ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 48 โจรภูเขา

   “เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ฉันหลับสบาย” สายฝนพึมพำขณะบิดขี้เกียจ หลังได้พักผ่อนจิตใจเขาก็ผ่อนคลายขึ้นเยอะ แม้จะเหลือความเครียดอยู่บ้างแต่มันก็ไม่น่าจะส่งผลกระทบใดๆต่อร่างกาย

   “โลเวล ขอบคุณนายมากที่ให้แลกเปลี่ยนเวร” สายฝนกล่าวขึ้น ความรู้สึกของเขาที่มีต่อโลเวลดีขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าถ้าเป็นไปได้เขาก็เลือกไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลเวลอยู่ดี เป็นเรื่องที่แปลกและไม่ทราบสาเหตุ สายฝนไม่ชอบโลเวลมากๆ แค่เห็นหน้าก็ไม่อยากมองด้วยซํ้า

   โลเวลตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นอะไรหรอก มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แค่แลกเวรไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย”

   “นายนี่โกหกเก่งจริงๆนะ” ฮันน่ามองสายฝนด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อวานเขาบอกว่าจะเฝ้าระวังให้เอง แต่ทำไมอยู่ดีๆถึงกลับคำซะล่ะ? สุดท้ายก็เป็นคำโกหกเหมือนเดิม โกหกว่าจะทำแต่ไม่ทำ ชายคนนี้พูดความจริงไม่เป็นรึไง?

   “เอาล่ะเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว” สายฝนไม่สนใจฮันน่าที่กำลังมองมาทางตน เขาสะพายกระเป๋าเป้และโยนกระเป๋าเป้อีกใบให้ดารินทร์ถือ แม้สาวน้อยจะเป็นผู้หญิงและยังเป็นเด็กอยู่ทว่าพละกำลังของเธอนั้นเหนือกว่าผู้ใหญ่มาก สาเหตุก็เป็นเพราะเธอเป็นระดับหนึ่ง

   ฮันน่าเห็นสายฝนไม่สนใจตนเอง เธอก็เริ่มโมโห เอ่ยขึ้นว่า “นาย!”

   “ไปกันเถอะ” สายฝนหันไปกล่าวกับสาวน้อย เขาเมินฮันน่าสนิท จิตใจของเขาเวลานี้อยู่ในช่วงอ่อนแอมาก คาดว่าหากสนใจผู้หญิงคนนี้คงอีกไม่นานที่เขาจะโกรธและไม่สามารถห้ามตนเองลงมือทำร้ายเธอได้ ฮันน่าเป็นคนที่สามารถพาเขาไปเมืองขั้นที่หนึ่งได้ การทำให้เธอบาดเจ็บมันมีโอกาสที่เขาจะอดไปเมืองขั้นที่หนึ่ง

   สาวน้อยดารินทร์พยักหน้า “ค่ะ”

   โลเวลเองก็พยักหน้า เขาบอกให้ฮันน่ารีบออกเดินทาง กลัวว่าถ้าอยู่อย่างงี้ต่อไปคงเสียเวลาสำรวจอันมีค่าไป ฮันน่าบอกว่าตกลง เธอใช้สายตาเคืองๆมองไปยังสายฝนก่อนหันไปทางอื่น ไม่สนใจเขาอีก

   กลุ่มเดินทางได้เริ่มเดินทางอีกครั้ง ฮันน่ากับโลเวลเดินอยู่หน้าสุดคอยมองหาศิลาท้องทะเล ดารินทร์อยู่ตรงกลาง ส่วนสายฝนอยู่ท้ายสุด เขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันก็ใช้สัมผัสที่พัฒนาขึ้นจากการตระหนักรู้ความสงบสำรวจรอบข้าง

