เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเหยียบย่ำพวกเจ้าเอง

ตอนที่54 กองกำลังแผนกพิเศษ

ซ่งเย่นั่งรถไปกับลุงโจวเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของพ่ออีกครั้ง

เมื่อถึงโรงพยาบาลประชาชน

ในห้องวีไอพี 5ซ่งเย่มองเห็นแม่นั่งอยู่ข้างเตียงพ่อ ตาและยายนั่งอยู่บนโซฟาในห้องเช่นกัน

“เย่เอ๋อร์หลานรักมาแล้ว”ม่อฮวาได้ยินเสียงเปิดประตูเมื่อเงยหน้าขึ้นมองพลันเห็นใบหน้าของหลานสาว

เธอเอ่ยทักทายอย่างยินดี

“ค่ะ”ซ่งเย่ทักทายทุกคนแบบสั้นตามฉบับคนพูดน้อย

เธอเดินไปจับข้อมือพ่อเพื่อตรวจสอบชีพจรโดยที่พ่อจ้องมองดูเธอด้วยความรู้สึกรักอย่างลึกซึ้ง

“พ่อดีขึ้นมากไม่ปวดบาดแผลแล้ว” ซ่งซ่านจิงส่งเสียงให้ลูกสาวคลายกังวล

“อีกไม่นานแผลจะหายดีและกลับบ้านได้แล้วค่ะ”

ซ่งเย่พยักหน้ายืนยันคำพูดพ่อตนเองเมื่อจับชีพจรแล้วพบว่าอาการดีขึ้นมากกว่าที่คาดคิดไว้

“เรื่องระเบิดกับไฟไหม้ทางนั้นล่ะ”ซ่งซ่านจิงถามอย่างกังวลกับการตอบโต้ศัตรูอย่างรุนแรงของลูกสาว

“ไม่มีปัญหาหลิวเย่บอกจะจัดการให้” ซ่งเย่ตอบกลับตามจริง

เพราะเธอได้รับข้อความจากวีแชทของหลิวเย่หลังจากกลับมาห้องเรียนภายหลังที่เรียนรู้ทักษะล่องหนจากริชาร์ด

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”เส้าจ้านพูดขึ้นอย่างสบายใจเพราะเขารู้ดีถึงอำนาจของเจ้านายหลิวเย่

“วันหยุดสัปดาห์นี้หนูไม่อยู่บ้านนะคะ”ซ่งเย่ตัดสินใจบอกทุกคนถึงกำหนดการที่หลิวเย่แจ้งเธอมา

เรื่องเข้ารับการทดสอบเป็นสมาชิกกองกำลังแผนกพิเศษในเมืองหลวง

“หลานจะเดินทางอย่างไร?”ม่อฮวาถามอย่างกังวล

“ไปกับหลิวเย่ค่ะ”ซ่งเย่ตอบตามตรง

“ไปเถอะถ้าลูกตัดสินใจดีแล้ว”เส้าม่านเอ๋ออนุญาตลูกสาวและโล่งใจที่พบว่ามีหลิวเย่คอยดูแลแทนตนเอง

ด้านซ่งเย่รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้พบเอสเปอร์คนอื่นและได้เรียนรู้ทักษะใหม่ๆรวมถึงเรื่องอื่นที่เธอยังไม่รู้

หลังจากพูดคุยกันครู่หนึ่งซ่งเย่และตายายแยกตัวกลับบ้านก่อน

โดยแม่ยืนยันที่จะอยู่เฝ้าสามีตนเองอย่างจริงจัง

ขณะที่ตาลุกขึ้นเดินออกจากห้องด้วยตนเอง

เธอเห็นตาเส้าจ้านเดินได้คล่องด้วยตัวเองโดยไม่ต้องอาศัยยายช่วยพยุงเหมือนเดิม

ซ่งเย่มองเห็นตาเดินได้คล่องแคล่วขึ้นจึงเอ่ยอย่างยินดี“คุณตาเดินได้คล่องขึ้นนะคะ”

