ตอนที่ 1เจียงหวู่เฉิน
“เฉินเอ๋อเฉินเอ๋อ”
“เร็วเข้าพาเฉินเอ๋อไป”
“ฮูหยิน!”
“...รีบไป”
“ฮ่าฮ่าคิดว่าจะหนีไปได้จริงๆเหรอ ชั่งน่าขัน”
“ฮึกฮึก”
“นายน้อย!”
...........
“เฮือก” เสียงสะดุ้งตื่นของเด็กน้อยผู้หนึ่งดังขึ้นในคืนเดือนมืดแทบจะไร้แสงจันทร์ สิ่งรอบข้างััได้เพียงกองฟางเล็กๆที่มันใช้นอนเด็กน้อยเพศชายผู้หนึ่งอายุย่างได้ 7ปีหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นดินแต่กระนั้นก็ไม่อาจซ่อนความงดงามน่ารัก คร้ายอิสตรีของมันได้มิด แม้ความจริงมันจะเป็บุรุษ
เด็กน้อยใส่เสื้อป่านทอหยาบๆสีเหลืองที่ดูเก่าซอมซ่อและขาดวิ่นตอนนี่นั่งหอบหายใจเล็กน้อยอยู่ข้างกองไฟเล็กๆที่ดูเหมือนจะเป็สิ่งเดียวที่ช่วยให้มีชีวิตรอดผ่านอีกคืนที่หนาวเหน็บ
“ฝันแบบนี้อีกแล้ว...มันคืออะไรกันนะ”
เด็กผู้ชายคนนี้มีชื่อว่า เจียง หวู่เฉินชื่อสกุลเจียง นั้นได้มาจากป้ายสร้อยคอสีดำเงาวาวทำมาจากสิ่งที่คร้ายหินบางทีอาจจะเป็หยกบางชนิดเด็กน้อยก็ไม่อาจรู้ได้ ที่ใจกลางของมันมีตัวอักษรคำว่าเจียงสลักอยู่ แม่บุญธรรมของมันที่เก็บมันได้ที่ชายป่า บอกว่ามันเป็สิ่งเดียวที่ติดตัวมันมาหรืออาจจะเป็สิ่งบ่งบอกหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ต่อครอบครัวแท้จริงของมัน
อันนาม หวู่เฉินเป็นามที่แม่บุญธรรมมันตั้งให้ มันอาศัยกับแม่บุญธรรมของมันได้ 6ปีก่อนจะมีเหตุให้พลัดพลากจากกัน หลังจากแยกจากกัน ตอนนี้เวลาล่วงผ่านมาหลายเดือนมันได้แต่เร่ร่อนไปตามหมู่บ้านต่างๆ หาของประทังชีวิตไปวันๆ
หลังจากที่ได้สอบถามชาวบ้านมันจึงรู้ว่าที่มันอาศัยอยู่ตอนนี้คือหมู่บ้านเขียวขจีทางตะวันออกของเมืองจิ้นหยงทางตอนเหนือของแคว้นลิขิตฟ้าซึ่งเป็พรมแดนติดกับแคว้นอาชา์ที่เป็ทุ่งราบกว้างใหญ่ไปทางตะวันออกซึ่งปกครองด้วยเขอข่านอันยิ่งใหญ่แห่งทุ่งหญ้า
ตอนนี้มันได้ทำงานเป็เด็กเลี้ยงม้าให้เศรษฐีแถบนั้นได้ค่าจ้างเป็เศษเงินเล็กน้อยซึ่งอาจไม่พอประทังชีวิตได้ด้วยซ้ำคนยากจนในชายแดนแคว้นลิขิตฟ้านั้นมีมากเนื่องจากมีการกระทบกระทั้งระหว่างทั้ง 2แคว้น ทำให้ชีวิตความเป็อยู่ของชาวบ้านแถบนี้นั้นไม่ดีเท่าไหร่ ภาพขอทานหรือเด็กยากไร้ หรือแม่แต่ซากศพนอนตายด้วยความหิวมีให้เห็นจนชินตา
“พวกโจรพวกโจร!!”เสียงร้องะโอย่างหวาดกลัว แว่วมาแต่ไกล เจียง หวู่เฉิน หันมองไปตามต้นเสียงเห็นชายหนุ่มวัยกลางคนร่างกายกำยำหนวดเครารุงรังแต่งตัวซอมซ่อผู้หนึ่งวิ่งมา
