ท่ามกลางป่าใหญ่ที่ชินอ๋องฮุ่ยหมิ่ง ฮ่องเต้และเหล่าสหายมาล่าสัตว์กัน เหล่าคุณชายและฮ่องเต้ต่างล่าสัตว์น้อยใหญ่ได้มากมายมีเพียงชินอ๋องฮุ่ยหมิ่งที่ยังไม่ได้สักตัว
"เหตุใดท่านอ๋องถึงไม่ล่าสัตว์ท่านเริ่มทำตัวราวกับเป็พระโพธิสัตว์เข้าไปทุกทีแล้วนะ"
"ฝ่าาข้ามาครั้งนี้เพื่ออารักขาพระองค์ไม่สนใจเื่ล่าสัตว์หรอกพ่ะย่ะค่ะ"
"อะไรกันท่านอ๋องหมิ่ง ท่านจะทำตัวน่าเบื่อเ็าไปถึงไหน ว่าแต่ท่านเพิ่งรับสนมคนใหม่เข้าวังเหตุใดไม่อยู่กับนางมากับพวกข้าทำไมถ้าไม่คิดจะล่าสัตว์"
ฉีอ้ายคุณชายตระกูลฉีที่บิดาดูแลพระคลังของฮ่องเต้และเป็สหายคนสนิทั้แ่ทรงพระเยาว์เอ่ยขึ้นอย่างสงสัยและอยากรู้
"นั่นสิข้าได้ยินมาว่าสนมเฟิ่งเยว่งดงามไร้ที่ติเป็ที่หมายปองของบุรุษทั่วเมืองหลวงแต่เสียดายนางมีร่างกายอ่อนแอทำให้ไม่ค่อยออกมาพบปะผู้คน ข้าเลยไม่เคยเห็นหน้านางก่อนเข้าวัง"
เลี่ยงหลงคุณชายตระกูลเลี่ยงพี่ชายของพระชายารองเอ่ยขึ้น ยังนึกเสียดายไม่หายเพราะหากนางงดงามดังคำร่ำลือต่อให้ร่างกายอ่อนแอขอแค่ได้เชยชมสักครั้งก็เพียงพอ
"หากคิดสิ่งใดไม่ออกข้าก็ขอให้ท่านอย่าเอ่ยสิ่งใดมาจะดีกว่า การที่คุณชายเลี่ยงเอ่ยถึงพระสนมข้าเช่นนี้หากไม่ใช่สหายกันข้าคงบั่นคอท่านไปนานแล้ว"
น้ำเสียงที่เรียบนิ่งจนผู้ฟังหนาวเหน็บไปถึงหัวใจทำให้เลี่ยงหลงรีบหุบปากทันที คิดได้ว่าตนนั้นพลาดแสดงความรู้สึกเช่นนี้ออกมาได้เช่นไร หากกระทบต่อพระชายารองคงจะไม่ใช่การดีแน่
"ฮ่าๆ อ๋องหมิ่งท่านทำคุณชายหลงหวาดกลัวแล้วนะ"
ฮ่องเต้ฮุ่ยหลิงเห็นท่าบรรยากาศจะไม่ดีจึงหัวเราะขึ้นแล้วเอ่ยตัดบทในเื่นี้ไปด้วยรู้ว่าเลี่ยงหลงเป็คนพูดสิ่งใดไม่คิดจนอาจปากพาซวยทั้งตระกูล
ถึงชินอ๋องฮุ่ยิ่มีศักดิ์เป็พระญาติแต่หากตามฐานันดรศักดิ์แล้วนั้นเขาเป็ถึงอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนขนาดฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังเกร็งพระทัย
ชินอ๋องผู้นี้ไม่ฝั่งใฝ่ในอำนาจคอยสนับสนุนและผลักดันให้ตระกูลฮุ่ยแข็งแกร่งไม่มีเหตุจำเป็ที่จะต้องผิดใจกันหรือแย่งชิงอำนาจเพราะเขามีทุกวันนี้ได้เพราะชินอ๋องผู้นี้
