ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 20 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (47)

        เหอหรงทั้งชื่นชมทั้งอิจฉา อี้เหยียนเจ๋อมีสิทธิ์อันใดถึงได้หล่อเหลาปานนี้ ตอนสวรรค์ปั้นเขามือสั่นทำความหน้าตาดีหกราดใส่เยอะไปแล้ว!

        ท่านชายอันหนิงเห็นเหอหรงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทันทีที่เจออี้เหยียนเจ๋อ ท่าทางหลงผู้ชายจนหมดท่าเช่นนั้นทำเขาเคืองที่ลูกไม่ได้เรื่องจึงดันตัวขึ้นรถ แววตาไม่เหลือบมองอี้เหยียนเจ๋อสักปราด

        อี้เหยียนเจ๋อที่บรรจงแต่งกายทุกไรเส้นผมมารับว่าที่ภรรยากระตุกยิ้มมุมปาก เตรียมตกรางวัลให้ขันทีน้อยที่ช่วยเขาแต่งตัวอย่างงาม

        เป็นอย่างที่ขันทีน้อยผู้นั้นว่า ‘รับประกันว่าคุณชายจี้เห็นแล้วจะละสายตาไม่ได้!’

        อี้เหยียนเจ๋อหวนนึกว่าคุณชายของเขาสวมผ้าพันคอกระต่ายหิมะ ของธรรมดาเช่นนี้ทั้งจวนคงมีแค่ของที่เขาล่าไม่กี่ชิ้นนั่นแล้ว ใบหน้าเล็กถูกโอบด้วยขนฟูฟ่องช่างน่ารักเป็นที่สุด

        ขึ้นรถม้าแล้วท่านชายอันหนิงถลึงตามองเหอหรงปราดหนึ่ง “ข้ารู้ว่าเขาหน้าตาดี แต่ก็ไม่ถึงกับทำเจ้าใจลอยต่อหน้าธารกำนัลกระมัง!”

        ท่านชายอันหนิงมองผ้าพันคอบนคอเหอหรงแล้วยิ่งอัดอั้นใจ ผ้าพันคอหนังจิ้งจอกหิมะน้ำแข็งที่เขาเตรียมให้บุตรชายผืนนั้นหนังกระต่ายเป็นพันชิ้นก็เทียบไม่ได้!

        เหอหรงหดตัวไปข้างหลังอย่างรู้สึกผิด หนังกระต่ายผืนนี้อย่างไรก็เป็นการล่าสัตว์ครั้งแรกของอี้เหยียนเจ๋อ เขาเป็นพวกให้การศึกษาแบบให้กำลังใจ เข้าใจหรือไม่

        ตลอดทางอี้เหยียนเจ๋อไม่ได้พูดคุยกับเหอหรงสักประโยค เหอหรงเพราะถูกท่านชายอันหนิงสั่งสอนตลอดทาง ไม่ง่ายกว่าจะถึงในวัง พอลงจากรถก็ส่งสายตาทิ่มแทงให้เขาแล้วเดินโมโหดุ่มๆ เข้าไปในตำหนัก

        ท่าทีเช่นนี้ของคุณชายน้อยทำเขามึนงง หรือว่าคุณชายน้อยของเขาอับอายที่ต้องใส่ผ้าพันคอหนังกระต่าย

        ก็ใช่ ของเช่นนี้จะคู่ควรกับคุณชายน้อยของเขาได้อย่างไร กลับไปเขาต้องไปล่าของดีๆ ให้คุณชายน้อยเสียแล้ว

        อี้เหยียนเจ๋อด้านหนึ่งวางแผนเรื่องล่าสัตว์ในใจ ด้านหนึ่งไปรับราชโองการที่ตำหนักเซวียนเจิ้ง ทันทีที่ออกจากตำหนักเซวียนเจิ้งก็พบกับคนคุ้นเคยผู้หนึ่ง อี้อวิ๋นเฟย

        อี้อวิ๋นเฟยเห็นเขาก็ยิ้มให้อย่างสนิทสนม “นี่คือน้องห้ากระมัง ช่วงนี้ข้าไปจัดการเรื่องลักลอบค้าเกลือให้เสด็จพ่ออยู่ข้างนอก กลับพลาดการต้อนรับน้องห้ากลับวังเสียแล้ว”

        อี้อวิ๋นเฟยไม่เคยเจอตัวจริงของเขา แต่กลับเคยเห็นอี้อวิ๋นเฟยที่จวนสกุลจี้ ทั้งสองแม้ไม่ได้พบหน้า แต่เบื้องหลังได้ประมือกันอยู่หลายครั้ง เรื่องที่เมืองเจียงโจวและหวั่นเฉิงอี้เหยียนเจ๋อเกือบสิ้นชีพในเงื้อมมือเขา

        อี้อวิ๋นเฟยอยากแสดงงิ้วทว่าอี้เหยียนเจ๋อกลับไม่คิดจะอยู่กับเขา เขายังต้องรีบไปหาคุณชายน้อยของเขา อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยเสียงราบเรียบ “ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ น้ำใจของเสด็จพี่ข้ารับไว้แล้ว ส่วนของขวัญแสดงความยินดี รอวันที่ข้ากับอู๋โยวแต่งงานกันค่อยให้ก็ได้”

        แววตาอี้อวิ๋นเฟยทะมึนลง รอยยิ้มกลับไม่เปลี่ยนแปลง “คนดีไม่แก่งแย่งของผู้อื่น เพิ่งกลับบ้านก็แย่งคู่หมั้นพี่ชายเสียแล้ว น้องห้ามีฝีมือจริงๆ”

        ครั้งนี้เขาล้วนอาศัยจี้อู๋โยวจึงได้ออกตรวจราชการเรื่องค้าเกลือกับเหวินจงโหว แม้จัดการกิจธุระได้ด้วยดี แต่ผู้ลงมือหลักคือเหวินจงโหว เขาเพียงแค่ติดตามไปอาศัยในนามของผู้ช่วยเท่านั้น

        แน่นอน จุดประสงค์ของเขาย่อมไม่ใช่เพียงเพื่อความชอบเท่านี้ หลักๆ คือเพื่อคุ้มกันเส้นสายลับในธุรกิจเกลือของเขา

        แต่เพราะอี้เหยียนเจ๋อมาฉวยโอกาสขโมยจี้อู๋โยวไป จี้โหวจึงไม่ได้ผ่อนผันให้เขาอีก แทบจะเอาคนของเขาที่อยู่ในธุรกิจเกลือออกมาจนสะอาดสะอ้าน เส้นสายหลายเส้นถูกทำลาย

        หากเขาไม่ตัดสะบั้นหางเสือทิ้ง ตัวเขาก็เกือบโดนจัดการแล้ว เรื่องเจียงโจวที่เขาวางแผนไว้สุดท้ายก็ยิ่งเสียหายย่อยยับ อี้เหยียนเจ๋อยังนำทัพบุกโต้กลับ ชิงอำนาจทางทหารไปสองแห่ง ปลุกปั่นความขัดแย้งระหว่างเขากับลัทธิแสงเทวะอย่างรุนแรง

        ครั้งแล้วครั้งเล่าคล้ายว่าเขาได้เปรียบ ทว่าแต่ละครั้งอี้เหยียนเจ๋อกลับตอบโต้กลับอย่างรุนแรง ไม่แน่ชัดว่าเขาบาดเจ็บหรือไม่