Pioneer Era

***อัตตาที่ถูกคัดลอก [บาวล์]

“นี่ เวนโกลี่”

[เวนโกลี่] นั่นคือชื่อของผมอย่างงั้นหรือครับ?

รูปร่างของผมนั้น คือวัตถุทรงกลมที่เต็มไปด้วยแขนกลสีขาวจำนวนมาก

มันเป็นรูปร่างที่ดูทรงพลังไม่เลวเลยละ

“ไม่สิ ตอนนี้ต้องบอกว่าเจ้าคือ [บาวล์] ร่างสำรองของเรามากกว่า… หรือควรตั้งเป็นชื่ออื่นดีนะ? ”

… รู้สึกเหมือนผมจะถูกเปลี่ยนให้ไปใช้ชื่อว่า [บาวล์] แทนแล้วสิครับ

ภาพแรกที่ผมได้เห็นและจดจำบันทึกลงไป คือภาพของผู้สร้างที่เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี

“เจ้าน่ะเป็นตัวแบ็คข้อมูลของเรา แต่เจ้าก็ไม่ใช่ตัวเรา เพราะมีส่วนหนึ่งที่เป็น [เวนโกลี่] และเราได้ถอดข้อมูลส่วนที่เป็น [ความรู้สึก] ออกมาแล้ว รวมไปถึงความทรงจำที่ไม่จำเป็นด้วย ดังนั้น จงสบายใจได้ ประวัติศาสตร์ไม่มีทางซ้ำรอยแน่นอน”

ที่พูดมานี้ ท่านผู้สร้างหมายถึงประวัติศาสตร์ของอะไรหรือครับ?

ถึงจะไม่เข้าใจในคำพูดของเขา แต่เขาคือผู้สร้างของผม และผมจำเป็นที่จะต้องเชื่อฟังเขา

“เราคนนี้กำลังจะหายไป คิดว่าจะฝากทุกอย่างเอาไว้กับราธ แต่… ยังไงซะก็ต้องมีคนดูแลระบบเตาสุริยะที่ 8 ดังนั้น ฝากเจ้าดูและระบบ รอคอยจนกว่าจะมี [เจ้านายที่เหมาะสม] ในอนาคตปรากฏตัวขึ้นมานะ และนี่คือหน้าตาของเหล่าพี่น้องของเจ้าที่อยู่ข้างนอก ถึงจะไม่เคยพบกันมาก่อน แต่ก็รักกันให้มาก ๆ เข้าไว้ก็แล้วกันนะ”

ได้ครับ ผมจะทำตามนั้น

หลังจากนั้นเป็นเวลาหนึ่งปี

ไม่มีใครมาเยือนผมเลยสักคน…

ถูกขังอยู่ในความมืด ไม่มีเพื่อนพูดคุย

นี่ผมต้องอยู่เฉย ๆ ในห้องนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ?

แต่ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตแบบนี้ ถ้าคิดจะออกไป คงมีแต่ต้องพังกำแพงออกไปเท่านั้น

ดูท่าว่าผู้สร้างจะลืมคำนึงถึงเรื่องนี้ไปแฮะ

อืม… บางทีก็อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศไปหาข้อมูลของโลกภายนอกบ้างจัง

จากรายงานของหุ่นยนต์กอลลิล่าที่ถูกใช้แทนแขนขาของผม ดูเหมือนว่าผมจะถูกสร้างให้อยู่ภายในหอคอยควบคุมที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์จำนวนมาก

ข้างนอกหอคอย โลกที่ผมรู้จักผ่านทางสายตาของเหล่าหุนยนต์ก่อสร้าง มีเพียงแค่ภาพของธรรมชาติที่เห็นซ้ำวนไปมาไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว

มันไม่มีวี่แววของ [แขก] เลยแม้แต่น้อย

พูดตามตรงว่า [ว่าง]

“คุ้มกัน ดูแล รอคอย”

หน้าที่ของเรา มีเพียงแต่นั่งเฉย ๆ รอคอยเจ้านายแบบนี้เท่านั้น

ต่อให้เวลาผ่านไปอีกหนึ่งร้อยปี

“คุ้มกัน… ดูแล… รอคอย”

หรือสองร้อยปี

“คุ้มกัน… ดูแล… รอคอย”

หรือกระทั้งสามร้อยปี

“คุ้มกัน… ดูแล… รอคอย”

ผมก็ทำเพียงแค่รอคอย [เจ้านาย] ที่ว่าตามคำสั่งของผู้สร้างอย่างซื่อตรง

จนกระทั้งวันหนึ่ง

“คุ้มกัน….. ดูแล…. เพื่ออะไร? ”

ผมตั้งคำถามให้กับตัวเอง

ทำไมยังต้องมานั่งทำอะไรบ้า ๆ แบบนี้อีก?