“นั่นเป็นเพราะฝีมือหลานนั่นแหละ”เส้าจ้านยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีและเอ่ยชมหลานสาวเช่นกัน

“พวกเราโชคดีที่มีเย่เอ๋อร์เป็นหลานสาวแสนวิเศษ”ม่อฮวากล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มกว้างเช่นกัน

“ขอบคุณค่ะ”ซ่งเย่ยกยิ้มมุมปากรับอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน

ครู่หนึ่งซ่งเย่กลับวิลล่าซิงฝูพร้อมกับตายายและทานอาหารเย็นร่วมกัน

จากนั้นทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน

แต่ซ่งเย่กลับไปทำนาฬิกาต้นแบบต่อที่ห้องปฏิบัติการหลังวิลล่า

“ไม่เลว วันนี้ทำไมโครชิพได้เล็กมากขึ้น”

ซ่งเย่พยักหน้าพอใจที่ตนเองสามารถทำไมโครชิพขนาดเล็กเพื่อใช้งานกับการประมวลผลของนาฬิกาต้นแบบ

ด้วยทักษะเอสเปอร์วิศวกรรมจักรกลที่มีติดตัวมาและมือกลอันเก่งกาจและแม่นยำ

ทำให้การสร้างไมโครชิพสามารถทำได้อย่างง่ายดายสำหรับเธอ

อีกไม่นานเธอจะสามารถผลิตนาฬิกาต้นแบบเครื่องแรกเพื่อใช้งานได้แล้ว

ซ่งเย่หยิบไมโครชิพขึ้นมาดูด้วยความรู้สึกพึงพอใจ“ทักษะของเรายังใช้ได้ดี”

“ติ๊ดติ๊ดติ๊ด” พลันมีเสียงเตือนเวลาจากโทรศัพท์ของเธอที่เตือนเวลา23.00 น.

ทำให้เธอต้องวางมือจากงานที่ทำอยู่และเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยก่อนปิดไฟล็อคห้องปฏิบัติการ

..........

รุ่งเช้าซ่งเย่ตื่นขึ้นมาเพื่อไปออกกำลังกายและฝึกฝนทักษะต่อสู้ซาเซิน

เมื่อวิ่งมาถึงหน้าประตูวิลล่าเธอพบกับหลิวเย่ที่ยืนยิ้มรออยู่และกล่าวทักทายเธอเสียงสดใส“อรุณสวัสดิ์สาวน้อย”

“อรุณสวัสดิ์”ซ่งเย่พยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ทั้งคู่วิ่งเหยาะๆคู่กันไปจนถึงสวนสาธารณะ

เมื่อวิ่งอบอุ่นร่างกายรอบสวนได้10 รอบแล้วซ่งเย่วิ่งนำหลิวเย่ไปยังพื้นที่รกร้างที่ห่างไกลผู้คน

ซึ่งเป็นสถานที่ที่เธอหลีกเลี่ยงสองชายหญิงชราของตระกูลซ่ง

“ฝีมือของเธอเหรอ?”หลิวเย่เหลือบมองเห็นซากต้นไม้เล็กใหญ่รอบบริเวณนั้นที่หักโค่นและมีช่องโหว่กลางลำต้น

ซึ่งลักษณะคล้ายถูกพลังอันมหาศาลเข้ากระแทกลำต้นจนกลายเป็นช่องว่างกลางลำต้น

“ใช่”ซ่งเย่พยักหน้ารับตามจริง

หลิวเย่ตื่นเต้นที่พบว่าสาวน้อยตนเองมีพลังมหาศาลมากกว่าเดิม

“มาต่อสู้กัน”ซ่งเย่ชวนหลิวเย่อย่างตื่นเต้นที่ได้พบเขาเพราะเธอขาดคู่ซ้อมที่มีฝีมือดีมาหลายวัน

