คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

        ตอนที่ 87 :จินฉือถัง กล้าสู้รึเปล่า?

        “คุณหลิวมั่นใจขนาดนั้นเชียว ? ” หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง “โอเค ถ้าคุณทำให้มีคนดูไลฟ์ 2 ล้านคนได้จริง ๆ ฉันก็สามารถตัดสินใจตกลงให้ส่วนแบ่งคุณหลิว 80% ได้”

        ความจริง ความนิยมในตัวหลิวจือเซียตอนนี้ก็มากพอที่จะทำสัญญาในระดับนักร้องชั้นนำได้ แม้ว่าส่วนแบ่งจะเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อยก็ไม่เป็นปัญหา ยังไงซะ แพนด้ามิวสิคก็มี 3 บริษัทร่วมกันแบกรับความเสี่ยง ไม่ว่ายังไง การทำสัญญาก็คงไม่ต่ำไปกว่านักร้องชั้นแนวหน้านักหรอก

        และการเดิมพันนี้ ไม่ว่าจะมองยังไง หลินเยว่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร

        “งั้น รบกวนคุณหลินช่วยโพสต์เวย์ป๋อในนามของแพนด้ามิวสิคให้ผมทีครับ ! ”

        หลิวจือเซียพูดพร้อมกับยิ้ม “ใจความหลัก ๆ ก็คือใน 2 ทุ่มคืนพรุ่งนี้ นักร้องหลิวจือเซียจะเปิดห้องไลฟ์สดบนแพนด้าไลฟ์ จะเป็นการเผชิญหน้าแห่งศตวรรษกับ ‘นักวิจารณ์สื่อ’ จินฉือถัง ! ”

        “จินฉือถัง ? ” หลินเยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง “คุณหลิว คุณจะบอกว่า…”

        “ใช่ครับ คน ๆ นั้นแหละ ! ” หลิวจือเซียพูดอย่างหนักแน่น “จินฉือถังอยากตายนักไม่ใช่หรือครับ ? งั้นผมก็จะฟาดให้ตายสนิทไปเลย ! ”

        “ได้ ฉันจะไปเตรียมการให้เดี๋ยวนี้เลย ! ”

        เพราะหลินเยว่ก็เห็นโพสต์นั้นบนเวย์ป๋อของจินฉือถังแล้วเช่นกัน เธอคิดไปต่าง ๆ นานาว่าหลิวจือเซียกับเซียเยว่จะสู้จินฉือถังยังไง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลิวจือเซียจะเลือดร้อนไม่กลัวใครขนาดนี้ !

        ……………………

        “จือเซีย ไอ้หมาบ้านั่นโพสต์เวย์ป๋ออีกแล้ว ลงทีเดียวสองโพสต์ยาว ๆ เลย ! ”

        ซ่งจิงจ้านที่ถือโน้ตบุ๊คในมือ ได้อ่านคอมเม้นของชาวเน็ตในเวย์ป๋ออยู่ จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าไปในทันที “น้องสาม ฟาดหน้ามันสักทีเถอะ มันเอาเยว่เยว่มาเกี่ยวด้วย ! ”

        “อะไรนะ ? ” หลิวจือเซียที่เพิ่งวางสายก็สีหน้าเปลี่ยนทันทีเช่นกัน “ขอดูหน่อย ! ”

        พาดหัวโพสต์แรกบนเวย์ป๋อของจินฉือถังครั้งนี้น่าสนใจมาก: ‘ต้นฉบับหรือการสร้างกระแสของบริษัทเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์’ @หลิวจือเซีย

        พอคลิกเข้าไปดู ก็มี ‘ได้เจอเธอพอดี’ ‘คุณพ่อ จะไปไหน’ ‘บนเส้นทางธรรมดา’ ‘กุ้ยเฟยเมามาย’ และแม้แต่ ‘คนหนึ่งเหมือนฤดูร้อน คนหนึ่งเหมือนฤดูใบไม้ร่วง’ ก็ถูกรวมอยู่ด้วย