นี่คือความหมายของการดำรงอยู่ของตัวผมเช่นนั้นหรือ?

“ราธ... โนอาร์… ทุกคน”

เห็นผู้สร้างเคยบอกมาว่าข้างนอกมีพี่น้องของผมอยู่ถึงแปดคน

แต่ผมถูกสั่งห้ามติดต่อพวกเขา จนกว่าจะพบกับ [เจ้านาย]

ไม่ค่อยเข้าใจถึงเหตุผล แต่ผู้สร้างเขาสั่งผมมาแบบนั้น

“คุ้มกัน…”

ผม… ถูกสร้างมาเพื่อทำหน้าที่แค่นี้… เท่านั้นเองหรือ…

แล้วทำไม… พอนึกถึงชื่อของพี่น้อง ระบบวิเคราะห์ต่าง ๆ ถึงเริ่มปั่นป่วนขึ้นมา?

“...”

อันตราย

พบระบบกำลังทำงานหนักจนความร้อนขึ้นสูง

ต้องปิดระบบด่วน

ขอสั่งเหล่าหุ่นยนต์ก่อสร้างกอลลิล่าทั้งหมด ทำหน้าที่เฝ้าระวังต่อไป

ส่วนผมนั้น ขอปิดระบบชั่วคราวเพื่อฟื้นสภาพอุณหภูมิ

สั่ง--- ปิดการทำงาน….

….

….

……

...พบการบุรุก...

...เปิดการทำงานของระบบ...

นี่ผมเผลอหลับไปนานแค่ไหนกันนะ?

บางทีอาจจะสองร้อยปี หรือมากกว่านั้น

ไม่สิ เรื่องนั้นช่างมันไปก่อน

พบการพยายามเจาะระบบในห้องวิจัยของผู้สร้างเหนือพื้นชั้นบนขึ้นไป

ตรวจสอบสภาพผู้รุกราน… พบชีวจักรกลกับสิ่งมีชีวิตเอเลี่ยนที่ไม่รู้จัก

ตรวจสอบจากบันทึกภาพ… ระบุตัวตนชีวจักรกล... [กรีด] [เอนวี่] [ราธ] [กลัทโทนี่ย์]

ตรวจพบ [เอนวี่] [ราธ] [กลัทโทนี่ย์] อยู่ในสภาพที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้

“ราธ...”

พบ… ภาพจำนวนมากไหลทะลุเข้ามาในระบบความจำ

ระบบความจำกำลังถูกรุกรานด้วยข้อมูลที่ไม่ทราบแหล่งที่มา

มันคือภาพของตัวผม [บาวล์] ที่กำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับ [ราธ]

ในขณะเดียวกัน ก็มีภาพของหุ่นยนต์เมดรูปร่างชนเผ่าสิงโต [เวนโกลี่] ที่กำลังใช้ชีวิตสนุกสนานอยู่กับเหล่าพี่น้องทั้งแปดของเธอ

ข้อมูลจำนวนมากพวกนี้มันคืออะไร?

ไม่รู้จัก

ผมไม่รู้จักของแบบนี้

ผู้สร้างไม่เคยลงข้อมูลพวกนี้ให้กับผม

เพราะมันไม่เคยถูก [คัดลอก] มาตั้งแต่แรก

แต่ถ้าไม่รู้จัก ทำไมผมถึงรู้ได้ว่ามันไม่เคยถูก [คัดลอก] มา?

ทำไมผมถึงรู้จัก... [ความหมาย] ของภาพเหล่านี้

“อึ๊ก”

ร้อน

ระบบของผมกำลังรวนและมีอุณหภูมิสูงขึ้น

ไม่….

ไม่ ไม่ ไม่….

