(จบ)ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารในวันสิ้นโลก

บทที่ 40 ค่ายพักแรม (รีไรต์)

เจียงอี้อิ่นตัวสั่นงันงก ความรู้สึกผิดถาโถมจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายเหมือนจะร่วงลงจากกิ่งไม้ทันใดนั้นก็มีแขนแข็งแรงก็ยื่นเข้ามาโอบกอดเธอ น้ำเสียงทุ้มของกู้ไฮว่ถิงดังอยู่ข้างหู 

“ไม่ต้องกังวล อาสยงจะไม่เป็นไร”

วินาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนคนจมน้ำถูกดึงขึ้นมาเหนือผิวน้ำ สองมือกำแน่นถามด้วยความหวัง

“จริงเหรอ”

“อืม แค่ไส้เดือนกลายพันธุ์ตัวเดียว ทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอก” เขาตบไหล่เธอพลางยิ้ม 

“ไม่เชื่อก็ดูสิ”

หลังจากที่อาสยงถูกกลืนเข้าไป เธอก็ไม่กล้าหันกลับไปมองอีก พอได้ยินเขาพูดแบบนี้จึงค่อย ๆ ขยับสายตาอย่างหวาดกลัว

ทันใดนั้นก็เห็นส่วนหนึ่งของร่างกายไส้เดือนกลายพันธุ์พองตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ใหญ่กว่าส่วนบนและล่างเป็นสองเท่า

ร่างกายของมันยืดหยุ่นจนดูน่ากลัว แต่ถึงจะยืดหยุ่นได้เพียงใดก็มีขีดจำกัด เมื่อส่วนนี้พองตัวใหญ่ขึ้นเป็นสามเท่าของอีกส่วน ผิวหนังที่ชุ่มชื้นและเรียบลื่นของไส้เดือนกลายพันธุ์ก็โปร่งแสงจนมองเห็นชายชุดดำกำลังขยับอยู่ข้างในราง ๆ

เธอเบิกตากว้างมองดูเงาขนาดใหญ่นั้นด้วยความตกตะลึง

“คุณยังไม่เคยเห็นสภาพของอาสยงเวลาใช้พลังพิเศษใช่ไหม” กู้ไฮว่ถิงพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “แค่ไส้เดือนกลายพันธุ์ตัวเดียวเท่านั้น ไม่ทำให้เขาบาดเจ็บหรอก คุณดูสิ ไม่มีใครเข้าไปช่วยเขาสักคน”

เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าซุนเฮาและคนอื่น ๆ ยืนเฝ้าระวังอย่างใจเย็นอยู่ด้านข้าง โดยไม่แม้แต่จะสนใจไส้เดือนกลายพันธุ์ที่กำลังดิ้นทุรนทุราย พวกเขาให้ความสนใจกับการระวังสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อื่น ๆ ที่อาจจะโผล่เข้ามาโจมตีได้ทุกเมื่อ

ส่วนอีกด้านหนึ่งบนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ ทีมของเจิ้งฮุ่ยเจวียนยืนล้อมรอบจิ้งจิ้งเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าพวกเธอไม่ได้กังวลกับไส้เดือนกลายพันธุ์ที่ปรากฏตัวขึ้นเลย แต่กลัวว่าจิ้งจิ้งจะได้รับอันตรายมากกว่า

ดูเหมือนว่าเสียงตะโกนของซุนเฮาเมื่อครู่นี้นั้นเพราะอาสยงพาเธอไปด้วย เขาจึงต้องเตือนอีกฝ่ายเพื่อป้องกันไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บ

ตอนนี้เธอคลายความกังวลลงได้อย่างสบายใจ แสยะยิ้มเยาะตัวเอง “ฉันช่างไม่มีประสบการณ์เอาเสียเลย ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน อาสยงคงไม่ต้องถูกไส้เดือนกลายพันธุ์กลืนเข้าไป”

แม้ว่าตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรง แต่เขาคงรู้สึกไม่ดีแน่ ๆ ที่ถูกกลืนเข้าไปทั้งเป็น ตอนนี้เธอรู้สึกผิดสุด ๆ

“เถ้าแก่เจียงอย่าพูดแบบนั้นเลย” กู้ไฮว่ถิงปลอบเสียงอ่อนโยน “ทุกคนมีจุดเด่นจุดด้อยต่างกันไป พวกเรามีหน้าที่กันคนละอย่าง ถ้าไม่ได้รู้จักคุณ ทีมของพวกเราสองทีมก็คงไม่ได้โอกาสดี ๆ แบบนี้”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ อดไม่ได้ที่จะเปิดดูร้านค้าบลูไดมอนด์