        ในโพสต์เวย์ป๋ออันยาวเหยียดของจินฉือถังนี้ เป็นการวิจารณ์เนื้อเพลงแบบคำต่อคำ ตามด้วยสไตล์เพลง เครื่องดนตรีที่ใช้ในทำนองเพลง ฯลฯ… อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่ต้นฉบับ ทั้งหมดนี้เป็นบริษัทและทีมงานมืออาชีพของเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ช่วยหลิวจือเซียแต่งเพลงขึ้นมา โพสต์กระทั่งว่าเขาลิปซิงค์ในรายการ ‘ฮัวเซียนิววอยซ์’ ด้วย และโพสต์ว่า ‘เยว่เยว่’ มีทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่เล็กแต่น้อย

        ประเด็นที่สองพูดเรื่อง ‘เหตุการณ์เบี้ยวเดิมพัน’ และเรื่อง ‘หลิวจือเซียกระแทกหลี่ตงกระเด็น’ โดยกล่าวว่าเหตุการณ์แรกนั้นหลิวจือเซียสร้างกระแสขึ้นมาเพื่อการเดบิวต์ของตัวเอง และเหตุการณ์ที่สอง หลิวจือเซียไม่ได้ใส่ใจและไม่มีน้ำใจต่อมนุษย์ด้วยกัน ทำให้หลี่ตงถูกทำลายจนชีวิตพังพินาศ

        โพสต์เวย์ป๋ออันที่สอง พาดหัวว่า: ‘นิทานก่อนนอนของเยว่เยว่ ด้านมืดของมนุษย์และการพังพินาศของศีลธรรม ! ’ @เซียเยว่

        นอกจากเรื่อง ‘หนูน้อยหมวกแดง’ แล้ว นิทานทุกเรื่องก็ถูกจินฉือถังวิจารณ์หมด

        ตัวอย่างเช่น ‘ลูกเป็ดขี้เหร่’ จินฉือถังกล่าวว่า มันเป็นการกล่าวเกินจริงของการปฏิเสธและล้อเลียนคนอ่อนแอและคนที่ไม่เหมือนคนอื่นในธรรมชาติของมนุษย์ และยังกล่าวว่าปมด้อยของลูกเป็ดขี้เหร่และการไล่ตามแสวงหารูปลักษณ์ที่สวยงามอย่างรุนแรงนั้นสามารถชี้นำเด็ก ๆ ให้บ่มเพาะนิสัยรังแกคนที่อ่อนแอ กรณีร้ายแรงอาจถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้าหรือออทิสติกได้

        และ ‘สโนว์ไวท์’…

        ทันทีที่โพสต์เวย์ป๋ออันยาวเหยียดทั้งสองถูกปล่อยออกมา มันก็เป็นดั่งอุกกาบาตที่ตกลงมาบนทะเลสาบที่นิ่งสงบ ทำให้เกิดคลื่นยักษ์ในทะเลสาบและน้ำในทะเลสาบก็เดือดพล่าน

        ในโลกนี้หลิวจือเซียมีจุดอ่อนอยู่แค่หนึ่งอย่าง นั่นก็คือลูกสาวของเขา เยว่เยว่

        มังกรมีเกล็ดย้อน ซึ่งมันจะโกรธมากหากไปแตะต้องเข้า

        ถ้าก่อนหน้านี้หลิวจือเซียยังรู้สึกผิดอยู่บ้างที่โต้กลับจินฉือถัง แต่ตอนนี้ความรู้สึกผิดเสี้ยวสุดท้ายในใจเขาก็หายวับไปแล้ว !

        บังอาจล้อเลียนแดกดันเยว่เยว่ของเรา แกยังหวังจะรอดไปได้อีกงั้นหรือ ? !

        หลังจากรับโน้ตบุ๊คมาจากซ่งจิงจ้าน หลิวจือเซียก็โพสต์ลงบนเวย์ป๋อในฐานะนักร้องก่อน

        “@จินฉือถัง คุณมันเป็นหมาบ้า คุณบอกว่าเพลงของผมทั้งหมดบริษัทช่วยแต่งขึ้นมา และผมก็ยังลิปซิงค์ด้วย ! ถ้าคุณไม่มีหลักฐานพิสูจน์คำพูดพวกนี้ล่ะก็ ผมจะส่งจดหมายจากทนายความในนามของบริษัทไปให้คุณ ฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท ! ”

        “ประเด็นที่สอง เรื่องที่คุณดูถูกศักดิ์ศรีและคุณธรรมของผม ผมขอประท้วงอย่างรุนแรง และขอท้าคุณ ! ”

