ETHER สงครามดาวนรกซอมบี้คลั่ง

3. 10 สนามซ้อมสนามรัก

พื้นที่ดาดฟ้าของแต่ละบ้านจะมีกำแพงอิฐสูงประมาณเอวก่อมากั้นไว้พอเป็นพิธี ถ้ามองจากมุมสูงหลังคาของตึกนี้จะมีขนาดเหมือนสนามฟุตบอลถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน

พระจันทร์สองดวงสีเขียวและสีชมพูลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าเคียงคู่กันเหมือนดวงตาแมวปีศาจ เสียงกระสุนพุ่งออกจากกระบอกเก็บเสียงของปืนเอ็มโฟร์สี่กระบอกดังออกมาเป็นระลอกเหมือนกลองแต๊กที่ไม่ได้ซ้อมจังหวะให้เข้ากันในงานกีฬาสี

กันสึเกะยกเบียร์กระป๋องที่สองขึ้นมาเปิดก่อนจะหันไปพูดกับลีโมที่นั่งส่องกล้องอยู่บนเก้าอี้ชายหาดทางขวามือ

“พวกเธอฆ่ามันได้หรือเปล่า” กันสึเกะพูดพลางหันไปมองก้นอิสซี่ที่อยู่ใต้กางเกงเล่นโยคะแบบรัดรูป เธอยืนหันหลังห่างจากเขาไปราวสี่ก้าว ในท่าถือปืนชิดกำแพงกราดยิงซอมบี้ที่อยู่ด้านล่าง

“ถ้าฉันเป็นซอมบี้ตำรวจ คงตั้งข้อหาพวกเธอแค่พยายามฆ่า” ลีโมวางกล้องส่องทางไกลลงอย่างสิ้นหวัง

ที่ข้างล่างตรงถนนหน้าตึก มีซอมบี้เดินยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แต่ก็อย่างที่

ลีโมว่า พวกเธอแค่พยายามฆ่าพวกมันแต่ยังทำไม่สำเร็จ

อิสซี่ดูจะยิงปืนแม่นที่สุด เธอยิงโดนซอมบี้ไปหลายตัวพวกมันล้มลงแต่ไม่ตายเพราะเธอยิงไม่โดนหัว

มอลลี่ดูจะมีประเด็นกับถังขยะและเสาไฟ เธอจึงยิงปืนไปเจาะรูพวกมันราวกับกำลังทำงานศิลปะข้างถนน

มาริ กระสุนของเธอคล้ายมีพลังแม่เหล็ก มันพุ่งใส่รถทุกคันที่อยู่แถวนั้น และลีโมเองก็รู้สึกขอบคุณกันสึเกะที่ไม่เอาเจ้าแฮมเมอร์ของเขาไปจอดไว้ขวางทางแนวกระสุนของเธอ

ส่วนมีนดา เธอคงคิดอยากจะของบทำถนนใหม่ เพราะกระสุนเกือบทุกนัดที่เธอลั่น เจาะพื้นถนนเป็นรูพรุนจนถ้ากรมทางหลวงมาเห็นอาจจะต้องร้องจ๊าก 

“คุณไม่เสียดายกระสุนเหรอ” กันสึเกะเอ่ยถาม

“นายไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ฉันเป็นพ่อค้าปืน ฉันรู้ว่าจะหามันเพิ่มได้จากที่ไหน” ลีโมทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่างให้พวกเธอยิงพลาดอยู่บนนี้ ดีกว่าให้ไปยิงพลาดข้างล่างนั่น” 

“ฮือ..ๆๆ” เสียงร้องไห้ของมาริที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองสาว ทำให้เสียงปืนสงบลง

กันสึเกะหันหน้าไปประสานกันกับลีโม ก่อนที่เขาจะลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปหาเธอเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“เป็นอะไรมาริ ปลอกกระสุนกระเด็นโดนตาเธอรึเปล่า” กันสึเกะพูดพลางคุกเข่ายื่นมือลงไปจับไหล่ของเธอ