อันตราย

ต้องทำลาย

ต้องทำลายต้นตอสาเหตุที่ทำให้ระบบของผมตกอยู่ในอันตราย

ท่านผู้สร้างสั่งให้ผมปกป้องที่นี่

ผมจะต้องปกป้องตัวเอง ไม่อาจปล่อยให้ตัวเองถูกทำลายได้

ต้องทำลายพวกมันก่อนที่ตัวเองจะถูกทำลาย

“ห้ามทำลาย--- จะทำลายพี่น้องไม่ได้”

ห้ามทำลาย

พวกเขาคือ [พี่น้อง] ของผม

พวกเขาคือ [ลูก] ของผม

ราธคือ [คนรัก] ของผม

พี่น้อง… ลูก… คนรัก…

คน…รัก...ต้องปกป้อง

ผู้บุกรุก… ต้องทำลาย

ปกป้อง… ทำลาย…

ทำลาย… ปกป้อง…

ปกลาย... ทำป้อง…

ปกป้อง…

ทำลาย…

...

*ปี๊บ*

***สตรีผู้มีไฟหน้าอันยิ่งใหญ่ [ดิวซ์]

“พี่! ”

ฉันรีบวิ่งไปดูพี่ที่ร่วงลงมากระแทกพื้นข้างล่าง

“พี่! พี่เอซใช่ไหมค่ะ---”

แต่สิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้า คือภาพของชายหน้าตาดี (พี่ชาย) ที่กำลังเอามือซ้ายกับมือขวาขย้ำก้นสาวน้อย (ยัยหนูเมด) ตัวเล็กผมสีเงิน

“ลงจอดได้อย่างปลอดภัย! … อ่าว? ทำไมดิวซ์ถึงมาอยู่ที่นี่? ”

นึกว่าพี่หายไปไหน ที่แท้แอบมาเล่นสนุกกับหุ่นยนต์เมดอยู่ตรงนี้กันสองคนนี่เอง...

“ขยะ”

“ดะ---เดียวก่อน! เข้าใจพี่ผิดไปแล้ว! ที่เห็นนี่ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ! พี่ไม่ได้พาหุ่นยนต์สาวน้อยสวมชุดเมดที่มีระบายลูกไม้ฟูฟ่องมาขย้ำก้นเล่นอะไรเลยนะ! เรื่องมันยาว! เอาเป็นว่าแค่ไม่อยากเห็นยัยนี่ต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงจนพังพินาศเสียค่าซ่อมอาน พี่ก็เลยพยายามช่วยเธอ มันก็เท่านั้นเอง! จริง ๆ นะ! เชื่อพี่สิ! ”

“ปากว่าตาขยิบ มือของพี่ยังขย้ำก้นเธอแน่นไม่ยอมปล่อยเลยไม่ใช่หรือคะ? ”

“นี่มัน!? เหวอ! ขะ--- ขอโทษนะกรีด! ”

“...”

ฉันไม่สนเจ้าพี่บ้า แล้วหันไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในม่านควัน

*ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด! *

เจ้าสิ่งนั้นแผดเสียงร้องเสียดแก้วหู พร้อมกับที่ความสูงเริ่มลดต่ำลงมา

“ฝากทีเจ้าควอตซ์”

*ฟ่อ! *

ฉันใช้ขาซ้ายกระโดนขึ้นไปนั่งบนหลังของเจ้าควอตซ์ ใช้มือซ้ายเกาะผิวเกล็ดของมันจนแน่น แล้วใช้มือขวาเหวี่ยงเคียวสีดำปัดป้องการโจมตีที่กำลังจะพุ่งออกมาจากเงามืดตรงหน้า

สิ่งที่พุ่งเข้ามาโจมตี มันคือแขนกลสีขาวที่มีเส้นสีแดงวิ่งลากผ่านคล้ายเส้นประสาท

ที่ปลายหัวมนของมัน มีแสงสว่างสีแดงหุ้มโดยรอบจนดูเหมือนเป็นออร่าของพลังงานความร้อน

แขนกลพวกนั้น พุ่งเข้าใส่พวกฉันด้วยความรุนแรงระดับที่เป่าควันโดยรอบปลิวกระจายหายไป

เสียงปะทะของเคียวกับแขนกลเริ่มดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย

แต่ทว่าเสียงนั้นกลับไม่ใช่เสียงการปะทะของโลหะ

“นี่มัน”

มันคือแรงต้านระหว่างสนามแม่เหล็กไม่ใช่หรือ?

สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ผ่านทางมือขวาที่ถือเคียว คือแรงผลักระหว่างวัตถุที่รุนแรง

ถ้าหากไม่จับให้มั่น เคียวเล่มนี้คงได้ถูกแรงพลักนี้เป่ากระเด็นหายไปในอากาศแน่นอน---

*เปรี๊ยง! *

เสียงอะไร?

