่จะได้จริงๆสามารถตกลงกันได้ภายหลัง
เขาไม่ได้เปิดรับตำแหน่งโปรแกรมเมอร์เพราะตัวเกมสามารถสร้างได้โดยใช้แค่เครื่องมือพัฒนาเกมและเทมเพลตต่างๆการใช้เครื่องมือพัฒนาเกมเป็หน้าที่หลักของนักออกแบบเกมและปัญหาอยู่ที่จะใช้งานอย่างไรแค่นั้น
สำหรับงานเฉพาะทางอื่นๆพวกเขาสามารถขอความช่วยเหลือผ่านเครื่องมือพัฒนาเกมได้โดยจะมีโปรแกรมเมอร์ที่เชี่ยวชาญช่วยควบคุมจากระยะไกลซึ่งก็ต้องจ่ายเงินให้โปรแกรมเมอร์เหล่านี้ในอัตราค่าจ้างฟรีแลนซ์จึงไม่จำเป็ต้องจ้างโปรแกรมเมอร์มาไว้ในบริษัท
ส่วนตำแหน่งนักออกแบบงานภาพมีหน้าที่ในการติดต่อสื่อสารด้วยเช่นกัน
ในเครื่องมือพัฒนาเกมมีทรัพยากรงานภาพมากมายพวกเขาสามารถจ้างทีมแยกมาทำงานภาพให้ได้โดยต้องมีคนทำหน้าที่ติดต่อสื่อสารตลอดกระบวนการ
คนที่ทำหน้าที่ติดต่อสื่อสารต้องเป็คนที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะไม่อย่างนั้นทั้งสองฝ่ายจะไม่เข้าใจกันและประสิทธิภาพการทำงานก็จะลดลง
ส่วนตำแหน่งบริหารจัดการนั้น...
คงจะไม่มากเกินไปใช่ไหมถ้าจะจ้างสาวสวยๆสักสองสามคนมาเป็พนักงานต้อนรับเพราะไหนๆก็อุตส่าห์ลงทุนทำสำนักงานมาอลังการขนาดนี้แล้ว
ซินไห่ลู่ไม่ได้เป็แค่เลขาของเผยเชียนเธอรับผิดชอบหลายเื่ในบริษัทด้วยเช่นกันดังนั้นจึงเป็เื่เหมาะสมที่จะจ้างพนักงานจัดการทั่วไปมาช่วยแบ่งเบางานยิบย่อยไปบ้าง
คุณสมบัติที่เผยเชียนระบุไปกำกวมมาก
ยกตัวอย่างเช่นตำแหน่งนักออกแบบเกมเขาบอกไปแค่ว่าต้องมีใจรักเื่เกมและคนที่ใช้เครื่องมือพัฒนาเกมได้จะได้รับการพิจารณาเป็พิเศษ
แทบไม่มีข้อจำกัดอะไรเลยใครๆ ก็สามารถสมัครตำแหน่งนี้ได้
ถ้าตั้งคุณสมบัติไว้สูงเกินไปคนที่มาสมัครก็จะเป็พวกมืออาชีพในวงการซึ่งจะให้เป็แบบนั้นต้องไม่ดีแน่
เขาต้องลดคุณสมบัติลงมาเพื่อที่จะได้พวกไม่เอาถ่านมาบ้าง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จการเตรียมการทั้งหมดก็เกือบครบสมบูรณ์
พื้นที่สำนักงานก็ได้แล้วอุปกรณ์สำนักงานต่างๆ ก็จะมาลงเร็วๆ นี้เหมือนกัน
เื่เสื้อผ้าก็จัดการแล้ว
คนข้างกายที่ไว้ใจได้ก็มีหม่าหยางกับเปาซวี่แล้ว
ซินไห่ลู่จัดการเื่ต่างๆในบริษัทได้อย่างดีเยี่ยม
ขอแค่จัดการเื่จ้างพนักงานใหม่เสร็จเขาก็สามารถเปิดบริษัทและเริ่มปฏิบัติการผลาญเงินได้!
พอคิดถึงอนาคตอันสดใสเผยเชียนก็รู้สึกสุขใจจนล้นอก
1K