เืย่อมข้นกว่าน้ำตระกูลฮุ่ยไม่ทำร้ายกันเองเพราะอำนาจ สายไหนขึ้นครองราชย์ก็ขึ้นไป ส่วนอีกสายก็ปกป้องอำนาจและหนุนหลังฮ่องเต้ห้ามแก่งแย่งชิงอำนาจกัน
เป็แบบนี้มาหลาย่อายุคนแล้ว พวกเขาถูกฝึกให้คิดเช่นนี้และเคารพในหน้าที่อำนาจของอีกฝ่าย
่ที่ชินอ๋องฮุ่ยิ่เข้ารับตำแหน่งแทนบิดาเป็่ที่มีการแย่งชิงอำนาจมากที่สุด
แต่ชินอ๋องฮุ่ยิ่ก็จัดการถอนรากถอนโคนจนสิ้นซากทำให้เขาที่เป็ฮ่องเต้นอนหลับสบายในทุกค่ำคืนจนถึงบัดนี้
แม้จะไม่มีการก่อฏมาหลายปีแต่ชินอ๋องก็ไม่วางพระทัยผู้ใด ยังคงนะแวดระวังภัยตลอดและไม่ไว้ใจผู้ใดเด็ดขาด
อีกทั้งยังรวบรวมตระกูลที่ทรงอำนาจเอาไว้ไม่ให้เกิดการก่อฏดูและใกล้ชิดตลอดจึงไม่มีใครกล้าเหิมเกริมจัดการแบ่งอำนาจการปกครองทหารไปหลายตระกูลเพื่อไม่ให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคิดยึดอำนาจ
"งั้นแยกย้ายกันไปพักเถอะพรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับเมืองหลวงแล้วข้าเองวันนี้ก็ทั้งสนุกทั้งเหนื่อยขอบใจพวกท่านมากนะ"
จากนั้นทั้งหมดก็กลับกระโจมที่พักไป หลังส่งฮ่องเต้แล้วชินอ๋องฮุ่ยหมิ่งก็เดินกลับกระโจนตนที่ตั้งอยู่ข้างๆ ทันที
"เรียนชินอ๋องข่าวจากเมืองหลวง พระชายารองผลักพระสนมตกน้ำตอนนี้พระสนมยังไม่ได้สติพ่ะย่ะค่ะ"
"เกิดเื่น่าปวดหัวเช่นนี้ได้ยังไง หรือพวกนางไม่อยากอยู่แล้ว"
แม้จะเป็คำพูดคล้ายถามแต่โม่โฉวก็ไม่กล้าบังอาจเอ่ยสิ่งใดออกมาในเื่นี้ทำได้เพียงรอคำสั่งชินอ๋องเท่านั้น
"กลับเมืองหลวงข้าจะต้องหาเวลาไปจัดการเื่น่าปวดหัวนี้สักหน่อย แล้วทางเสนาบดีเลี่ยงซูเป็เช่นไรบ้าง"
"มีการนัดพบพ่อค้าขายเกลือจริงพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่มีการซื้อขายสินค้ากัน"
"ตามดูต่อ หากมีโอกาสปาดหน้าให้ราคาที่สูงขึ้นอีกนิด เอามาเป็ของเราให้ได้"
"พ่ะย่ะค่ะ"
การที่ทุกปีเกลือในเมืองหลวงขาดแคลนคงเป็เพราะตระกูลเลี่ยงหาซื้อเก็บไว้เก็งกำไร แต่ดีที่ชินอ๋องรู้แผนการนี้การเลยทำให้ปีนี้ทางตระกูลเลี่ยงได้ไปน้อยมากและคงกำลังสืบหาเบาะแสอยู่ว่าเป็เพราะเหตุใด
ตระกูลเลี่ยงมีอำนาจมากเกินไปคิดว่าสมัยก่อนสนิทชิดเชื้อกับฮ่องเต้องค์ก่อนเลยเหิมเกริมทำทุกสิ่งตามใจชอบทำให้ต้องดึงตระกูลจิ้งเขามาคานอำนาจนี้ลง