“ตกลง”หลิวเย่ตอบรับอย่างผ่อนคลายเพราะตัวเขาเองต้องการรู้ขอบเขตพลังของเธอเช่นกัน

“พรึ๊บ พลั๊กตุ๊บ”

“ฟิ๊ว ผลุ๊บพลั๊ก”

หลิวเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อยที่พบว่าตนเองต้องใช้พละกำลังมากถึง80%จึงจะต่อสู้กับเธอได้อย่างสูสี

ทำให้เขามีความสุขมากกว่าเดิมเพราะสิ่งที่เขาคาดหวังไว้คือความแข็งแกร่งของเธอที่สามารถเข้าร่วมเป็นสมาชิกของกอง

กำลังแผนกพิเศษได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ

ซ่งเย่ตื่นเต้นสะใจมากกว่าเดิมเมื่อได้ใช้พลังต่อสู้อย่างเต็มที่กับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นกัน

จนอารมณ์ตื่นเต้นของเธอสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงของหลิวเย่พูดขัดจังหวะขึ้นมาว่า“หมดเวลาแล้วสาวน้อย”

“เฮ้อ”ซ่งเย่ถอนหายใจที่หมดสนุกกับการฝึกทักษะต่อสู้ซาเซินในวันนี้

เธอรู้ดีว่าต้องกลับไปเตรียมตัวเพื่อไปโรงเรียน

ทั้งคู่แยกย้ายกันที่หน้าวิลล่าซิงฝูซ่งเย่ถามหลิวเย่อย่างแปลกใจที่พบว่าเขาไม่ทานอาหารเช้าด้วยกันเหมือนเดิม

“ผมมีธุระด่วนไว้วันหลังแล้วกัน” หลิวเย่บอกเหตุผลกับสาวน้อยสั้นๆก่อนวิ่งกลับวิลล่าตนเองอย่างรวดเร็ว

ซ่งเย่เอียงคอมอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจแต่เธอไม่ได้สนใจคำตอบว่าจะเป็นอย่างไร?

จากนั้นซ่งเย่ไปทานอาหารเช้าแล้วอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน

..........

หลี่เค่อซินเดินเข้ามาในห้องสามและพบกับสายตาแสดงความสับสนจากเพื่อนร่วมห้องที่จ้องมองเธอ

นักเรียนห้องสามแปลกใจที่พบว่าหลี่เค่อซินหายตัวออกไปทานขนมคนเดียวโดยไม่สนใจการติววิชาฟิสิกส์จากซ่งเย่

แต่บางคนก็รอลุ้นผลสอบประจำเดือนที่หลี่เค่อซินอาจสร้างความประหลาดใจให้กับพวกเขา

ดังนั้นจึงไม่มีเพื่อนนักเรียนคนใดตำหนิหลี่เค่อซิน

พวกเขาพูดคุยอย่างเป็นกันเองกับหลี่เค่อซินเหมือนเดิม

ปรากฏว่าวันนี้ซ่งเย่สร้างความประหลาดใจให้กับซูฉี

เมื่อซูฉีพบว่าซ่งเย่กำลังนั่งอ่านนิยายออนไลน์อย่างจริงจังในขณะที่คนอื่นกำลังเรียนวิชาเคมีในภาคเช้า

“ซ่งเย่เธอสนใจนิยายตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ซูฉีถามอย่างแปลกใจเมื่อชะโงกหน้าไปดูบนหน้าจอมือถือของซ่งเย่แล้วพบว่าเป็นหัวข้อเรื่องนิยายออนไลน์

“ได้ยินเพื่อนบางคนพูดถึงเลยลองอ่านดู”ซ่งเย่ตอบกลับเสียงเรียบ

“ชอบไหม?” ซูฉีถามอย่างคาดหวังเพราะตัวเธอเองชื่นชอบนิยายรักหวานแหววและรักดราม่าเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะนิยายรักของวัยรุ่นในโรงเรียนรวมทั้งภาพยนตร์ที่แสดงโดยไอดอลชายหญิงที่เธอชื่นชอบด้วย