   ‘เมื่อถึงเมืองขั้นที่หนึ่งแล้วฉันควรฝากดารินทร์เอาใว้กับฮันน่าและแยกตัวออกมาคนเดียวตามหาวิธีรักษาวิญญาณ ฉันไม่สามารถให้ใครรู้เรื่องวิญญาณที่บกพร่องของฉันได้เด็ดขาดไม่งั้นจะเกิดปัญหาใหญ่ตามมาเอาได้...’ นี่คือสิ่งที่สายฝนกำลังครุ่นคิด

   ‘ฝากดารินทร์ใว้กับฮันน่าไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร’ สายฝนคิด หลังอยู่ร่วมกับฮันน่ามาหลายวันเขาก็พอจะรู้นิสัยของผู้หญิงคนนี้มาบ้าง เธอเป็นคนที่น่าคบเป็นเพื่อนเพราะเธอมักคอยห่วงใยเพื่อนเสมอเวลาที่เพื่อนเป็นอันตราย ฮันน่าไม่ใช่คนไม่ดี

   หากถามสายฝนว่าต้องการเป็นเพื่อนกับฮันน่ามั้ย? เขาสามารถตอบได้โดยไม่ต้องคิดสิ่งใดเลย ไม่! ฮันน่าเป็นคนดีก็จริงแต่น่ารำคาญเกินไป อยู่กับผู้หญิงคนนี้นานๆเกรงว่าจิตใจคงได้รับภาระหนัก

   อีกอย่างสาวน้อยดารินทร์ก็เป็นถึงระดับหนึ่ง เธอไม่ใช่คนธรรมดา ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นเธอก็น่าจะแก้ไขมันได้

   ‘เป็นคนธรรมดาไม่รู้เรื่องอะไรเลยสบายกว่าเยอะ ฟู่ววว~’ สายฝนคิดพลางถอนหายใจ ย้อนกลับไปตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์เทพเจ้ามาใหม่ๆ ตัวเขาคิดว่าด้วยมือถือเครื่องนี้แหละเขาต้องสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ในไม่ช้าแน่

   มันเป็นความจริงที่เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นทว่าต้องรอเวลามากแค่ไหนล่ะ? หนึ่งปี สามปี หรือห้าปีซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ยกเว้นเสียแต่ว่าวิญญาณที่บกพร่องจะถูกรักษาแล้ว

   โทรศัพท์เทพเจ้าสามารถช่วยให้สายฝนสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ก็จริงแต่ก็ช่วยได้แค่เพิ่มพลังการต่อสู้ มันไม่ได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งจิตใจเลยแม้แต่น้อย แม้เขาจะกลายเป็นระดับศูนย์จุดห้าทว่าจิตใจของเขาก็ยังเป็นระดับศูนย์ ความแข็งแกร่งจิตใจคนอื่นไม่สามารถช่วยยกระดับได้ มีแค่ตนเองเท่านั้นที่ทำได้!

   ดังนั้นด้วยจิตใจระดับศูนย์พอมาเจอเข้ากับเรื่องอัศจรรย์มากมายและเรื่องน่าปวดหัวที่เกิดขึ้นไม่เว้นแม้แต่ละวัน เป็นธรรมดาที่จิตใจสายฝนจะไม่สามารถทนได้ เชื่อว่าดารินทร์ก็คงไม่ต่างกัน

   ‘ศิลาท้องทะเล!’ เวลานั้นสายฝนพลันสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ฮันน่าต้องการ เพราะเขาตระหนักรู้ความสงบสายฝนจึงมีการสัมผัสรับรู้ที่ดีขึ้นมาก สัมผัสรับรู้ของเขาดีเท่ากับของระดับหนึ่งเลยทีเดียว

   “ฉันเจอศิลาท้องทะเลแล้ว” สายฝนกล่าวขึ้น ฮันน่าที่ได้ยินรีบหันมาหาสายฝนทันที เธอถามกลับมาว่าแน่ใจหรือไม่ สายฝนพยักหน้าและบอกว่าเขาแน่ใจมาก ใช้นิ้วชี้ไปทางหนึ่ง ทิศทางที่นิ้วสายฝนชี้ไปมีก้อนหินขนาดเล็กจำนวนมากซึ่งถูกบดบังด้วยหญ้าสูง หากไม่สังเกตดีๆแทบไม่มีทางเห็น