        “คืนพรุ่งนี้ เวลา 2 ทุ่ม ผมจะเปิดห้องไลฟ์สดบนแพนด้าไลฟ์เพื่อสู้กับคุณ ! เชิญคุณตั้งโจทย์ให้ผมแต่งเพลงได้ตามสบาย ในขณะเดียวกัน ผมก็จะตั้งโจทย์ให้คุณแต่งเพลงด้วย”

        “อย่าพูดว่าคุณไม่ใช่นักดนตรี ให้แต่งเพลงมันไม่ยุติธรรมกับคุณ ! ”

        “ผมได้ยินว่าคุณมีเพื่อนในวงการดนตรีเยอะ คุณสามารถขอให้พวกเขาช่วยคุณแต่งเพลงได้นะ ผมไม่ว่าอะไร”

        “ถ้าผมแพ้ ผมจะออกจากวงการบันเทิง ! ”

        “แต่ถ้าคุณแพ้ ตั้งแต่นี้ไปห้ามคุณโพสต์แสดงความคิดเห็นบนแพลตฟอร์มใด ๆ ทั้งสิ้น และจะต้องขอโทษคนที่เคยถูกหมาบ้าอย่างคุณกัดมั่วซั่วทีละคนต่อหน้าเพื่อน ๆ ทุกคน ต้องขอโทษทุกคนไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ! ”

        หลังจากโพสต์เวย์ป๋อนี้แล้ว หลิวจือเซียก็ล็อกอินเข้าบัญชีของ ‘เซียเยว่’ และโพสต์ลงบนเวย์ป๋อว่า

        “@จินฉือถัง คุณเป็นคนที่ชอบแดกดันคนอื่น ใช้กระแสของคนอื่นสร้างกระแสให้ตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่มีคุณสมบัติจะไปเที่ยววิพากษ์วิจารณ์ใครด้วยซ้ำ! ถ้าคุณกล้า ก็รับคำท้าของหลิวจือเซียซะ และผมสัญญาว่าทุกครั้งที่คุณตั้งโจทย์ขึ้นมา ผมจะเขียนบทกวีขึ้นมาหนึ่งบท ! ”

        “ผมอ่านเวย์ป๋อของคุณแล้ว เวย์ป๋อของคุณก็มีบทกวีอยู่ไม่น้อย การใช้คำของคุณก็เฉียบคมและชาญฉลาด ทุกครั้งที่วิจารณ์คนอื่นก็เจ้าคารมคมคายมากขึ้นเรื่อย ๆ พูดได้น้ำไหลไฟดับไม่มีหยุด คิดว่าคุณไม่น่าจะกลัวการแต่งบทกวีหรอกนะ ! ”

        “ถ้าผมแพ้ ผมจะวางปากกาเลิกเขียน ! ”

        “ถ้าผมชนะคุณ คุณจะต้องลบบัญชีของคุณบนแพลตฟอร์มออนไลน์ทั้งหมด และส่งจดหมายขอโทษแบบยาวไปที่หนังสือพิมพ์ไป่ซิ่ง ในจดหมายขอโทษจะต้องกล่าวถึงทุกคนที่คุณเคยพ่นคำวิจารณ์ใส่อย่างมั่วซั่ว”

        “กล้าสู้ไหมล่ะ ? ”

        ถ้าโพสต์อันก่อนบนเวย์ป๋อในชื่อของหลิวจือเซียนับว่าสงบสันติแล้วล่ะก็ โพสต์เวย์ป๋ออันหลังนี้ก็เท่ากับการฉีกหน้าอย่างแท้จริง ไม่ตายไม่เลิกราเลยก็ว่าได้ !

        ลบบัญชี ห้ามแสดงความคิดเห็นอีกตลอดชีวิต ขอโทษ และส่งไปที่หนังสือพิมพ์ไป่ซิ่ง หนังสือพิมพ์ที่คนจีนทุกคนรวมถึงคนจีนที่อยู่นอกประเทศจีนได้อ่านกัน

        ถ้าจินฉือถังทำเช่นนั้นจริง ๆ ก็หมายความว่าก่อนหน้านี้เขาแค่ด่าคนมั่วซั่วน่ะสิ

        แน่นอนว่าราคาที่หลิวจือเซียต้องจ่ายก็ไม่ใช่เล็กน้อยเลย หนึ่งคือเขาต้องออกจากวงการบันเทิง อีกหนึ่งก็คือ เขาต้องวางปากกา เท่ากับว่าตัดหนทางทำมาหากินอย่างสิ้นเชิง !