“ไม่ แค่อยากรู้”ซ่งเย่ตอบกลับตามจริง

“ว้าฉันคิดว่าเธอสนใจเสียอีก” ซูฉีอุทานอย่างเสียดายที่ขาดคู่หูสนใจนิยายด้วยกัน

นิยายออนไลน์ที่ซ่งเย่กำลังอ่านอยู่นั้นเป็นนิยายแฟนตาซีที่เขียนถึงเรื่องราวการสู้รบระหว่างดวงดาว

การเอาตัวรอดในดวงดาวอันห่างไกลซึ่งทำให้เธอส่ายหน้าอย่างรำคาญใจเล็กน้อย

นั่นเป็นเพราะว่าดวงดาวเอเอสและจักรวาลที่เธออาศัยอยู่นั้นมันแตกต่างจากที่นักเขียนได้บรรยายเอาไว้

มีแค่บางเรื่องและบางส่วนเล็กน้อยเท่านั้นที่ใกล้เคียง

แต่เมื่อเห็นเพื่อนนักเรียนพูดถึงกันมากจึงกระตุ้นความสนใจของซ่งเย่ให้ลองเปิดอ่านดูในหลายๆเรื่อง

สุดท้ายเธอพบว่าเรื่องส่วนใหญ่นักเขียนปรุงแต่งขึ้นจากจินตนาการที่มีทั้งเชื่อถือได้และไม่มีอยู่จริง

เมื่อถึงวิชาอิสระที่ซ่งเย่จะติววันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์และวันจันทร์หน้าจะเริ่มต้นวิชาเคมี

ทำให้เพื่อนนักเรียนถามซ่งเย่อย่างมีความหวังว่า

“เพื่อนนักเรียนซ่งเย่จันทร์หน้าเราจะติววิชาเคมีใช่ไหม?”

“ซ่งเย่ วันนี้สอนฟิสิกส์วันสุดท้ายแล้วจะมีวิชาเคมีต่อในสัปดาห์หน้าไหม?”

“ซ่งเย่ วันจันทร์เราจะเริ่มวิชาเคมีใช่ไหม?”

“ซ่งเย่พวกเราจะรอเรียนวิชาเคมีกับเธอ”

“คราวนี้ฉันจะต้องทำคะแนนวิชาเคมีได้ดีขึ้นแน่ๆ”

“พวกเธอไม่อยากลองสอบประจำเดือนก่อนเหรอ?”

“พวกเราอยากเรียนวิชาเคมีกับซ่งเย่”

ซ่งเย่กวาดสายตามองทุกคนในห้องที่มีทั้งนักเรียนห้องสามและห้องอื่นๆมาเรียนร่วมกันยกเว้นหลี่เค่อซิน

สาวสวยนักเรียนใหม่ที่วันนี้เธอไม่อยู่ในห้องเรียนและซ่งเย่ไม่ได้ให้ความสนใจเธอแต่อย่างใด

ซ่งเย่ตอบเพื่อนนักเรียนที่ถามเธออย่างกระตือรือร้นว่า“ใช่ วันจันทร์จะติววิชาเคมี”

เมื่อเพื่อนนักเรียนได้ยินคำตอบยืนยันจากซ่งเย่ต่างพากันแสดงท่าทางพึงพอใจและตั้งใจเรียนวันนี้มากขึ้น

จากนั้นเวลา 15.30น. ทุกคนไปร่วมวิ่งท่องจำสูตรฟิสิกส์ด้วยกันเหมือนเดิม

จนถึงเวลา 16.30น.นักเรียนกลับบ้านเกือบหมด

ยกเว้นนักเรียนอีก10 กว่าคนที่กำลังวิ่งท่องจำสูตรต่อไปอย่างไม่ลดละโดยมีซ่งเย่วิ่งเป็นเพื่อนรั้งท้ายเหมือนเดิม

เมื่อถึงเวลา17.00 น. นักเรียนสิบกว่าคนสามารถท่องจำสูตรได้แล้วและแยกย้ายกันกลับบ้าน

..........