   “จริงๆด้วย! ครั้งนี้นายไม่ได้หลอกฉัน” ฮันน่าพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น เธอเตรียมวิ่งเข้าไปหยิบศิลาท้องทะเลทว่าถูกโลเวลหยุดเอาใว้ก่อน

   ฮันน่าถามขึ้นอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?” เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโลเวลถึงหยุดเธอไม่ให้ไปเอาศิลาท้องทะเล

   “ความรู้สึกของฉันมันบอกว่าหากรีบไปเอาศิลาท้องทะเลตอนนี้อาจเกิดอันตรายได้” โลเวลกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง พ่อของเขาเป็นนักรบที่เคยผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ครั้งหนึ่งพ่อสอนเขาว่าให้เชื่อในความรู้สึกตนเอง แม้จะไม่ถูกต้องเสมอไปทว่าการเชื่อในความรู้สึกตนเองก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย

   ฮันน่าลังเลเล็กน้อยก่อนตกลง “ก็ได้ งั้นเรารอ…” ยังไม่ทันจบคำกล่าวโลเวลพลันดึงตัวฮันน่าเข้ามาใกล้ตัวเขาและยืนพิงต้นไม้

   “เจ้าพวกนั้นน่าจะเป็นโจรภูเขา” สายฝนพึมพำขณะหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ด้วยสัมผัสที่พัฒนาขึ้นเขาจึงสามารถรู้ได้อย่างรวดเร็วว่ามีสิ่งมีชีวิตเข้าใกล้

   เมื่อครู่เขารับรู้ได้ถึงสิ่งมีชีวิตห้าชีวิต ทีแรกเขานึกว่าพวกมันเป็นสัตว์ร้าย แต่เมื่อใช้สายตามองสิ่งมีชีวิตทั้งห้าจากระยะไกลสายฝนก็รู้เลยว่าเขาคิดผิด มันไม่ใช่สัตว์ร้าย แท้จริงมันคือโจรภูเขา!

   ทำไมสายฝนจึงรู้ว่าพวกมันคือโจรภูเขาน่ะเหรอ? นั่นก็เพราะว่าเขาแยกโจรภูเขาออกมาเป็นสองประเภท หนึ่งคือโจรภูเขากลุ่มเล็กหรือโจรภูเขาเดี่ยว ประเภทนี้คือโจรภูเขากลุ่มเล็กๆหรือไม่ก็โจรภูเขาที่อยู่ตามลำพัง

   ประเภทที่หนึ่งดูออกยากกว่าประเภทที่สองมาก ประเภทที่สองคือโจรกลุ่มใหญ่ ซีลกับลีโอ(โจรภูเขาหลายบทก่อนหน้า)เองก็จัดอยู่ในประเภทนี้เพราะพวกมันเป็นคนของกลุ่มโจรขนาดใหญ่ ประเภทนี้ดูออกง่ายมาก โจรที่อยู่ในกลุ่มโจรใหญ่ๆมักมีรอยสักอยู่บริเวณไหนซักที่ เป็นรอยสักสัญลักษณ์ของกลุ่มโจรนั้นๆ

   สายฝนเห็นหนึ่งในโจรภูเขาทั้งห้ามีรอยสักรูปพายุอยู่ที่หลังมือ รอยสักนี้เป็นรอยสักที่สายฝนรู้จัก มันคือรอยสักของกลุ่มโจรที่วันใดวันหนึ่งเขาก็ต้องปะทะกับพวกมัน ใช่แล้ว! มันคือกลุ่มโจรของอาร์ครีเวอร์นั่นเอง!

---

จบบทที่ 48 โจรภูเขา