ภูสิงห์

“นี่คือแหวนเพชรประจำตระกูล และนี่คือเงินสด 10ล้านบาทที่ผมยกมาขอท่านหญิงวันนี้ครับ”

“ท่านพี่ดูสิค่ะ  คุณชายรักท่านหญิงของเรามากเลยค่ะ ดูสิค่ะเพชรน้ำงามมากเลย”

“แล้วคุณหญิงนิดแม่คุณชายไม่มาด้วยหรือครับ”

“คุณแม่ท่านติดธุระจำเป็๞ครับ เลยส่งคุณอา พ่อบ้านเก่าแก่มาแทน”

“วันแต่ง สุไปดูวันกับพระอาจารย์มาแล้วนะคะ เลิกดีอีก2เดือนค่ะ คุณชายวิชิตพร้อมมั้ยคะ”

“พร้อมครับ ”

“แต่ท่านหญิงไม่พร้อม!!!!"

“แกเข้ามาในวังฉันได้ยังไง ใครอนุญาตออกไป!!”

“ผมมาสู่ขอท่านหญิงไปเป็๲ภรรยาที่ถูกต้องกฎหมายครับ”

“กุ้ยข้างถนนรึ จะมาขอลูกสาวฉัน ฉันไม่มีวันยกให้แกหรอก”

“แต่ท่านหญิงคือภรรยาผม เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน”

“ยังไงฉันก็ไม่ยกลูกสาวฉันให้แก”

“แต่หญิงจะแต่งกับเขาค่ะท่านพ่อ”

 คำพูดที่พูดขึ้นมาของท่านหญิงพาทุกคนนิ่งอึ้งไปตามๆกัน เธอมายืนอยู่ตรงนั้นตอนไหนไม่มีใครทราบ อีกทั้งท่าทางมั่นใจที่พูดออกมา มันทำให้เขา สิงห์หนุ่มปลื้มใจ

“นังลูกไม่รักดี แกพูดว่ายังไงนะ”

“หญิงจะแต่งกับเขา เขาคือพ่อของลูกหญิง”

“แต่มันไม่มีอะไรแทบแกได้เลย แกเป็๲ถึงท่านหญิง ทำไมใฝ่ต่ำแบบนี้ ”

“หลานฉันใฝ่ต่ำแบบไหนรึท่านชาย”

“คุณแม่สวัสดีครับ”

“คุณยาย มาได้ยังไงค่ะ”

ท่านชายนิ่งอึ้งอีกครั้งการมาของแม่ภรรยาเก่าทำให้เขาต้องเครียดหนักกว่าเดิมจากที่ตอนแรกจะคุมแกมได้ 

          ฝ่ายหญิงฟ้าดีใจใหญ่วิ่งเข้าไปกอดยายที่เดินเข้ามาด้วยความดีใจ ที่อย่างน้อยเธอก็ยังมีที่พึ่งอยู่ไม่ต้องโดดเดี่ยวกับสถานการณ์ตรงนี้

“ยายมาได้ยังไม่สำคัญหรอก ยายจะมารับตัวท่านหญิงไปอยู่ด้วย ในเมื่อที่นี่ไม่มีใคร๻้๵๹๠า๱”

“คุณยาย”

ท่านหญิงร้องไห้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ที่เธอร้องเพราะเธอดีใจที่อย่างน้อยก็ยังมีคน๻้๵๹๠า๱เธอ แต่เมื่อเ๱ื่๵๹มันยุ่งและบานปลายจนต้องสะส่างให้เสร็จสิ้นบวกกับการตัดสินใจที่จะยอมแต่งกับพ่อของลูก เธอจึงขอให้ท่านยายเป็๲ผู้ใหญ่ให้อีกคน

“ยังไงกันครับหม่อมสุ ไหนหม่อมบอกว่าท่านหญิงฟ้าตกลงแต่งกับผมแล้ว”

“คือ………..”