หลังเลิกเรียนซ่งเย่กลับไปดูอาการของพ่อที่นอนพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาล

เธอไม่ได้ใช้ทักษะทางการแพทย์ของตนเองเพื่อทำให้อาการบาดเจ็บของพ่อดีขึ้น

เพราะมีสายตาจับจ้องจากแพทย์ที่มาตรวจอาการบาดเจ็บของพ่อบ่อยครั้ง

ดูเหมือนหมอของโรงพยาบาลจะจ้องจับผิดและค้นหาแพทย์ลึกลับคนนั้นซึ่งเกี่ยวข้องกับครอบครัวของตนเอง

“พรุ่งนี้พ่อก็กลับบ้านได้แล้ว”ซ่งเย่จับชีพจรที่ข้อมือของพ่อตนเองและบอกตามจริง

“ดีแล้วพ่ออยากไปพักฟื้นที่บ้านมากกว่านอนอยู่โรงพยาบาลนี่”ซ่งซ่านจิงตาเป็นประกายอย่างมีความสุข

“ดีเลยแม่จะได้ทำอาหารที่พ่อชอบให้ทาน” เส้าม่านเอ๋อพูดอย่างยินดี

ซ่งเย่อยู่เป็นเพื่อนพ่อกับแม่ครู่หนึ่งก่อนกลับบ้านกับลุงโจว

เมื่อถึงวิลล่าซิงฝู

ซ่งเย่ขลุกตัวเองอยู่ในห้องปฏิบัติการตลอดเวลาเย็นแต่เว้นช่วงไปทานอาหารเย็นกับตายาย

และกลับมาทำงานต่อจนถึงเวลา23.00 น.จึงเก็บของกลับไปนอนพักผ่อน

..........

เช้านี้ซ่งเย่ไม่ได้ไปออกกำลังกาย

เพราะเมื่อคืนนี้หลิวเย่ส่งข้อความถึงเวลานัดหมายที่จะออกเดินทางจากเมืองกรีนว่าจะต้องออกเดินทางแต่เช้า

เพราะใช้เวลาเดินทางจากเมืองกรีนไปถึงเมืองหลวงนาน5 ชั่วโมง

กำหนดการที่เธอต้องเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นสมาชิกกองกำลังแผนกพิเศษคือเวลา09.00 น.

ดังนั้นซ่งเย่และหลิวเย่จึงต้องออกเดินทางด้วยรถยนต์ตั้งแต่เวลา04.00 น.

ซ่งเย่ไม่ได้สนใจว่าจะเดินทางด้วยวิธีใดดังนั้นเธอจึงไม่ปฏิเสธข้อเสนอของหลิวเย่

ด้านหลิวเย่ที่เวลานี้มีความสุขขณะที่มารับสาวน้อยหน้าวิลล่าซิงฝู

เขาเลือกการเดินทางโดยรถยนต์เพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับสาวน้อยมากกว่าการเดินทางโดยเครื่องบิน

“นอนหลับสบายไหม?” หลิวเย่ถามซ่งเย่เมื่อเห็นเธอสะพายกระเป๋าเป้เปิดประตูมานั่งที่เบาะข้างคนขับ

“ดี”ซ่งเย่ตอบกลับเสียงเรียบเหมือนเดิม

หลิวเย่ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนขับรถฮัมเมอร์สีเขียวเข้มออกไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางซ่งเย่มองสองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กที่เห็นของเล่นชิ้นใหม่

หลิวเย่ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจที่ทำให้เธอรู้สึกสนุกและตื่นเต้น

“ที่กองกำลังมีสมาชิกกี่คน?” ซ่งเย่ถามด้วยความอยากรู้และสงสัย

“ปฏิบัติงานจริงในสำนักงานแค่หกสิบคนปฏิบัติงานภาคสนามอีกเกือบสองร้อยคน ขึ้นทะเบียนไว้แต่ไม่ได้ปฏิบัติงานอีก

