“คุณพ่อค่ะ”ฟ้าใสเรียกผู้เป็พ่อไว้
“ว่าไงลูก”
“ฟ้าขอคุยอะไรด้วยหน่อยค่ะ”
ทั้งสองพ่อลูกเดินกอดเอวกันเข้าไปคุยในห้องรับแขกนานสองนาน
“ได้สิลูก เพื่อเชื่อว่าลูกพ่อฟ้าใสคนนี้ คิดมาดีแล้ว”
ฟ้าใสมองผู้เป็พ่อและโผเข้ากอดอย่างรักใคร
“ฟ้ารักคุณพ่อกับพี่ฝันมากน่ะคะ”
“พ่อก็รักหนูลูก”
———————————
ฟ้าใสนั่งเหมอมองท้องฟ้า ที่มีแต่ก้อนเมฆ อยู่เต็มไปหมด ผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กๆ เธอนั่งมองมาได้จะ2ชั่วโมงแล้ว หลังจากที่พ่อของเธอมาส่งเธอที่สนามบิน แต่ตี5 เธอหยิบซิมการ์ดออกมา และหักมันทิ้ง
ฟ้าใสตัดสินใจมาเรียนที่อังกฤษ เธอทำเื่สมัครเรียน ขอทุนไว้นานแล้ว ด้วยเกรดและความสามารถของเธอ ไม่ยากเลย แต่ที่เธอตัดสินใจมาเด็ดขาดคงมีแค่เื่เดียว คือเธออยากหลุดจากนรกนั้นสักที เธอนึกถึงสิ่งที่เธอพูดกับผู้เป็พ่อ
“พ่อไม่ต้องมาหาฟ้าน่ะคะ ฟ้าจะติดต่อไปเอง ส่วนที่ฟ้าขอ คุณพ่ออย่าลืมน่ะคะ”
“ได้ลูก. ดูแลตัวเองดีดีน่ะ” ฟ้าใสกอดพ่อของเธออีกครั้ง
——————
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก
“โถ่เว้ยยยย” คีตะกดโทรหาฟ้าใสจนมือเขาจะหงิกอยู่แล้ว
เขาโทรหาเธอ
ทั้งโทร
ทั้งline
ทั้งส่งข้อความ
แต่ก็ไม่ติด โทรั้แ่เมื่อคืน จนวันนี้เขายังไม่ได้หลับได้นอน คีตะเดินพล่าน หมุนไปหมุนมา
“ทำไงดี ทำไงดี” เขาคิดในใจ บ่นกับตัวเอง
“คิดสิเว้ย”
สุดท้ายเขาก็คว้ากุญแจรถขับไปที่บ้านของพ่อตา
“สวัสดีค่ะคุณคีตะ”
“ฟ้าใสอยู่ไหม”คีตะพูดขึ้น
“คุณฟ้าไปสนามบินค่ะ”
“ไปสนามบิน ไปทำอะไร”เขาทำหน้า งง
“อ้าว พ่อคี มาทำอะไรแต่เช้า” คุณสุทัศน์เรียกลูกเขย เมื่อตนเดินลงจากรถ
“คุณพ่อ” คีตะหันไปมองพ่อตา
“คือ ผมมาเอาของให้ฝันนะครับ”
“อ้ออออหรอ”
“คุณพ่อไปไหนมาแต่เช้าครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม
“ไปส่งยัยฟ้ามานะ ไป เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า”
คีตะ หมือนรู้สึกว่าตัวเองหูอื้อ เมื่อได้ยินแค่ว่าไปส่งฟ้า
ทั้งสองนั่งลงที่ห้องรับแขก
“คุณพ่อบอกว่าไปไหนมาน่ะครับ” เขาถามย้ำอีกรอบ
“พ่อไปส่งยัยฟ้ามา น้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ”
“อะไรน่ะครับ”คีตะตัวชา หน้าชา
“พอดี ฟ้าเขาได้ทุนเรียนต่อ ที่จริงมหาลัยยังไม่เปิดหลอก อีกสองสามเดือนเห็นว่าแบบนั้น แต่รบเล้าพ่อจะไปก่อนให้ได้นะสิ เลยทนลูกตื้อไม่ไหว”
คีตะ นั่งฟังนิ่ง พูดอะไรไม่ออก เขารู้สึกว่าหัวใจเหมือนจะหยุดเต้น
“ไปที่ไหนครับ” เขานิ่งไปนานกว่าเขาจะถามขึ้น
“พ่อก็ไม่รู้หลอก ยัยฟ้าไม่ได้บอก เห็นว่าจะติดต่อมาเอง ลูกคนนี้ดื้อ ใจแข็ง แถมหัวแข็ง ต่างกับยัยฝันที่หัวอ่อนมาแต่เด็กนะ”พ่อตาของคีตะพูดไปก็มองหน้าลูกเขยไป
“ตามสะบายน่ะ จะขึ้นไปเอาของก็ พ่อไปพักแปบนึง”
พ่อตาของเขาเดินไปแล้ว แต่คีตะยังนั่งนิ่งเหมือนิญญาออกจากร่าง อยู่ที่ห้องรับแขก
ฟ้าใสไปเรียนต่อหรอ ทำไมเขาไม่รู้อะไรเลย คีตะนึกถึงด้านหลังของหญิงสาวเมื่อคืน เธอเดินไม่หันหลังกลับมามองเขาด้วยซ้ำ นี่เธอวางแผนไปจากเขางั้นหรอ
คีตะ ตัวสั่น มือไม้สั่น ขอบตาเขาร้อนผ่าว
352