การที่พระชายาเอกองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ปริศนาทำให้ตระกูลจิ้งขาดอำนาจไปแต่ดีที่ยังเหลือบุตรสาวคนรองที่ยังพอใช้งานได้แม้นางจะร่างกายไม่แข็งแรงนักก็ตาม
คืนเข้าหอ
"ข้าจะไม่อ้อมค้อมที่แต่งเ้าเข้าวังเป็พระสนมเพราะ้าทัดทานอำนาจตระกูลเลี่ยง "
"ท่านอ๋องข้าทราบแล้วเพคะ "
"ดีคืนนี้เ้าก็นอนพักเถอะร่างกายไม่แข็งแรง ข้าจะไม่ทำสิ่งใดเ้ารุ่งเช้าข้าจะออกไปเอง หากออกไปเวลานี้คนจะครหาได้"
"ขอบพระทัยเพคะ"
ร่างกายที่อ่อนแอคล้ายกับจะปริแตกเมื่อััทำให้ชินอ๋องฮุ่ยหมิ่งไม่อาจเอ่ยคำทำร้ายจิตใจนางได้ลง อีกทั้งใบหน้านางยังละม้ายคล้ายจิ้งเจียวลู่พระชายาเอกของเขาที่ล่วงลับ
นางที่เป็น้องต่างมารดาไม่มีนิสัยทะเยอทะยานควบคุมง่ายหากนางอยู่อย่างสงบก็ไม่มีความจำเป็ต้องทำร้ายนาง แต่หากนางเรียกร้องก็ต้องหาทางกำจัด
การตายของจิ้งเจียวลู่ไม่แน่นางอาจมีส่วนเกี่ยวข้องเพราะวันนั้นนางอยู่กับพระชายาเอกคนสุดท้าย ด้วยร่างกายที่อ่อนแอของนางทำให้ผู้คนมองข้ามว่านางอาจจะเป็ผู้ร้ายในเื่นี้
ความฝันในครั้งนี้เหตุใดถึงยาวนานเช่นนี้หรือข้าควรหลับไม่ตื่นอีกเลยถึงจะสาสมกับความผิดที่ข้าได้ทำกับท่านพี่เอาไว้
ในห้วงแห่งความฝันที่แสนดำมืดและหนาวเหน็บ ร่างกายของข้าคล้ายกับเวลานี้มันไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป
เหตุใดข้าถึงรู้สึกเ็ปทรมานหัวใจ เหตุใดชีวิตนี้เกิดมาพร้อมกับโรคภัยไข้เจ็บที่กัดกินร่างกายของข้า
ข้าไม่อยากมีลมหายใจอยู่อีกแล้วหากจะต้องตายขอให้ข้าได้เกิดใหม่เพื่อแก้ไขอดีตที่ตัวข้านั้นไร้ซึ่งความสามารถปกป้องคนที่รักดั่งดวงใจเอาไว้ไม่ได้
บุญที่ข้าไปสวดมนต์บนเขาทุกๆ 3 วันขอให้ข้านั้นได้กลับมาแก้ไขอดีตที่ผิดพลาดและข้าอยากจะวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์เทพเย่เหล่า...
ขอให้ตัวข้านั้นสมหวังในรัก ข้าอยากััความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นรักมากกว่าที่เป็ฝ่ายรักผู้อื่นจนทำให้ตนทุกข์ทรมานหัวใจถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตเช่นนี้ ได้โปรดฟังคำขอภาวนาของข้าสักคราด้วยเถิด...
เฮือก!!!
"พระสนมท่านฟื้นแล้ว!! "
"ฉันอยู่ที่ไหน... แล้วพวกเธอเป็ใคร...หนิงเหมย!! "
4K