300กว่าคน ส่วนที่ไม่ขึ้นทะเบียนไว้น่าจะมีอีกมาก” หลิวเย่ตอบตามจริงเมื่อเห็นเธอสนใจ

“อะไรคือขึ้นทะเบียนหรือไม่ขึ้นทะเบียน?” ซ่งเย่ถามอย่างงุนงง

“ขึ้นทะเบียนคือเป็นสมาชิกแต่ไม่มีทักษะที่ทางกองกำลังต้องการส่วนที่ไม่ขึ้นทะเบียนคือคนที่อาศัยอยู่ปะปนกับ

ประชาชนทั่วไปที่มีทั้งดีและไม่ดีบางคนเรารู้จักแต่บางคนก็หลบซ่อนตัวอยู่” หลิวเย่อธิบายตามที่เธอถามมา

“ทุกคนเป็นเอสเปอร์ทั้งหมดใช่ไหม?” ซ่งเย่ถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

“ใช่และไม่ใช่”หลิวเย่ตอบตามตรง

ซ่งเย่พยักหน้าเข้าใจเกี่ยวกับสมาชิกของกองกำลังแผนกพิเศษมากขึ้น

“แล้วกองกำลังมีหน้าที่พิเศษอะไรบ้าง?”ซ่งเย่ถามอีกครั้งเกี่ยวกับหน้าที่ของกำลังแผนกพิเศษ

“ปกป้องประเทศควบคู่กับภารกิจของทหารแต่เน้นกรณีมีเอสเปอร์จากต่างชาติเข้ามารุกรานประเทศเข้าร่วมการคัดเลือก

ประลองทักษะเพื่อเป็นตัวแทนประเทศจะได้ถ่วงดุลอำนาจเอสเปอร์จากประเทศอื่นในนามของสมาพันธ์เอสเปอร์

นานาชาติ”หลิวเย่สาธยายบทบาทของกองกำลังแผนกพิเศษเพื่อจูงใจสาวน้อยให้เข้าร่วมโดยสมัครใจ

ซ่งเย่ตาลุกวาวอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินข้อความเกี่ยวกับการประลองทักษะ

นี่แสดงว่าเธอมีโอกาสเรียนรู้ทักษะอื่นอีกใช่ไหม?

โอกาสที่ไม่ต้องวิ่งไปหาที่ไหนไกลๆ!

เยี่ยมมาก!

หลิวเย่ที่เหลือบมองเห็นท่าทางตื่นเต้นยินดีของเธอเขาอมยิ้มเล็กน้อยและตั้งใจขับรถต่อไป

……….

ห้าชั่วโมงต่อมา

หลิวเย่ขับรถตรงเข้าไปในพื้นที่ส่วนหนึ่งของค่ายทหารเมืองหลวง

ซึ่งมีประตูเหล็กและรั้วทึบสูงสามเมตรกั้นขอบเขตบริเวณกว้างขวางแห่งหนึ่งไว้อย่างมิดชิด

เมื่อหลิวเย่ขับรถมาถึงหน้าประตูเหล็กประตูพลันเปิดออกโดยอัตโนมัติ

ซ่งเย่ชะโงกหน้าดูด้วยความสนใจเพราะเธอไม่เห็นระบบเปิดปิดอัตโนมัติแต่มีพลังบางอย่างที่ดึงประตูให้เปิดออก

“น่าสนใจ!”ซ่งเย่ตาเป็นประกายที่จะได้พบกับเอสเปอร์หลากหลายคน

หลิวเย่ขับรถตรงเข้าไปในถนนลาดยางที่สองข้างทางมีต้นสนสูงใหญ่อยู่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

ครู่หนึ่งหลิวเย่จอดรถหน้าสำนักงานสูงห้าชั้นโดยที่หน้าอาคารนั้นมีสนามหญ้าเขียวสวยงามขอบนอกเป็นลู่วิ่ง

และมีเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งกำลังวิ่งรอบสนามอยู่อย่างขะมักเขม้น