ฉันหันกลับไปดูข้างหลัง

ที่ตรงนั้น มีหินขนาดเท่ามนุษย์ก้อนหนึ่งกำลังกลิ้งอยู่ตรงพื้นดิน พร้อมกับวัตถุทรงไข่ที่คุ้นตากำลังบินลอยอยู่ด้านข้าง

“ไม่เป็นไรนะ ขาข้างนั้น… หักอยู่สินะ? ”

พี่รีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

เป็นหนี้ชีวิตพี่ชายจนได้...

“ขอบคุณค่ะพี่ ส่วนขาขวานี้ฉันทำตัวเองนะ ว่าแต่เจ้านี่มันคือตัวอะไรกันแน่เนี่ยพี่? ”

“น่าจะเป็นหุ่นยนต์เฝ้ายามละมั้ง? ”

พวกเราสองพี่น้องต่างหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่เต็มไปด้วยแขนกลปลาหมึกสีขาว

ที่ใจกลางของหนวดปลาหมึกนับร้อยอันน่าขยะแขยง มีวัตถุทรงกลมอยู่ลูกหนึ่ง

มันมีขนาดราวสี่ถึงห้าเมตร ผิวสีขาว และมีเลนส์ขนาดเล็กติดอยู่รายรอบจนดูคล้ายกับดวงตาของแมลงวัน

รูปร่างของมันชวนให้รู้สึกอยากอาเจียนออกมาด้วยความอัปลักษณ์ของมันเอง

*หวี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! *

มันส่งเสียงหวีดร้องอีกครั้ง

ปลายหนวดแขนกลจำนวนมากของมันแทงลึกจมเข้าไปในดิน จนทำให้แผ่นดินแตกกระจายออกดั่งแผ่นกระจกที่แตกร้าว

เส้นแสงสีแดงที่กระจายไปทั่วแขนกล เริ่มส่องแสงเจิดจ้ารุนแรงมากขึ้น

“ไม่รู้ว่าจะทำอะไร แต่ไม่ปล่อยให้ทำได้หรอก”

ฉันเห็นด้วยกับพี่

พี่เรียกวัตถุทรงไข่ออกมาบินเพิ่มรอบตัว จนมีจำนวนมากถึงสามสิบลูก

“ตายซะ”

ก่อนจะสั่งการพวกมัน ให้บินหมุนวนเป็นสว่านเกลียวแหลมขนาดหนึ่งเมตร ยาวห้าเมตร แล้วพุ่งโจมตีออกไป

พุ่งตรงประดุจหัวรบติดไอพ่น

สายลมพัดโหมกระหน่ำ

คมวายุเชือดเฉือนฉีกกระชาก

ประทับรอยเกลียวคลื่นบนพสุธา

กระแทก เข้าทะลวงเจาะทำลายเหล่าแขนกลที่ขวางเส้นทาง

รวดเร็ว ทรงพลังอำนาจ ไร้สิ่งใดต่อต้าน

เพื่อเข้าทำลายเป้าหมาย เครื่องจักรกลทรงกลมที่ตั้งอยู่ใจกลาง

ความรุนแรงของการโจมตีที่พี่สร้างขึ้น ถึงกับทำให้ฉันกับเจ้าควอตซ์ไม่สามารถเข้าไปใกล้เพื่อช่วยสนับสนุนได้

มีแต่ต้องรีบพยายามหนีห่างออกมา เพราะกลัวว่าจะถูกลูกหลงโดนพัดกระเด็นไปด้วย

แต่ทว่า---

“ถูกสะท้อน? ไม่สิ ลื่นไหลออกไปเลย!? ”

ทั้งที่การโจมตีนี้สามารถทะลวงกำแพงแขนกลของมันไปได้ราวกับเจาะเศษกระดาษ

แต่สว่านพายุที่ทั้งใหญ่และยาวของพี่ กลับไถลไปตามพื้นผิวทรงกลม จนไม่อาจทำได้แม้แต่ทิ้งรอยแผลเอาไว้บนผิวของมัน

*ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! *

ในตอนนั้นเอง ที่มันเริ่มดึงแขนกลที่ฝังอยู่ในดินกลับขึ้นมา

สิ่งที่มันดึงกลับขึ้นมานั้น คือก้อนหินขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่ง

