* ณ ป่ารกทึบ หลังเรือนพักคนงาน *
สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ชะล้างคราบเืที่นองพื้น แต่ไม่อาจชะล้างความเ็ปที่ฝังลึกในกระดูกของไป๋ลั่วได้
ร่างสะบักสะบอมของเขาขดตัวอยู่ในโพรงไม้ใหญ่ที่ถูกรากไม้ปกคลุมมิดชิด กลิ่นอายมารของเขาถูกบีบอัดจนเหลือเพียงริ้วจางๆ เพื่อไม่ให้ใครจับััได้
แกรก...
เสียงกระดูกซี่โครงที่หักงอค่อยๆ เคลื่อนตัวกลับเข้าที่ด้วยพลังของ "โอสถสมานแผลชั้นเลว" 2 เม็ดที่เขาเพิ่งกลืนลงไป พร้อมกับดูดซับพลังจาก
"หินมาร" ทั้ง 5 ก้อนจนเกลี้ยง
"อึก..."
ไป๋ลั่วกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าผาก ไม่ใช่แค่เพราะพิษาแ แต่เพราะ "ตราประทับทาสมาร" ที่หน้าผากมันกำลังทำงานหนัก
ทุกครั้งที่ร่างกายเขาฟื้นฟูพลังปราณขึ้นมาส่วนหนึ่ง ตราประทับก็จะดูดกลืนมันไปครึ่งหนึ่งเพื่อส่งไปให้เฉินเสวียน
เหมือนกับการตักน้ำใส่ถังที่มีรูรั่ว... ยิ่งเติม ก็ยิ่งหาย
"ไอ้แก่เฉินเสวียน... ไอ้สารเลวกู่หมาน..."
ไป๋ลั่วท่องชื่อศัตรูซ้ำไปซ้ำมาราวกับบทสวดมนต์
ผ่านไป 3 วัน 3 คืน ในที่สุดเขาก็พอจะขยับตัวได้ แม้พลังจะยังติดอยู่ที่ ขั้น 2 ปลายๆ ไม่ขยับไปไหน แต่ร่างกายก็เริ่มกลับมาใช้งานได้ประมาณ 7 ส่วน
"ข้าจะสู้พวกมันตรงๆ ไม่ได้..."
ไป๋ลั่ววิเคราะห์ด้วยความเยือกเย็น
"กู่หมานอยู่ขั้น 4 โลหิตเดือด ิัมันแข็งแกร่งและร้อนแรง เส้นใยของข้าเจาะไม่เข้า แถมความเร็วมันเหนือกว่าข้ามาก ข้า้าวิชาที่ช่วยเพิ่มความเร็ว... หรือไม่ก็วิชาลอบสังหารที่เด็ดขาดกว่านี้"
ไป๋ลั่วตัดสินใจออกจากที่ซ่อน เขาไม่กล้ากลับไปที่โถงภารกิจหรือลานฝึกของสำนักเพราะกลัวเจอลูกน้องกู่หมาน
เขาจึงเลือกเดินลึกเข้าไปใน "เขตหวงห้ามท้ายสำนัก" ซึ่งเป็หน้าผาสูงชันที่เต็มไปด้วยถ้ำร้างและกระแสลมกรรโชกแรง
ที่นี่เงียบสงัด... และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย
ไป๋ลั่วปีนป่ายไปตามโขดหินอย่างระมัดระวัง สายตาเหลือบไปเห็นปากถ้ำแห่งหนึ่งที่ถูกเถาวัลย์หนามปกคลุมหนาทึบ
"กลิ่นเื..."
จมูกของเขาไวยิ่งกว่าสุนัข เขาััได้ถึงกลิ่นเืจางๆ ที่ลอยออกมาจากถ้ำนั้น แต่มันไม่ใช่เืสด... เป็เืเก่าเก็บที่แห้งกรังมานานปี
ฉัวะ!