“เหล่าจูเกิดอันใด”หวู่เฉินน้อยถามอย่างงุนงง เมื่อเหล่าจูวิ่งมาถึงตรงหน้า
ฟิ้วววว ฉึกกทันใดนั้นเกิดเสียงบางอย่างแหวกอากาศอย่างรวดเร็ว พุ่งมาปักบนหลังเหล่าจูทำให้ร่างกายกำยำนั้นลอยพุ่งไปข้างหน้าตามแรงกระแทกลอยไกลนอนตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดล้มลงต่อหน้าเด็กหนุ่มพอดีที่แผ่นหลังกำยำปรากฎลูกธนูสีดำยาวปักอยู่
“ระ...รีบไปแจ้...งข่าวใน...หมู่...บ้าน”หลังจากใช้ความพยายามเฮือกสุดท้ายเหล่าจูก็ได้นอนแน่นิ่งกลายเป็ร่างไร้ิญญาไปหลังจากเห็นภาพอันหน้าใหวู่เฉินน้อยได้สติหันไปมองทางด้านที่เหล่าจูวิ่งมาห่างออกไปประมาน2ลี้ ในความมืดมิดมันััได้ถึงกลุ่มไฟหลายจุดเคลื่อนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงฝูงม้า
‘พวกมันเป็ใครพวกโจรอาชา์งั้นหรือ?’เด็กน้อยตั้งสติก่อนจะคว้ามีดเล็กๆที่เหน็บข้างศพเหล่าจู ก่อนหมุนตัวอย่างรวดเร็ววิ่งเข้าไปในคอกม้าก่อนจะใช้มีดตัดเชือกที่ผูกม้าไว้ก่อนจะส่งเสียงไล่ฝูงม้าออกไปทั้งหมด
มันรีบะโด้วยท่าทางคล่องแคล่วปีนขึ้นเ้าเฮยม้าหนุ่มสีดำบึกบึนก่อนจะห้อบึ่งออกไปทางหมู่บ้านปล่อยให้ฝูงม้าที่เหลือวิ่งสับสนไปทั่วสารทิศสร้างความสับสนให้ฝูงโจรที่ตามมา
ในความมืดมิดเด็กน้อยที่ขี่ม้าที่ตัวใหญ่กว่ามันหลายเท่าด้วยความยากลำบากเพราะขาไม่อาจยันที่เหยียบถึงมันจึงใช้ง่ามขาหนีบรัดลำตัวม้าอย่างแแ่หลังจากขี่รัดเลาะตามป่าเขาลำธารท่ามกลางความมืดมิด
“เด็กน้อยจะหนีไปไหน”
เมื่อหวูเฉินน้อยหันไปมองก็เห็นโจรอาชา์2คน คนนึงรูปร่างปราดเปรียวอีกคนท่าทางอ้วนท้วมหน้าตาเหมือนหมูป่า เมื่อมันเห็นเด็กน้อยหันมองมาเ้าอ้วนก็ฉีกยิ้มให้อย่างน่าสยดสยอง ทำเอาหวู่เฉินน้อยถึงกับหน้าซีดเผือดเร่งควบม้าหนีเร็วขึ้นไปอีก
เฟี้ยววว เปรี้ยงงง ฮี้ฮี้เสียงธนูดอกนึงพุ่งดักหน้าเ้าม้าเฮยทำให้มันใร้องเสียหลักกลิ้งขุนๆไปตามพื้นทำให้เรี่ยวแรงยึดเหนี่ยวสุดท้ายของหวู่เฉินน้อยหมดไปมันหลุดกระเด็นออกจากม้าแล้วไถลไปตามพื้นเนื้อตัวปวดแสบปวดร้อนไปหมดจนแทบสลบ
“เห้ยไอ้กวงเอ็งเกือบยิงโดนม้าตายแล้วเห็นมั้ย? ถ้าหัวหน้ารู้ว่าเอ็งยิงม้าที่แสนสำคัญตายไปโดนฆ่าทิ้งข้าไม่รู้นะว้อย” เ้าอ้วนตู่พูดอย่างไม่สบอารม
“อย่าเสียเวลายังมีงานที่ต้องทำอีก” เ้าผอมกวงบ่น