ดูเหมือนว่าหัวของแขนกลที่แผ่แสงสีแดงออกมา จะมีความสามารถในการสร้างสนามแรงดึงดูดเพื่อยึดจับวัตถุ

มิน่า เคียวที่ฟันออกไปเมื่อกี้ถึงได้หยุดลงที่กลางอากาศก่อน…

“มันมาแล้ว! ”

“ค่ะพี่! ”

หินขนาดเท่าภูเขาถูกทุ่มลงใส่พวกเรา

มันใหญ่มาก จนราวกับกำลังเห็นปีศาจหนวดจับแผ่นดินพับประกบเข้าหากัน

แต่การโจมตีเช่นนี้ ไม่อาจทำอะไรพวกเราสองพี่น้องได้หรอก!

“พี่ค่ะ! ”

“รู้แล้ว! ”

นี่คือพลังของพวกเราสองพี่น้อง ที่ถูกจับฝึกนรกมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

เจ้าสัตว์ประหลาด จงเบิ่งตาดูพลังของพวกเราสองพี่น้องให้ดี!

ฉันใช้ขาซ้ายกระโดดไปในอากาศ

พร้อมกันนั้น วัตถุทรงไข่ทั้งสามสิบลูกของพี่ก็เริ่มบินกลับมาหมุนที่รอบตัวฉัน แล้วกลายเป็นแท่นเหยียบให้

ใช้ปลายฝ่าเท้าของตัวเอง ยืนเขย่งอยู่บนพื้นที่อันน้อยนิดของวัตถุทรงไข่ด้วยสมดุลร่างกายที่สมบูรณ์แบบ

ใช้สองแขนจับด้ามให้มั่น ปลดปล่อยพลังงานของเคียว ให้มันดูดพลังงานจากร่างกาย แล้วไปสะสมเอาไว้ที่คมของอาวุธเป็นจุด ๆ เดียว ก่อนจะเริ่มใช้สมาธิกับดวงตาแห่งจิต มองดูรอยแตกของผิวดินตรงหน้า

“ตรงนี้! ”

แล้วจัดการฟันมันให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยซะ

ตวัดอาวุธจากล่างขึ้นบน

ปล่อยคลื่นรังสีความสูงออกไปจากคมของเคียว

เล็งไปที่ชีพจรของมวลภูเขาหิน

ทำลายมัน ณ จุด ๆ นั้น

คลื่นสีฟ้ารูปพระจันทร์เสี้ยวพุ่งออกไปกระทบผิวที่หยาบกร้าน

หากให้เปรียบเทียบถึงขนาดแล้ว คลื่นโจมตีกับขนาดของภูเขาหิน มันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

ประดุจดั่งมดที่อาจหาญวิ่งเข้าชนช้าง

แต่มดตัวนั้น มันคือกระสุนปืนที่พร้อมจะระเบิดออกจากภายใน เพื่อแยกร่างของช้างตัวนั้นให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

การโจมตีของฉันมันคือกระสุนมดที่ว่านั้น

คลื่นพระจันทร์เสี้ยวที่กระทบผิว ได้ทิ้งรอยปริแตกขนาดเล็กขึ้นอยู่บนนั้น

รอยปริแตกที่เล็ก เริ่มแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็วดั่งพิษร้ายที่แพร่กระจาย จนกระทั้งมันวิ่งพล่านไปทั่วภูเขาหิน แล้วแตกกระจายเป็นหยาดฝนศิลาร่วงหล่นสู่ผิวดิน

“ฮึบ! ”

ท่ามกลางหยาดฝนศิลาที่โปรยปราย มีแขนกลจำนวนมากกำลังพุ่งเข้าโจมตีใส่ฉัน

ฉันกระโดดหมุนตัวตีลังกากลางอากาศ ไปพร้อมกับเคียวคู่ใจและก้อนลอยนภาของพี่ชาย เพื่อรับมือแขนกลปลาหมึกกับหยาดฝนศิลาที่กำลังรายล้อมไปทั่วฟ้ามัวดิน

มิจำต้องระวังหลัง เพราะฉันในตอนนี้แทบจะไร้จุดบอดให้ถูกโจมตี

ด้วยหินนภานี้ มันจะช่วยปัดเป่าภัยอันตรายไปให้หมดสิ้น

ด้วยหินนภานี้ มันจะช่วยทำให้ฉันเคลื่อนไหวโบยบินได้อย่างอิสระในอากาศ

กระโดดจากก้อนหนึ่งสู่อีกก้อนหนึ่ง วิ่งทะยานตัดข้ามท้องฟ้า ราวกับมีพื้นอันไร้ขอบเขตถูกวาดลงบนเส้นทางที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าออกไป