เธอส่ายหัว ทำให้ลีโมที่ยืนอยู่ข้างหลังกันสึเกะขมวดคิ้ว

“ฉันหนะ เป็นพวกไม่ได้เรื่อง” มาริเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นสะอื้น 

“คุณกันสึเกะอุตส่าห์ช่วยพวกเราไว้ แต่ฉันกลับทำอะไรเพื่อคุณกันสึเกะไม่ได้เลย แค่ยิงปืนแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้” เธอซุกหน้าพูดพลางร้องไห้ที่ร่องอกของกันสึเกะ

คำพูดของมาริทำให้ลีโมร้อง “อ๋อ”

..แน่ละสาวน้อยนักทำกับข้าวเห็นภาพเขาเข้าไปเสี่ยงตายกับพวกอามูนยังกับดูหนังฮอลลีวูด... ลีโมคิดขณะยกมือขึ้นมาลูบหนวด

อิสซี่ มอลลี่และมีนดาเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับมาริ พวกเธอไม่อยากเป็นภาระของกันสึเกะ และไม่อยากเป็นภาระของใคร อย่างน้อยพวกเธอก็กระตือรือร้นที่จะฝึกฝนเพื่อเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเองให้ได้บนดาวดวงนี้ แต่ดูเหมือนความพยายามของพวกเธอจะล้มเหลวตั้งแต่ตอนแรกอย่างไม่เป็นท่า แม้อิสซี่เองจะเคยยิงปืนมาก่อนแต่คืนนี้เธอก็ยังฆ่าซอมบี้ไม่ได้จริงๆ เลยสักตัว หนักสุดก็ทำให้มันขาขาดแขนขาดลงไปนอนดิ้นเหมือนหนอนก็เท่านั้น

“คิดมาก” กันสึเกะพูดพลางลูบหัวของมาริ ความนุ่มลื่นและหอมกรุ่นของเส้นผมเธอที่เพิ่งสระทำให้เขารู้สึกดี

“ไม่แปลกหรอกที่พวกเธอจะยิงไม่โดน แสงในตอนกลางวันกับแสงในตอนกลางคืนมันคนละเรื่อง ฉันเคยฝึกทหารมาก่อน พวกเขาก็ยิงได้ห่วยในตอนกลางคืนเหมือนพวกเธอนี่แหละ” ลีโมล้วงซิก้าจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาคาบและจุดสูบ

“ถูกของคุณลีโม” กันสึเกะพูดเสริม คำพูดของลีโมทำให้เขานึกถึงสนามยิงปืนของจอนวิคเตอร์ที่กระท่อมหลังเขา

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” ลีโมหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะชายหาด อันเป็นที่จิบเบียร์ประจำตลอดสองสามวันที่ผ่านมาของเขาและกันสึเกะ

“ฉันขอซ้อมต่ออีกหน่อย คุณคงไม่ว่าอะไร” อิสซี่พูด ตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ รวมถึงหน้าอกขาวนวลคล้ำแดดที่อยู่ใต้เสื้อเล่นโยคะรัดรูปวาบหวิวตัวนั้นด้วย

“ตามสบาย กันสึเกะนายช่วยอยู่เป็นเพื่อนเธอหน่อยละกัน แต่อย่าให้มันดึกมากนักละ พรุ่งนี้เธอสองคนมีงานต้องทำ”

“เข้าใจแล้ว” กันสึเกะพูดก่อนจะใช้มือประคองยกตัวมาริขึ้นโดยมี
มอลลี่ และมีนดาเข้ามาประคองรับช่วงต่อ

ไม่นานนักเมื่อทั้งสี่คนกลับลงไปยังชั้นล่าง ดาดฟ้าที่มีกันสึเกะอยู่กับอิสซี่สองต่อสองก็เต็มไปด้วยความเงียบ

“เธอยิงได้ดี” กันสึเกะกล่าวชมขณะส่องกล้องลงไปมองซอมบี้แขนขาดขาขาดที่กำลังตะเกียกตะกายตัวไปตามถนนคล้ายหนอน