“เออชั่งเถอะ เอ็งไปจับม้าที่นอนอยู่นั้นมา ข้าจะไปจับเ้ากระต่ายน้อยเอง” เ้าอ้วนพูดพร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะลงจากม้าก่อนจะก้าวเดินต้วมเตี้ยมไปหาร่างหวู่เฉินน้อยที่นอนแน่นิ่งอยู่
“อ้าวเ้ากระต่ายน้อยนี้ตายหรือยังวะ นอนนิ่งเลย” เ้าอ้วนบ่นพร้อมยื่นมืออันอวบอ้วนไปคว้าร่างหวู่เฉินน้อย
ฟึบ ฉึกหวู่เฉินน้อยที่นอนแน่นิ่งพลิกร่างกลับอย่างรวดเร็วในมือมีไว้ด้วยมีดสั้นแทงเข้าไปที่เ้าอ้วนที่ไม่ละมัดระวังอย่างรวดเร็วแต่ถึงขนาดลอบโจมตีตอนที่ศัตรูประมาทด้วยระยะที่ใกล้แทบจะรดลมหายใจเ้าอ้วนก็เบี่ยงมืออันโอบอ้วนมากันทำให้มีดสั้นพลาดที่จะปักไปที่คอไปปักเข้ากับมือมันแทน
“โอ้ยยไอ้เด็กบ้า มารดามันเถอะ เอ็งเจอดีแน่”เ้าอ้วนร้องอย่างโกรธแค้น ก่อนจะบีบมือหวูเฉินน้อยอย่างแรงจนเด็กน้อยหน้าตาเหยเกอย่างเ็ปเ้าอ้วนใช้มือยกร่างเด็กน้อยจนลอยขึ้นก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กไปกระแทกผนังหินด้านหน้า หวู่เฉินน้อยกะอักเืออกมานอนคุดคู้อยู่ที่พื้น
เ้าอ้วนดึงมีดที่ปักอยู่ที่มือพร้อมยกขึ้นมาเลียเืที่ติดอยู่พลางมองไปที่ร่างเล็กอย่างหิวกระหายค่อยๆเดินย่างกรายเข้ามาใกล้หวู่เฉินตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาเดินอย่างยากลำบากไปที่ถ้ำที่อยู่ห่างไปไม่ไกลเ้าอ้วนเห็นดังนั้นไม่มีท่าทีเร่งรีบกลับหัวเราะชอบใจ
พอหวู่เฉินน้อยเข้ามาในถ้ำที่มืดมิดตัวมันกับแข็งทื่อในถ้ำนั้นทั้งชื้นและเหม็นสาปกลิ่นซากศพลางสังหรของมันบอกว่ามีบางสิ่งที่อันตรายกว่าพวกโจรอยู่ข้างหน้าเด็กน้อยกัดฟันเดิมพันก้าวเดินต่อไป ถ้าหนีออกไปก็ตาย เดินหน้าก็ตายไม่สู้ลากเ้าโจรอ้วนน่ารังเกลียดผู้นี้ตามไปภพหน้าด้วย?พอตัดสินใจแน่วแน่ร่างเล็กกัดฟันทนความเ็ปก้าวเท้าเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ
“นี่มันถ้ำตัวบ้าอะไรวะ”เ้าอ้วนบ่นหลังจากสัญชาตญาณของมันเตือนว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจนเกิดความคิดขลาดเขลาคิดถอยกลับไป แต่แล้วด้วยความเชื่อมั่นในพลังฝีมือที่ในป่าหมู่บ้านเล็กๆแถบนี้ยังจะมีอะไรอย่างมากก็แค่ถ้ำเสือถ้ำสิงไม่กี่ตัวไม่อาจขนามือด้วยความลังเลทำให้มันคลาดเคลื่อนไปกับหวู่เฉิน
“มารดามันคิดว่าจะหนีข้าไปได้เหรอ เ้ากระต่ายน้อย ฮ่าฮ่า” พูดจบโจรชั่วก็เร่งฝีเท้าตามเข้าไปในถ้ำ
481