เธอทำภารกิจที่ให้รางวัลเป็นบลูไดมอนด์สำเร็จหลายครั้งแล้ว รวมกับความสำเร็จที่ได้รับเป็นครั้งคราว ตอนนี้เธอสะสมบลูไดมอนด์ได้กว่า 70 ก้อนแล้ว นับว่าไม่ห่างจากพลังพิเศษที่ถูกที่สุดเท่าไหร่

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกเสียดายอยู่เสมอ อยากเก็บบลูไดมอนด์ทุกก้อนเอาไว้ แต่ภารกิจครั้งนี้ทำให้ความคิดนั้นสั่นคลอน

ภารกิจนอกฐานสองครั้งที่ผ่านมา เธอโชคดีมากที่ได้รับความช่วยเหลือจากกู้ไฮว่ถิงและคนอื่น ๆ แต่เธอจะพึ่งพาคนอื่นตลอดไปไม่ได้ 

เธอจดจำพลังพิเศษที่ราคาถูกที่สุดเอาไว้ พร้อมกับตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่

ตู้มมม!

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เธอรีบปิดร้านค้าระบบเพื่อมองออกไป ไส้เดือนยักษ์กลายพันธุ์ตัวบวมเป่งจนแตกออกในที่สุด ร่างกายสูงใหญ่ราวกับภูเขาของอาสยงโผล่ออกมาจากซากศพของไส้เดือน จากนั้นร่างกายของเขาก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็วเหมือนลูกโป่งที่แฟบลง กลับคืนลักษณะปกติที่เห็นได้ทั่วไป

ซุนเฮาและคนอื่น ๆ ต่างพากันโจมตีอย่างพร้อมเพรียง ซากศพของไส้เดือนกลายพันธุ์ทั้งสองท่อนถูกระเบิดจนแหลกเป็นจุณ ไม่เพียงเท่านั้น แรงระเบิดยังทำให้ดินโคลนยุบตัวฝังเศษซากเหล่านั้นหายไปจนมองไม่เห็น

กู้ไฮว่ถิงอธิบาย “ไส้เดือนกลายพันธุ์ยังคงรักษาและขยายความสามารถเพาะพันธุ์ของไส้เดือนเอาไว้ ถ้าไม่ทำแบบนี้ ไม่นานมันก็จะเกิดขึ้นใหม่กลายเป็นไส้เดือนสองตัว นอกจากนี้ สัตว์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่เป็นพวกจิตอาฆาต เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกไส้เดือนกลายพันธุ์สองตัวตามรังควานภายหลัง วิธีนี้จึงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง สัตว์กลายพันธุ์ช่างแปลกประหลาดและน่าอัศจรรย์จริง ๆ” เธออุทาน

เมื่อเห็นว่าทุกคนจัดการกับไส้เดือนกลายพันธุ์จนเสร็จสิ้นแล้ว กู้ไฮว่ถิงก็กล่าวขอโทษก่อนจะโอบเอวเธอกระโดดลงไปบนพื้นดิน

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ก็ได้ยินเสียงอาสยงโวยวายขึ้นมาว่า “ผมหิวจะตายอยู่แล้ว น้องจิ้งจิ้งรีบเอาของมาให้พี่กินหน่อย”

“รบกวนจิ้งจิ้งด้วยนะ” กู้ไฮว่ถิงเอ่ย “ทุกครั้งที่เขาใช้พลังพิเศษ เขาจะหิวเป็นพิเศษ เอาให้เขามากหน่อยนะ”

เธอได้ยินอย่างนั้นก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “งั้นเอาของที่ฉันเตรียมไว้ทั้งหมดออกมาเลยก็ได้ ถึงจุดพักแรมแล้วค่อยทำเพิ่มก็ยังทัน”

จิ้งจิ้งรีบนำอาหารที่เตรียมไว้สำหรับทานในมื้อเย็นนี้ออกมาทั้งหมด อาสยงก็ทำท่า ‘หมีตะกละตะกลาม’ สวาปามเร็วกว่าเดิมเสียอีก

เนื่องจากใกล้ถึงจุดพักแรมแล้ว บนพื้นถนนที่โรยยาฆ่าหญ้าจึงไม่มีต้นไม้ขึ้นรกเหมือนบนภูเขา เจียงอี้อิ่นสามารถเดินเองได้โดยไม่มีปัญหา ดังนั้นอาสยงจึงเดินถือของกินไปด้วยได้ จนกระทั่งในที่สุดก็มองเห็นบ้านชั้นเดียวที่สร้างจากแผ่นอะลูมิเนียมท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง

ประตูถูกล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา กู้ไฮว่ถิงพูดว่า “ดูเหมือนว่าจุดพักแรมแห่งนี้ วันนี้จะมีแค่พวกเราแล้วละ”

แม่กุญแจมีรูปร่างแปลกตา มันคล้ายกับโคมไฟขนาดใหญ่ ส่วนด้านล่างเปิดโล่ง

กู้ไฮว่ถิงมองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสอดมือเข้าไปจากด้านล่าง ไม่นานส่วน ‘โคมไฟ’ ก็พองออกพร้อมเปล่งแสงสีม่วงอมขาวออกมา ดูคล้ายโคมไฟมากขึ้น

ขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการไขกุญแจ เจิ้งฮุ่ยเจวียนก็อาสาทำหน้าที่อธิบาย “นี่เป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัทอีเดนเทคโนโลยีเช่นกัน เป็นแม่กุญแจที่ต้องใช้พลังพิเศษเท่านั้นจึงจะเปิดได้ เมื่อปล่อยพลังพิเศษเข้าไปแล้วก็จะเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ”

ทันทีที่พูดจบก็ได้ยินเสียง “แกร็ก” แม่กุญแจที่อาบไล้ด้วยแสงสีม่วงอมขาวจึงเปิดออก

กู้ไฮว่ถิงดึงประตูออก กลิ่นอับชื้นพัดกระจายออกมา

“รอสักครู่ค่อยเข้าไป” เขาพูดขณะยืนอยู่ที่ขอบประตู ทุกคนก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

“ไอ้ที่ล็อกเนี่ย ปลดล็อกทีไรเสียพลังเยอะทุกที ทำไมไม่ทำให้มันเล็กกว่านี้หน่อยล่ะ” ซุนเฮาบ่นพึมพำ 

“ก็บอกแล้วไงว่ากลัวสัตว์กลายพันธุ์มันมาโดนเข้า ยิ่งใช้พลังในการปลดล็อกเยอะ โอกาสที่สัตว์กลายพันธุ์จะเปิดได้โดยบังเอิญก็ยิ่งน้อยลง” เจิ้งฮุ่ยเจวียนยักไหล่ “ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง แต่จุดพักแรมปลอดภัยก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

กู้ไฮว่ถิงยื่นหัวเข้าไปดู “เข้าไปได้แล้ว”

เขาหยิบลูกกุญแจออกแล้วเดินนำเข้าไปในบ้าน ทุกคนทยอยเดินเข้าไปในบ้านทีละคน คนสุดท้ายปิดประตูตามหลังแล้วก็ลงกลอนอย่างง่าย ๆ

เจียงอี้อิ่นมองสำรวจภายในบ้านด้วยความสนใจ ไม่มีผนังกั้น สามารถมองเห็นได้ทั่วถึง บริเวณใกล้ประตูมีม้านั่งรูปตัวยูซึ่งทำจากโลหะหลายตัว วางเรียงกันเป็นแถว ตรงกลางของแต่ละตัวยูมีเตาขนาดเล็ก ตอนนี้ข้างในมีแต่ขี้เถ้าสีดำ

ส่วนที่อยู่ไกลออกไปจากประตูเป็นเตียงสองชั้นสองเตียง ดูแล้วแต่ละชั้นน่าจะนอนได้ประมาณยี่สิบคน 

นอกจากนี้ก็ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ แต่ก็เพียงพอสำหรับเป็นจุดพักแรมชั่วคราวระหว่างการเดินทางในป่า

หลังจากตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร ทุกคนก็นั่งบ้าง นอนบ้าง เธอให้จิ้งจิ้งนำวัตถุดิบในการทำอาหารออกมา เเละเปิดรถเข็นอาหารอัจฉริยะก่อนเริ่มทำอาหาร 

……

มือที่มองไม่เห็นกวนพื้นดิน ก้อนไส้เดือนกลายพันธุ์ที่ซุนเฮาและคนอื่น ๆ ฝังไว้ในดินก็ลอยขึ้นสู่อากาศ พลังที่มองไม่เห็นสั่นสะเทือน ปัดเศษดินที่ติดอยู่ออกจนสะอาดหมดจด จากนั้นพวกมันก็พุ่งตรงไปในทิศทางเดียวกันอย่างรวดเร็ว