ไป๋ลั่วใช้เส้นใยตัดเถาวัลย์หนามแล้วมุดเข้าไปภายในถ้ำนี้ไม่ลึกมาก แต่อากาศข้างในเย็นะเืจนขนลุก
ที่กลางถ้ำ... มีโครงกระดูกร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่
ชุดคลุมที่สวมใส่เปื่อยยุ่ยจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ แต่ป้ายหยกที่ตกอยู่ข้างตัวสลักคำว่า
"ศิษย์สายใน - มารเงาโลหิต"
"ศิษย์สายใน?" ไป๋ลั่วตาลุกวาว
ในสำนักมารไร้เงา ศิษย์สายในต้องมีพลังอย่างน้อย ขั้น 6 (ก่อกำเนิดปราณ) ขึ้นไป!
การพบศพของยอดฝีมือระดับนี้ถือเป็ขุมทรัพย์มหาศาล
ไป๋ลั่วเดินเข้าไปสำรวจโครงกระดูก ดูเหมือนคนผู้นี้จะาเ็สาหัสและหนีมาตายที่นี่ กระดูกหน้าอกยุบลงไปเหมือนถูกฝ่ามือกระแทก
"ไม่มีถุงสมบัติ..." ไป๋ลั่วค้นดูรอบๆ แล้วผิดหวังเล็กน้อย "คงถูกศัตรูชิงไปก่อนตาย หรือไม่ก็ใช้ทรัพยากรหมดเกลี้ยงแล้ว"
แต่ทว่า...
สายตาของไป๋ลั่วเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผนังถ้ำด้านหลังศพมีตัวอักษรสีแดงเืถูกเขียนทิ้งไว้ด้วยนิ้วมือที่จุ่มเืเฮือกสุดท้ายของผู้ตาย
ลายมือนั้นหวัดและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
‘ข้า... มารเงาโลหิต ถูกศิษย์พี่ทรยศแย่งชิงแก่นสัตว์อสูรและทำร้ายจนปางตาย... ข้ามิอาจรอดชีวิตได้ แต่ข้าจะไม่ยอมให้วิชาลับที่ข้าค้นพบต้องสูญหายไปพร้อมกับข้า’
ข้างใต้ข้อความนั้น มีภาพวาดการเดินลมปราณและท่าร่างแปลกประหลาดสลักอยู่บนผนังหิน
"เคล็ดวิชา : ย่างก้าวเงาโลหิต "
ไป๋ลั่วอ่านรายละเอียดวิชาด้วยใจระทึก
‘วิชานี้ไม่ได้ใช้ลมปราณในการเคลื่อนที่ แต่ใช้ การเผาผลาญโลหิต ในร่างกายเพื่อะเิความเร็วชั่วพริบตา สามารถสร้างร่างเงาหลอกตา และเคลื่อนย้ายไปในเงาของศัตรูได้ในระยะสั้น’
‘ข้อเสีย : ผู้ฝึกจะสูญเสียเืมหาศาลทุกครั้งที่ใช้ หากร่างกายไม่แข็งแกร่งพอ อาจเืหมดตัวตายได้’
"เผาผลาญเืงั้นรึ?" ไป๋ลั่วแสยะยิ้มกว้าง
สำหรับคนอื่น วิชานี้คือดาบสองคมที่อันตรายถึงชีวิต
แต่สำหรับเขาที่มี "หัวใจมาร" ซึ่งสามารถดูดกลืนเืศัตรูมาเติมเต็มได้ตลอดเวลา... วิชานี้มันเกิดมาเพื่อเขาชัดๆ!
"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ทิ้งของดีไว้ให้"
ไป๋ลั่วก้มหัวคารวะศพหนึ่งครั้ง ก่อนจะนั่งลงจ้องมองผนังถ้ำ ตาไม่กระพริบ เขาเริ่มจดจำการไหลเวียนพลังและการวางเท้าตามภาพวาด
เืในกายเริ่มเดือดพล่าน... เขาจะใช้ถ้ำแห่งนี้เป็ที่เก็บตัวฝึกวิชา
"กู่หมาน..."
ไป๋ลั่วกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
"รอข้าฝึกวิชานี้สำเร็จเมื่อไหร่...
ข้าจะไปเอาดวงตาอีกข้างของเ้ามาทำเป็ของว่าง!"
2K