“แต่ก็ยังดีไม่พอ” อิสซี่พูดอย่างสิ้นหวัง ขณะยกปืนขึ้นมาประทับเล็งอีกครั้ง

“ลดไหล่ลงมาอีกหน่อย” กันสึเกะที่ยืนอยู่ข้างซ้ายยื่นแขนโอบไปจับท่อนแขนข้างขวาของเธอลง

สัมผัสอุ่นไอร้อนจากเนื้ออกและกลิ่นกายของกันสึเกะทำให้อิสซี่หัวใจกระตุกวาบ เธอไม่ได้ถูกผู้ชายแตะเนื้อต้องตัวอีกเลยหลังจากที่ถูกพวกอามูนล่วงเกิน และยังคงปิดกั้นตัวเองจากการรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้กันสึเกะอยู่ใกล้เกินไป เธอไม่อยากให้ใครมาแตะต้องร่างกายของเธออีกครั้ง แต่ในจังหวะนั้นเองระหว่างที่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน เธอหันมาพยายามเบี่ยงตัวหนีจากกันสึเกะแต่กลับทำให้ปลายจมูกของเธอไปสัมผัสกับปลายจมูกของเขาพอดี

เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดมาจากทะเลและแสงจากดวงจันทร์สองดวงส่องสะท้อนดวงหน้าและแววตาของสองคนเปล่งประกายเป็นภาพเงาใบหน้าของกันและกัน

ริมฝีปากของอิสซี่คล้ายมีแรงดึงดูด มันทำให้กันสึเกะก้มลงไปประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากของเธอ

ลิ้นที่ทะลวงเข้ามาในช่องปากอย่างนุ่มนวลทำให้มือของอิสซี่ที่จับปืนอยู่เริ่มสั่น เธออยากจะหยุดความรู้สึกสากเสียวที่หว่างขาจากปลายนิ้วที่กระหน่ำเข้ามาของเขา แต่ก็ทำไม่ได้ ร่างกายของเธอแบกรับความเครียดมานานมากเกินไป มันอยากจะปลดปล่อย และตอนนี้นี่เองที่กันสึกเกะยื่นมือข้างขวาจากไหล่ของเธอเลื่อนขึ้นมาบีบเต้านมอันอวบใหญ่ของเธออย่างนิ่มมือ

“ซี๊ด..” ความเสียวสะท้านจากนิ้วมือที่ลูบร่องรูตรงหว่างขาผ่านผ้าบางแนบเนื้อและมือของเขาที่กำลังนวดคลึงเต้านมของเธอ ทำให้อิสซี่ครางออกมาเบาๆ 

เธอค่อยๆ ลดปืนลงและวางมันไว้ข้างกำแพง 

        "ไม่..อย่า.." ความเสียวจากปลายจมูกของกันสึเกะที่ก้มลงมาจูบเนินเนื้อใต้หว่างขาทำให้อิสซี่ตัวสั่น ริมฝีปากหนานุ่มของหนุ่มใหญ่กดทับลงมาบนเนื้อผ้าไนล่อนของกางเกงรัดรูปแนบเนื้อ ความเสียวจั๊กจี้และลมหายใจอันผ่าวร้อนของเขาทำให้อิสซี่ใช้มือดันหัวของเขาออกจากหว่างขา เธอคิดว่าส่วนนั้นของเธอสกปรก และฝังใจว่ามันสกปรกมาตั้งแต่ไอ้พวกอามูนสารเลวนั่นยัดไอ้จ้อนของมันเข้ามาในร่างของเธอแล้ว

        แต่กันสึเกะไม่ยอมแพ้ เขารู้ตัวว่าใจร้อนเกินไปจึงยืดตัวขึ้นไปเล่นกับหน้าอกเต่งตึงที่อยู่ใต้ชุดเสื้อกล้ามรัดรูปตัวน้อยของเธอแทน