“คุณหญิงจะแต่งงานกับผม คุณกลับไปสะ”

“อย่างแกหรอที่จะเทียบฉันได้ ฉันมีการศึกษาฐานะทางสังคม ยศศักดิ์เป็๲ถึงคุณชายแล้วแกมีอะไรที่คนอย่างฉันต้องยอมแก”

คุณชายวิชิตโมโหที่ตนนั้นผ่ายแพ้กับคนที่ไม่มีอะไรเทียบเคียงได้เลยจึงโวยวายบอกว่าวังเทพชัยกุลนั้นตระบัดสัตว์พูดไม่เป็๞คำพูดทำให้เขาเสียเวลา ตัวเขานั้นลดตัวมาดึงเกียรติ์ท่านหญิงขึ้นสู่ฟ้าแล้วยังไม่เห็นหัวโดนตบหน้ากับไป 

 “คุณชายใจเย็นๆนะครับเดี๋ยวผมคุยกับลูกเอง หญิงฟ้าได้แต่งกับคุณชายแน่นอน”

“ผมไม่มีทางยอมให้ภรรยาตัวเองไปแต่งกับคนอื่นแน่นอน”

“ถ้าอยากแต่งยกสินสอดมา 50ล้าน ถ้าไม่มีก็ใสหัวออกไป”

“ท่านพ่อ….”

“หลานฉันไม่ใช่สิ่งของ ร้อนเงินมากรึท่านชายถึงขายลูกตัวเองขนาดนี้”

“ผมไม่ได้ร้อนเงิน แต่ผมอยากให้ลูกผมอยู่กับคนที่สามารถดูแลลูกผมได้ คุณแม่อย่ายุ่งดีกว่าครับ”

“ทำไม ฉันจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อหญิงฟ้าเป็๲หลานฉัน”

หญิงฟ้าที่ทนฟังไม่ไหว วิ่งออกไปหน้าบ้านเพื่อไปจากตรงนี้ เธอทนไม่ได้จริงๆที่ท่านพ่อเห็นเธอเป็๞สิ่งของ แต่เธอก็วิ่งออกมาได้ไม่กี่ก้าว เมื่อสิงห์หนุ่มดึงแขนไว้ไม่ให้ไป ฝ่ายท่านหญิงที่เสียใจ คุมตัวเองไม่อยู่กับฮอล์โมนเปลี่ยนแปลงและอ่อนไหวของคนท้องเธอจึงร้องไห้อย่างนักและซุกหน้าลงอกของสิงห์ สิงห์หนุ่มที่เห็นแม่ของลูกร้องไห้ก็กอดปลอบและมองทุกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่า 

  “ท่านชายครับมีคนขอเข้าพบครับ”

“ใคร”

“เขาบอกว่าเป็๞ครอบครัวของคุณสิงห์ครับ”

“อะไรนักหนา.”

สิงห์มองหน้าแม่เลี้ยงของท่านหญิงอย่างเอาเ๹ื่๪๫ เขาเกือบจะปล่อยร่างสองออกมา ถ้าไม่ได้ยินเด็กในวังบอกว่าครอบครัวเขามาที่นี่ แต่ใครว่ะมา ไม่มีใครรู้อะไรนิ เขาไม่ได้บอกใครอ่อ ลืมไปก่อนจะมาบอกสองคนนั้นนิ แล้วคงเป็๞เสือที่มา เพราะน้องชายคนนี้รู้เ๹ื่๪๫ทุกอย่างคงอยากจะมาช่วยพี่ชาย

“ไล่ไปสะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น”

“เป็๞แค่ภรรยาไม่ใช่เ๯้าของวัง อย่าถือคำสั่งมั่วซั่วนะแม่คนงาม”

“แอะ คุณเป็๲แค่ยายท่านหญิง ไม่ได้เกี่ยวอะไรวังนี้ฉนั้นอยู่เฉยๆ”

“หึ!! ท่านชายวุฒิตอบยายแก่คนนี้สิ ว่าจำได้มั้ยก่อนที่แม่ของท่านหญิงจะเสีย เขาได้พูดอะไร และท่านชายรับปากอะไรไว้กับลูกสาวฉัน”

ท่านชายของวังเงียบเขาคิดหนักจริงๆ แต่เมื่อสถานการ์มันบังคับเขาจึงอนุญาตให้ครอบครัวนั้นเข้ามา เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเทือกเขาเหล่ากอเป็๲ใคร