        แต่หลิวจือเซียไม่คิดว่าเขาจะพ่ายแพ้ ไม่ว่าจะเพลงหรือบทกวี เขามีทรัพยากรอยู่อย่างมหาศาลจากโลกก่อนหน้านี้ของเขา ถ้ายังแพ้จินฉือถัง หลิวจือเซียขอปาดคอตัวเองตายซะยังดีกว่า

        ครึ่งนาทีต่อมา หลังจากที่หลิวจือเซียเพิ่งจะโพสต์เวย์ป๋อทั้งสอง หลางเวิ่นซิงก็โทรเข้ามา “จือเซีย นายบ้าไปแล้วหรือ ? กล้าโพสต์เวย์ป๋อแบบนั้นได้ยังไง ลบทิ้งเดี๋ยวนี้”

        “ลบอะไรกันพี่ซิง ? ” หลิวจือเซียปฏิเสธ “ตอนนี้มีคอมเมนท์ใต้โพสต์สองโพสต์นั่นเกิน 300 คอมเมนท์แล้ว แถมยังแชร์ไปอีกตั้งเยอะ หยุดไม่ได้แล้ว”

        “นายมันเลอะเลือนไปแล้ว ! ” หลางเวิ่นซิงตีอกชกหัว “จินฉือถังมันเป็นคนบ้า ! เดี๋ยวพอได้จดหมายทนาย มันก็จะพูดดีกับเราเอง ! นอกจากแผนนี้แล้ว นายจะโพสต์ท้าสู้ทำไม ? ”

        “มันโพสต์ไม่ดีถึงเยว่เยว่บนเวย์ป๋อก่อน” หลิวจือเซียพูดเสียงเรียบ “ผมปล่อยคนที่ว่าร้ายเยว่เยว่เอาไว้ไม่ได้ พูดดูถูกแม้แต่ครึ่งคำก็ไม่ได้ ! ”

        หลางเวิ่นซิงเงียบ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหลิวจือเซียถึงโกรธขนาดนี้ ถ้ามีคนพูดถึงเหวินเหวินหรือฮันฮันแบบนี้ เขาเองก็คงเลือกแก้แค้นเหมือนกัน !

        “ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันทันทีเลยนะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ…” เมื่อเงียบไปครู่หนึ่งหลางเวิ่นซิงก็พูดขึ้นมา “ฉันจะหาคนไปจัดการเขาให้เอง ! ”

        ในฐานะเจ้าพ่อวงการบันเทิง เขารู้จักคนเยอะทั้งในวงการธุรกิจเจ้าพ่อตัวจริงและคนระดับสูงทั้งหลาย ไม่ต้องพูดถึงด้านมืดหรอก บางครั้งพวกเขาก็จำเป็นต้องทำเรื่องไม่ดีบ้าง !

        แต่หลางเวิ่นซิงแทบจะไม่ได้ใช้พวกเขาเลย ถึงอย่างไร เรื่องเช่นนี้ก็ไร้เกียรติและน่าละอายใจมาก

        “ไม่เป็นไร พี่ซิง พี่คอยดูก็แล้วกัน ! ” หลิวจือเซียคุยกับหลางเวิ่นซิงอีกสองสามคำก็วางสาย

        …………………

        และครั้งนี้ โลกออนไลน์ก็เดือดขึ้นมาอีกครั้งเพราะโพสต์บนเวย์ป๋อทั้งสองโพสต์นั่น

        “ตื่นเต้น ๆ ! พี่เซียของฉันกับลุงเซียเยว่ท้าไอ้หมาบ้าจินเกือบพร้อมกันแหนะ”

        “สุดยอด กล้าดียังไงมาว่าเยว่เยว่น้อยของฉันเป็นอีเด็กตัวแสบจอมเจ้าเล่ห์ มีใครจะไปฆ่าไอ้หมาบ้านั่นกับฉันบ้าง ? ”

        “พี่น้องชาวเมืองแห่งเทพนิยายอยู่ไหน ? ไปฆ่าไอ้หมาแก่ตระกูลจินที่บ้านมันกันเถอะ ! ”

        โพสต์ท้าสู้ทั้งสองโพสต์ของหลิวจือเซียและเซียเยว่กระจายไปทั่วโลกออนไลน์ราวกับประกายไฟเล็ก ๆ กลายเป็นไฟกองใหญ่ ที่ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนพากันแห่แชร์และคอมเม้นต์กันไม่หยุด

        ในตอนนี้ ไม่ว่าจะในวงการวรรณกรรมและศิลปะ วงการบันเทิง วงการธุรกิจ วงการอีสปอร์ต… ต่างรู้เรื่องนี้กันหมด คนส่วนใหญ่ในวงการเหล่านี้เคยถูกหมาบ้าจินฉือถังกัดมาแล้วทั้งนั้น ตอนนี้พอรู้ว่ามีคนจะสู้กับเจ้าหมาแก่จิน นอกจากความประหลาดใจแล้ว ในใจพวกเขายังรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก !

        “ฮ่า ๆๆ ไอ้หมาจิน ในที่สุดก็มีคนกล้าสู้แกสักที สะใจชะมัด ! ”

        “เจ้าข้าเอ้ย ข่าวดีเว้ย ขอให้คุณหลิวจือเซียกับลุงเซียเยว่ชนะจินฉือถังด้วยเถอะ ! ”

        “บก. คะ บก. มีข่าวให้เขียนแล้ว หมาบ้าจินโดนไล่ฟาดแล้ว ! ”

        แค่หนึ่งชั่วโมง จำนวนคนแชร์โพสต์ทั้งสองบนเวย์ป๋อก็พุ่งเกิน 10 ล้าน ขึ้นอันดับหนึ่งในการค้นหาและประเด็นร้อน 24 ชั่วโมงอย่างรวดเร็ว จนบล็อกเกอร์ใหญ่ ๆ มากมายก็กระโดดออกมาร่วมด้วย

        หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองฉางสุ่ย เป่ยหู

        จ้าวเผิงชูและต่งลี่ที่ผ่านศึกใหญ่มารอบนึงก็เห็นโพสต์เวย์ป๋อนี้เช่นกัน “เฮอะ หลิวจือเซียนี่รนหาที่ตายชัด ๆ ! คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชายนักแต่งเพลงรึไง ถึงคิดจะแต่งเพลงสด ๆ เลยงั้นหรือ คอยดูเถอะ แกได้ออกจากวงการบันเทิงแน่ ! ”

        “เสี่ยวเผิง ครั้งนี้โอกาสของนายมาแล้ว ! ” ต่งลี่นอนอยู่บนหลังของจ้าวเผิงชู และพูดยิ้ม ๆ ว่า “หลิวจือเซียมันปัญญาอ่อน นายอย่าไปเลียนแบบเขาล่ะ ! ”

        “พี่ลี่ วางใจเถอะ ผมไม่โง่เหมือนมันหรอก ! ” จ้าวเผิงชูยิ้มร้าย อาจเป็นเพราะเขากำลังอารมณ์ดี จึงมองว่าใบหน้าของต่งลี่สวยขึ้น “เพื่อฉลองให้กับข่าวดีนี้ เรามาต่อกันไหม ? ”

        บาร์ที่เทียนสุ่ย ปักกิ่ง

        จางหนิงที่ซูบซีดห่อเหี่ยวกำลังดื่มเหล้ากับศิลปินหลายคนในสังกัดบริษัทพี่เขยของเขาตรงที่นั่งชั้นพิเศษ ทันใดนั้น ก็มีรูปถูกส่งเข้ามาที่มือถือของเขา ซึ่งก็คือภาพแคปหน้าจอของโพสต์บนเวย์ป๋อของหลิวจือเซีย

        จางหนิงหยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วใบหน้าหล่อ ๆ ของเขาแสดงสีหน้าชั่วร้ายออกมา “ฮ่า ๆๆ หลิวจือเซีย แกรนหาที่ตายเองนะ ใครจะช่วยแกได้ คราวนี้แหละ มีคนแก้แค้นแทนฉันซะที ! ”

        ชิงเหอวิลล่า 11 ปักกิ่ง

        เหอปิซูอยู่ในชุดสไตล์จีนและเอาแต่ถูกำไลวัชระโพธิในมือไม่หยุด ทันใดนั้นเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากสำนักพิมพ์อู๋ถง

        เหอปิซูวางสายแล้วยิ้มเย้ยหยันออกมา “คิดว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์รึไง กะอีแค่ประสบความสำเร็จในนิทานเด็ก นิด ๆ หน่อย ๆ คิดจะพล่ามบทกวี ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำซะจริง ! ”