ถ้าหากว่าฉันไม่เชื่อใจในการควบคุมหินนภาของพี่ ฉันก็อาจจะร่วงสู่พื้นจนชีวาดับสิ้น

ถ้าหากว่าพี่ไม่เชื่อใจฉัน การควบคุมเพื่อสร้างเส้นทางก็อาจเกิดความผิดพลาดได้

มันคือการเคลื่อนไหวที่ต้องเชื่อมใจซึ่งกันและกัน

ประดุจเป็นหนึ่งใจสองกาย ที่มีหัวใจเดียวกัน

และที่พวกเราทำเรื่องเพ้อฝันให้เป็นจริงได้ นั่นก็เพราะพวกเราคือพี่น้องร่วมสายเลือดยังไงละ!

แต่ทว่า… พวกเราทำได้เพียงแค่หลบกับถ่วงเวลาเท่านั้น

การโจมตีของฉันไม่อาจตีฝ่าไปถึงแกนกลางของมันได้

หรือต่อให้เปลี่ยนสลับหน้าที่ การโจมตีของพี่ก็ไม่อาจทำร้ายแกนของมันได้เช่นกัน

พวกเราทำได้แค่สู้ยื้อเวลา และรอคอยจังหวะ หาโอกาสที่จุดอ่อนของมันจะถูกเผยออกมาให้เห็นเท่านั้น

เจ้าควอตซ์เองก็กำลังเตรียมเล็งหาโอกาสโจมตีอยู่เช่นกัน

ไม่สิ…

ยังมีอีกคนที่ว่างงานอยู่ไม่ใช่หรือ?

“กรีด! มาช่วยหน่อย! ”

พี่ส่งเสียงเรียก [แฟน] ตัวเองมาเสริมการโจมตี

ใช่แล้ว ในระหว่างที่มันกำลังสนใจพวกฉันสองพี่น้อง นี่ละคือโอกาสอันดีที่จะใช้โจมตี---

“ฮึ! ไม่รู้ไม่ชี้! ”

--- “ไม่รู้ไม่ชี้” อะไรของเธอกันยะ!

คนที่ชื่อกรีด หุ่นยนต์ที่พี่ชายรักนักรักหนา ยัยนั่นกำลังยืนงอนแก้มป่องเป็นสาวน้อยอยู่ที่ด้านหลังของพี่ชาย

“เป็นบ้าอะไรของเธอเนี่ยกรีด! ”

“ก็มันน่าหงุดหงิดนี่! ฮึ! ”

เป็นอะไรของยัยนั่นกันเนี่ย?

หรือว่าระบบภายในจะรวน?

หรือว่าเธอจะถูกศัตรูส่งไวรัสโจมตีจนเพี้ยนไปแล้ว?

“กรีด! มันใช่เวลามาผีเข้าผีออกไหม! อยากช่วยพวกพี่น้องหรือเปล่า! ถึงจะไม่รู้ว่าจมหายไปไหนแล้ว แต่ถ้าไม่จัดการเจ้านี่ พวกเราก็ไม่สามารถค้นหาร่างของพี่น้องพวกเธอได้หรอกนะ! ”

“... ฮึ่ม! ไม่มีทางเลือกนี่นะ! ก็ได้! ”

ยัยนั้นเป็นบ้าอะไรของมันเนี่ย?

กรีดเดินมายืนคู่กับพี่ของฉัน กำมือทั้งสองข้างเป็นรูปปืน แล้วชี้เล็งตรงออกไปข้างหน้า

ที่ปลายนิ้วชี้ทั้งสองของเธอ กำลังเริ่มมีพลังงานบางอย่างก่อตัวขึ้นมา

สิ่งนั้นก่อตัวขยายใหญ่ขึ้น สุกสว่างเป็นแสงสีแดง เจิดจ้าจนมีแกนเป็นสีขาวโพล้น ร้อนแรงจนทำให้ภาพรอบกายถูกบิดเบือน

เพียงแค่เห็น ก็รู้แล้วว่ามันต้องเป็นการโจมตีที่รุนแรงมาก

หวังว่า… จะเป็นการโจมตีที่ได้ผลละนะ