“พี่ชายมาแล้ว”เสียงหวานใสของสาวสวยคนหนึ่งดังลั่นขึ้นที่หน้าอาคารพร้อมกับวิ่งเข้าหาหลิวเย่ด้วยท่าทางดีใจ

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา?” หลิวเย่ขมวดคิ้วแน่นและถามชายหนุ่มที่วิ่งตามหลังเธอสองคนด้วยเสียงเข้มต่ำ

“เว่ยเว่ยมากับคุณพ่อค่ะ”สาวสวยตอบกลับหลิวเย่ก่อนที่ชายหนุ่มสองคนจะทันได้อ้าปากตอบ

“พาเธอออกไป”หลิวเย่หันหน้าหนีและเดินตรงไปหาซ่งเย่อย่างไม่พอใจที่กงจ้าวเว่ยเข้ามาก่อกวน

พ่อของกงจ้าวเว่ยเป็นเพื่อนทหารรุ่นเดียวกับพ่อของหลิวเย่

และแม่ของหลิวเย่กับแม่ของกงจ้าวเว่ยเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

บ้านของหลิวเย่และกงจ้าวเว่ยอยู่ใกล้กันซึ่งทำให้ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกัน

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเคยคิดที่จะจับคู่ของหลิวเย่กับกงจ้าวเว่ย

แต่หลิวเย่ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจกงจ้าวเว่ยแต่อย่างใดพร้อมกับยื่นคำขาดที่จะไม่กลับประเทศ

ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต้องรามือในเรื่องจับคู่คลุมถุงชนไปโดยปริยาย

ดังนั้นเมื่อหลิวเย่เห็นกงจ้าวเว่ยในวันนี้ทำให้เขาไม่พอใจที่เธอชอบเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของตนเอง

“พี่ชายใจร้าย”กงจ้าวเว่ยเตรียมจะร้องไห้เรียกร้องความสนใจ

แต่ทว่าหลิวเย่เดินนำซ่งเย่ออกไปอีกทางหนึ่งโดยไม่สนใจเธอ

ส่วนชายหนุ่มสองคนที่เกี่ยงกันว่าจะบอกกับกงจ้าวเว่ยอย่างไรดีต่างพากันทำสีหน้าอึดอัดใจ

“แกบอกคุณกงจ้าวเว่ยสิ”

“แกนั่นแหละ”

“จำไว้นะพี่ชายฉันจะไม่ยอมแพ้” กงจ้าวเว่ยพูดลอดไรฟันพลางกำมือสองข้างแน่นด้วยความโกรธแค้น

เธอมองเห็นสายตาของหลิวเย่อย่างชัดเจนที่มองสาวน้อยซึ่งทั้งคู่นั่งรถมาด้วยกัน

สายตาหลิวเย่เต็มไปด้วยความรักและอ่อนโยน

ซึ่งแตกต่างจากเธอที่เขาไม่เคยชายตาแลเธอมาตั้งแต่เด็กแล้ว

แต่เธอไม่เคยยอมแพ้เพราะคิดว่าพ่อทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันและสามารถโน้มน้าวใจกันได้

แต่เมื่อวันนี้ได้เห็นใบหน้าของซ่งเย่ทำให้กงจ้าวเว่ยเกิดความโกรธแค้นและอิจฉาริษยาที่ซ่งเย่ได้ใกล้ชิดกับหลิวเย่

ด้านหลิวเย่ที่เดินนำซ่งเย่ไปอีกอาคารหนึ่งซึ่งเป็นสำนักงานเฉพาะของเขา“กองกำลังแผนกพิเศษ”

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องโถงหลังอาคารที่โล่งกว้างและทุกด้านปิดทึบด้วยวัสดุที่สามารถทนแรงกระแทกของระเบิดได้

มีโต๊ะทำงานตั้งวางอยู่และมีโซฟาอีกมุมหนึ่ง

พลันมีเสียงของชายชราคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาว่า“มาแล้วเหรอ?”